Chris Isaak - San Francisco Days (1993)

Zonder meer het beste album wat hij gemaakt heeft. Je moet van zijn stem houden, hij kan van laag naar heel hoog en daar maakt hij ook echt gebruik van. Destijds was ik helemaal fan van hem, dat is inmiddels wel wat gezakt, maar luister met name naar dit album nog heel graag! Een van mijn favoriete nummers aller tijden staat op dit album: Two Hearts.

Goede plaat, ik ben zelf vooral liefhebber van de dromerigere songs op dit album en dan bedoel ik Can't Do a Thing (To Stop Me) en Move Along in het bijzonder. De band creëert een sfeer die je maar blijft achtervolgen!

De overige songs zijn gewoon meer dan goed.

Ook een album dat je geen seconde verveelt. Geen skiptoets nodig, dit is top. Een Isaak op zijn best; een "huilende" gitaar, die mooie stem, en topsongs. En toch doet hij me vaak aan Orbison denken, nog zo'n gigant.
Two Hearts is erg pakkend.

O ja, de afsluiter is een cover van een Neil Diamond song, en hij brengt hem met verve!

Chris heeft de jaren 80 achter zich gelaten. Wat minder rockabilly en surfgitaren, helemaal weg is de galm op de drums. Dit gaat meer richting country a la Johnny Cash.

Johnny Cash "light" wel te verstaan. Vrij simpel van opzet, alles draait om de stem van Chris Isaak. De spaarzame klanken van een pedalsteel gitaar maken het geheel af. Echt spannend wordt het echter nooit, daarvoor is het gebodene te vrijblijvend. Alleen op Round 'n' Round trekt hij een keer echt goed van leer met wat harde rock 'n roll.

Het levert desondanks een fijne luisterplaat op die ook zonder grote hits als Blue Hotel en Wicked Game overeind blijft. Leuke hoes ook in die typische jaren 50 stijl met alle songtitels op de voorkant.

Wordt weer eens tijd om dit album uit de kast te trekken wat dit vind ik een van zijn beste.
Binnenkort maar eens doen en hier een ( hoge ) score aan koppelen.

Vanavond de daad bij het woord gevoegd en de plaat weer eens uit de kast getrokken.
Vooral het voor zijn doen "ruige " Round "N" Round springt er voor mij uit, maar ook het titelnummer, Beautiful Homes ( met jengelende gitaar ) het ingetogen Waiting en het prachtige Two Hearts zijn een aparte vermelding waard.
De muziek van Chris doet me altijd direct aan mooi weer denken.
Met een wit biertje in het zonnetje in de achtertuin komt er zeker een halve ster bij

Door mij vergeten plaat. Dit album heeft veel mooie rauwe randjes. Prachtig.

Rauwe randjes? Wellicht vanuit tekstueel opzicht maar toch niet qua muzikale invulling? Ben het wel met je eens dat dit een fraai plaatje is van Isaak. Met name de opener en de twee wat stemmiger songs; Can't Do a Thing en Move Along kunnen wel een potje breken bij mij. Het is jammer dat de versie van Isaak betreffende Neil Diamond's Solitary Man maar zo weinig afwijkt van het origineel, maar een grote avonturier is Chris nooit geweest op muzikaal gebied, wat op zich ook niet erg is.

Goed nieuws. Deze wordt in juni op vinyl heruitgebracht, net als Heart Shaped World.

Weer een prima worp van Isaak. Mooi ingetogen met de juiste accenten op de juiste plaats. De plaat voelt als een warme deken op een kille avond om samen met je lief onder te kruipen en onder het genot van een alcoholische versnapering dan lekker weg te soezen. Hoogtepunten vind ik hier Can't Do A Thing To Stop Me en Waiting , maar er staat geen verkeerde song op. Een heerlijk geheel , waarbij de kanttekening misschien nog gemaakt kan worden dat het soms wat gezapig gaat klinken. Maar Chris doet al jaren wat ie het best doet en dat pikken we dan ook maar van hem 4 sterren

Inderdaad een fijn album van Isaak. Hoewel hij dicht bij het origineel van Neil Diamond blijft vind ik Solitary Man ook een pracht van een cover.
Tot aan Forever Blue uit 1995 had Chris mijn aandacht, met zijn ietwat brave mix van folk, country, rock en Americana.
Hierna nam de scherpte af, werd het songmateriaal minder spannend en koos hij te vaak voor de makkelijke richting.
Dat neemt niet weg dat hij in 10 jaar tijd, 5 mooie platen heeft afgeleverd.