Pentagram - Pentagram (1985)

De hoes van de reissue die hier eerst stond is mooier maar deze is de originele uit 1985. Ook de nummers staan in wat andere volgorde.

Dit album is pas opnieuw op vinyl uitgebracht door Peaceville, in limited edition.

Toch een cultklassieker, dit debuut van deze doom pioniers uit de Verenigde Staten. Ik voel er vooral veel nostalgie bij. Het lijkt wel heel erg op Black Sabbath, maar de nummers staan nog steeds als een huis, stevig gefundeerd in de loodzware gitaarriffs.

Mijn kennismaking met Pentagram. Wat een droge, donkere productie! Meer dan bij de andere albums... Deze is nog steeds enkel op vinyl beschikbaar, vandaar waarschijnlijk ook het "oude" geluid.

Na meer dan 2 jaar draai ik hem nog steeds graag!

Grote tip voor de Pentagram-fans en ueberhaupt voor muziekliefhebbers: de docu Last Days Here.

Dan ontdek je ook dat deze band al veel langer meegaat dan 'vanaf 1985', ze waren begin jaren '70 al van de partij.

Dat is niet nieuw voor mij, Herman. : ) In de jaren '70 klonken ze dan ook "klassieker". De fans moeten ook zeker de verzamelaar First Days Here beluisteren!

Deze plaat is zonder twijfel een klassieker en retevet! Maar net de docu gezien: Bobby Liebling is echt fucked-up...

Toch een redelijke verrassing, want kende van tevoren geen enkel nummer van Pentagram. Heerlijke early stoner die me extra bevallen door de vette stem van Liebling. Wint het daardoor makkelijk van Saint Vitus en Trouble in dit subgenre wat 1985 betreft.
Relentless, Sign of the Wolf en Death Row zijn erg sterk.

First Daze Here Too maar overgeslagen, want dat kwam echt meer over als een verzameling leftovers en covers. Iets teveel een nakomertje van de erg geslaagde compilatie First Daze Here, dus door naar de s/t die een paar jaar later weer werd uitgebracht, maar dan onder de naam Relentless. De transformatie in de pak em beet tien jaar tijd is vrij duidelijk. De line up is totaal vernieuwd op Bobby Liebling na. Van doomrock naar heuse oldskool doom metal. Het geluid is brak, maar dat komt de muziek in dit genre vaak wel ten goede. Er wordt wel heel puik gespeeld en bijna ieder nummer is raak. Death Row? geweldig! All Your Sins? het rolt zo verdomde lekker. Sign of the Wolf? Even lekker het gaspedaal intrappen! The Ghoul heeft een lekkere horrorsound. Victor Griffin verdient complimenten met zijn gitaarspel. Alleen tegen het einde wordt het album wat minder en lijkt het effect een beetje weg te ebben. Dan worden we nog wel getrakteerd op een nieuwe versie van 20 Buck Spin, maar dat is niet meer dan een leuk extraatje. Het officiële debuut van Pentagram is een heel geslaagde plaat waarbij de band zichzelf overtreft met een nieuwe sound (en waarschijnlijk ook nieuwe look, maar dat durf ik niet helemaal hardop te zeggen). Erg lekker, maar ik geef de demo's van First Daze Here nipt de voorkeur.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram