Fred J. Eaglesmith - Dusty (2004)

Mooie,ingetogen cd van deze Canadese Fries maar na een halfuur wil je wel wat meer vuur,de ritme box begint dan te irriteren en je denkt bij je zelf dat Lipstick,lies and gasoline toch beter was.

Ik sluit me hier wel deels aan bij frolunda. Die ritmebox, aka drumcomputer, is behoorlijk gezapig en klinkt hol en doods. Ik snap niet waarom hij zich hier nou weer mee inlaat, maar soit.

Eaglesmith flirt hier erg met 'strings' en dat geeft deels een mooi effect en deels het gevoel dat het gewoon niet echt bij zijn muziek past. Het haalt alle aardse klanken er uit en laat weinig ruimte over voor zijn gitaar, waar ik hem natuurlijk gewoon het liefste mee hoor. Dat neemt overigens niet weg dat hier weer een set sterke nummers te gehoren worden gebracht, ondanks de strijkers en drumcomputers...

Fred Eaglesmith is geen songwriter van de buitencategorie, maar hij schrijft meestal wel bovengemiddeld goede liedjes, zo ook op dit album. des te meer is het jammer dat zijn op zich fraaie liedjes als "I 75", "Whichita" en "Hey Baby" zo ontsierd worden door het gebruik van drumcomputers en strijkers, die zijn liedjes niet ten goede komen.

een enkel nummer als "Codeine" waarbij dit beperkt wordt gehouden steekt er voor mij bovenuit. helaas wordt ook de melodieuze afsluiter "Carne Del Toro" om zeep geholpen door "soundscapes". niet alleen dit nummer had een betere, meer spaarzame invulling mogen krijgen.

de naar mijn mening misplaatste instrumentatie kost hem een vol punt. vandaar een 3,5 voor dit album.

Moest toch even checken of ik niet de verkeerde cd in de speler had. Ben geen grote kenner van Bruce Springsteen, maar met Whichita hadden ze me dat wel wijs kunnen maken dat hij het is. Verder een prima album. In het begin vond ik vooral die drumcomputer storend, maar op een gegeven moment wen je daaraan en dan hoor je de kracht van de nummers.