Kris Kristofferson - Spooky Lady's Sideshow (1974)

Een sterk album van Kristofferson. Nummers als Broken Freedom Songs en Stairway to the Bottom zijn erg sterk. Voor de liefhebbers van zijn muziek is dit weer een mooie aanvulling.

meningen verschillen. vind deze beduidend minder dan zijn 2 eerdere albums .

Ook dit album werd bij verschijnen weer slecht door de pers ontvangen. En wat mij betreft, niet terecht. Ik vind het een heel goed album. Las ergens ook dat het album te vergelijken valt met Tonight's The Night van Neil Young. En zie de vergelijking ook wel, op beide albums leggen ze beide hun ziel bloot en wordt er emotioneel gezongen en ja, dat schuurt soms en zit soms tegen het valse aan of er over heen zelfs.
Dit album van Kristofferson staat vol met drugs en alcohol thematiek. Inmiddels wel getrouwd met Rita Coolidge maar een gelukkig huwelijk is dat niet geweest, Kristofferson had het moeilijk met zijn alcohol en drugsverslavingen en dat uitte zich ook in bezitterig gedrag en jaloezie en gunde hij haar weinig vrijheid terwijl hij deze zelf wel nam....en ook steeg het sterrendom hem naar zijn hoofd door zijn filmcarriere.
In deze tijd wilde hij echt het Rock & Roll leven leiden zoals hij ook verwoordt in het laatste nummer van dit album, Rock & Roll Time. Overigens samen geschreven met Roger McGuinn.
Hoogtepunten op dit album zijn voor mij Broken Freedom Songs, Shandy en het schitterende Stairway To The Bottom en das toch een heel andere en cynischer Stairway dan Satirway To Heaven. Maar goed ik vind het een prachtig donker album van Ome Kris.

Ook 4,5 * voor dit zwaar underrated album..!
LP gekocht voor 5 euro en heel erg blij mee.

Correctie: aangepast naar 5, zodat deze prachtplaat toch op een iets eerlijker gemiddelde komt.

Niet bijster goed ontvangen destijds. Waarom? Geen idee. Enkel al voor de song Broken Freedom Song de aanschaf meer dan waard, ook tekstueel. Prima plaat dus zoals het merendeel van hem wel. Een keer live gezien ten tijde van de tour rondom Easter Island, destijds te Frankfurt Höchst. Met Billy Swan. Met Rita Coolidge. En wat was het mooi en goed. Zowel Swan als ook Coolidge met wat ruimte voor wat eigen nummers, de rest tuurlijk van hem, nadruk op de lp Easter Island en al dat moois daarvoor. Country maar m.i. toch ook net ff anders. Draai deze nog gaarne heden ten dag, dat moge wellicht meer zeggen dan deze woorden hier.