Ron Wood & Ronnie Lane - Mahoney's Last Stand (1976)

Charmant werkje met andermaal een gevarieerd stelletje medewerkers, luistert heerlijk weg.

.....en sinds 2017 weer voor een normaal bedrag aan te schaffen! Het Real Gone label heeft het album opnieuw uitgebracht.
Mahoney's Last Stand is een soort 'broertje' van het Ooh La La album van The Faces uit 1973. Tijdens de sessies voor dat album kwam het geregeld voor dat Rod Stewart niet kwam opdagen. De resterende groepsleden besloten om van de nood een deugd te maken en Wood en Laine dan maar te helpen met het opnemen van de soundtrack. Je kunt al horen dat Laine lonkt naar het folk-achtige geluid van zijn Slim Chance periode. Hij zou The Faces niet lang na de release van Ooh La La verlaten om Slim Chance op te richten. De film Mahoney's Last Stand is eigenlijk onbekend gebleven. Het soundtrack album kwam pas uit in 1976 uit en heeft, in tegenstelling tot de film, de tand des tijds doorstaan. Door de jaren heen altijd wel redelijk verkrijgbaar geweest, maar de prijzen waren altijd aan de hoge kant. Met de heruitgave door Real Gone is dat nu verholpen.

Kennelijk was de oplage van de laatste heruitgave niet al te groot want ook die begint qua prijs enigszins een stijgende lijn te vertonen. Op Discogs is het gelukkig mogelijk om oudere uitgaves te scoren voor rond € 10,-- maar dat is wel excl. kosten voor verpakking en verzenden.
Dit is naast Pat Garret & Billy The Kid van Bob Dylan het tweede soundtrack album waarvan ik echt van kan genieten. Op zich niet raar, want er zijn overeenkomsten. Veel instrumentale muziek, geworteld in folk en country. Een aantal nummers van dit album sluiten naadloos aan bij voornoemd album. Sinds kort heb ik een fysiek exemplaar in mijn collectie en hoef ik 'm niet meer op Youtube te beluisteren. Een hele verbetering.

ken de film "Mahoney's Last Stand" niet maar deze soundtrack ervaar ik als een tegenvaller.

Ron Wood en Ronnie Lane componeerden alle nummers samen plus een cover van de veel gecoverde traditional "I'll Fly Away" hier a-capella gezongen dat niet kan tippen aan de versie van Plainsong (Ian Matthews).

het ontbreekt helaas aan memorabele liedjes uitgezonderd het folky "From the Late to the Early" met zang van Ronnie Lane en de afsluitende ballad "Just For a Moment" met gedeelde leadzang dat eveneens instrumentaal (7) wordt uitgevoerd. samen met de bluesy instrumentale nummers "Hay Tumble" en "Woody's Thing" schaarse lichtpuntjes.

bij de andere instrumentale nummers als de stevige up-tempo blues rockers "Tonight's Number", "Title One" en "Car Radio" alle met een blazerssectie en het door Ron Wood gezongen "Mona- The Blues" wil het kwartje niet vallen. ook de versie van "Chicken Wired" op het Ronnie Lane album "Anymore For Anymore" bevalt een stuk beter.

een weinig samenhangend, fragmentarisch album dat wellicht goed past bij de film. o.a. Bob Dylan met "Pat Garrett & Billy The Kid" en Ry Cooder met "Paris, Texas" maakten veel betere soundtracks dan deze.

onder de muzikanten bevinden zich Kenney Jones/Bruce Rowlands/Rick Grech (drums), Pete Townshend (guitar, percussion), Ian McLagan/Ian Stewart (piano), Jim Price (brass, baritone horn) en Bobby Keys (tenor sax).

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Olympic Studios, London, England

Ronnie Lane: vocals, banjo, bass, guitar, percussion
Ron Wood: vocals, guitars, bass, harmonica

De film staat gratis en voor niets online op JijBuis. Het worden nog enkele warme dagen potjandosie, ik stel voor om er eens lekker voor te gaan zitten met een glas koele limonade of iets anders. Al na 1'09" klinkt het eerste liedje: Just for a Moment!