Tom Rush - The Circle Game (1968)

'Urge for Going', 'Circle Game' en natuurlijk 'No Regrets" zijn klassiekers op dit bij tijd&wijle soms erg gevoelig Tom Rush debuut.
De hoesfoto's, die ik in volle glorie om het vinyl heb, zijn van Linda Eastman, die zoals men weet, al fotograferend een klik met Paul McCartny kreeg.

Behalve So Long van Charlie Rich (dat ik een wat ongelukkige cover vind) zijn de songs op dit album, bijna alle covers, goed gekozen. Vooral de drie nummers van Joni Mitchell vind ik mooi gedaan, en de orkestarrangementen van Paul Harris vind ik zeer geslaagd. De andere albums van Tom Rush ken ik eerlijk gezegd nauwelijks, maar ik ben er langzamerhand wel een beetje nieuwsgierig naar geworden. Goede voornemens voor het nieuwe jaar, zullen we maar zeggen.
Alleen de stem van Rush vind ik nou niet de allermooiste, een beetje weerbarstig, maar inmiddels ben ik er wel aan gewend geraakt. No Regrets vind ik net zo mooi als de cover van The Walker Brorhers, en dat wil wat zeggen.

Ik vind Rush' stem juist mooi: integer en intiem zonder overbodige poespas. Wat heel fraai is aan deze plaat is dat de folkliedjes klein en kaal blijven, maar toch voorzien zijn van hele smaakvolle arrangementen die extra glans geven ('Shadow Dream Song' bijvoorbeeld). En de songkeuze is inderdaad verbluffend! Aanrader voor liefhebbers van de betere singer-songwriters.

'Driving Wheel' is ook een van de bekendere songs van Rush, wel weer een cover (van David Wiffen!) en staat met nog ander moois op 'Tom Rush' uit 1970, wat verbazingwekkend niet op MuMe te vinden is. Aanrader!
Toch maar eens toevoegen...

Inmiddels is Tom Rush (1970) toegevoegd, zag ik vanmiddag. Met dank aan Ducoz natuurlijk. Driving Wheel is inderdaad prachtig, al vind ik de versie van Roger McGuinn ook niet te versmaden.

Nu ik deze plaat zo afdraai, vind ik het jammer dat ik niet het hele oeuvre niet heb mee genomen...

dit is trouwens de hoes van de remaster uit 2008. Die versie bevat 4 extra nummers.

Dit was het afgelopen jaar een van mijn meest gedraaide pop-albums tijdens de stille avonduren. Het is een verzameling intieme, wonderschone songs (uitgekozen door Rush zelf), en het werd prachtig, transparant gearrangeerd. Het album had alleen een tamelijk lange periode nodig om bij mij te kunnen "landen". Kwam onder meer doordat ik moest wennen aan het stemgeluid van Tom Rush. Maar door de prachtige instrumentatie keerde ik er steeds weer naar terug. Verhoogd tot 4,5*.