Kris Kristofferson - The Silver Tongued Devil and I (1971)

Prachtig, hoe hij al die verhalen vertelt in al zijn liedjes. Zijn repertoire bestaat uit het soort nummers waarin je je kan inleven. Goed, dit album is wel iets minder dan zijn debuut, al was dat ook enigszins te verwachten (zijn debuut is immers ook zó ongelofelijk goed). Mijn favoriete nummer op dit album is met afstand Lovin’ her was easier (than anything I’ll ever do again), maar ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat mijn favoriete versie is opgenomen door Tina Turner (ja, ook Tina Turner heeft country gezongen – al is ze er niet echt bekend om). Dit lied is namelijk op haar lijf geschreven gezien haar jarenlange, en bovenal moeizame, tragische relatie met Ike. Hoeveel gevoel zij in dat nummer legt, is ongeëvenaard.

Los van het bovenstaande is werkelijk ieder nummer op dit album mooi, vind ik tenminste. De teksten zijn niet alleen meeslepend, maar ook nog eens veelzijdig. Het nummer Epitaph (black and blue) is beslist één van de meest droevige nummers op het album, het is een eerbetoon aan de toen onlangs overleden Janis Joplin. En de tekst, die is wel erg dramatisch, ja. ”Her close friends have gathered / Lord, ain’t it a shame / Grieving together / Sharing the blame / When she was dying / Lord, we let her down / There’s no use crying / It can’t help her now / The party’s all over / Drink up and go home / It’s too late to love her / And leave her alone.” Vooral als hij refereert aan haar eenzaamheid die ze kende (ook tijdens haar dood), dan krijg je toch wel even kippenvel, hoor. Naar mijn idee één van de hoogtepunten.

Een leuk, minder beladen nummer (’t is zelfs vrolijk, eigenlijk) is de cover, The taker (het werd al een hit voor o.a. Waylon Jennings). Opvallend detail is trouwens de vrouwenstem die te horen is, op de hoesfoto wordt ze “The Lady” genoemd, de echte naam van de zangeres is echter niemand minder dan Joan Baez! Ook het titelnummer, waarin wordt geïmpliceerd dat hij “the silver tongued devil” zou zijn (wat hij overigens ontkent) is ook een leuk nummer. Maar de dramatische nummers zijn toch het mooist. Vooral Good christian soldier, een nummer dat in het teken staat van hoe moeizaam het leven kan zijn, inclusief mooi een gesproken woord gedeelte, weet je echt te raken. When I loved her is ook een prachtig nummer waarin hij vertelt hoe beschrijft hoe hij de liefde van z’n leven kwijtraakt. Vooral bepaalde zinnen zijn zo eenvoudig, maar zo mooi. Hij beschrijft wat haar zo bijzonder maakte als "She didn’t think that money was the measure of a man” om vervolgens haar gebreken op te noemen en te eindigen met ”But I know I’ll never look upon the lacks of her again, I’ll never understand why I lost her”.

Fantastische country-plaat. Eén van de beteren die ik ken.

Inderdaad een erg mooie Country plaat. Hij heeft een mooie stem en zijn teksten hebben diepgang en bevatten mooie verhalen. Een aanrader voor de Country liefhebbers.

omdat meester Bergen White de strijkers en horns doet op deze plaat vind ik 'm goed. Gewoon omdat Bergen White een muziakele duizendpoot is en elke plaat omtoverd tot een genot om te luisteren

Waanzinnige plaat. Prachtige verhalen en de algehele klank van de plaat zijn geweldig. Epitath Black and Blue over Janis Joplin is voor mij het hoogtepunt.

Ook dit tweede album van Kris Kristofferson is weer een prachtig album die weinig onderdoet voor zijn debuutalbum.
Kristofferson heeft nog kortstondig wat met Janis Joplin gehad en hij was niet op de hoogte dat ze zijn Bobby McGee had opgenomen, daar kwam hij pas achter na haar overlijden. En na een hele tijd haar versie te draaien, schreef hij samen met zijn toetsenist Donnie Fritts in 1 nacht het prachtige Epitath Black And Blue en werd de song ook meteen opgenomen. En je voelt de pijn van Kristofferson, hij vond dat haar ook aan haar lot had overgelaten. Kristofferson had haar verlaten omdat hij niet met haar depressie's en suicidale gedachte's kon omgaan mede omdat Kristofferson ook leed aan depressie's. Producer Fred Foster zou bij het afmixen overigens nog een prachtig stijkerspartijtje aan het laatste couplet toevoegen maar deed verder niks aan de opnames met alleen Donnie Fritts op piano en Kristofferson's zang.
Verder werd er ook een prachtige Billy Joe Shaver song opgenomen, Good Christian Soldier. Ook nam hij voor dit album zelf The Taker op wat Kristofferson samen met Shel Silverstein had geschreven, nadat Waylon Jennings eerder dat jaar de song had opgenomen en een bescheiden hit mee had gescoord. The Taker is een beetje een vrolijk deuntje als je het afzet tegen de rest van dit album. Over het algemeen is het een erg donker en ook persoonlijk album geworden. En een album om te koesteren.....