Lee Dorsey - Yes We Can (1970)

Naast Lee - subtiele, zachte soulzanger gezegend met een zéér coole pronunciatie - is dit ook één van de sterkste werkjes van Allen Toussaint (die ik tot nu toe ben tegengekomen). Stuk voor slaat hij ze raak, elk liedje is een parel.

De losse drums van de openings-track, de swampbass van Riverboat, de prachtige piano intro en begeleiding van Tears, Tears & More Tears (om nog maar te zwijgen over die goddelijke blazers) en zo voort.

Dit heeft soul, dit heeft funk, dit is cool, dit swingt. Zoveel clashende stijlen en zo'n relaxte vibe... Mocht je hem tegenkomen in de winkel: kopen

Nooit geweten dat Allen Toussaint achter dit pareltje zit. Want een pareltje is het zeker. Moet het nodig eens aanschaffen inderdaad, maar zovaak zie ik het helaas niet liggen.
Over de cd heb ik niet an sich niet zoveel toe te voegen aan de omschrijving van mede-user tondeman. Alleen maar dat ik kan beamen dat dit een top-album is.

Dit is inderdaad een geweldige funky soulplaat, met The Meters als begeleidingsband. Het verbaast me eigenlijk ook wel dat deze plaat niet zo enorm bekend is, want hij is echt erg fraai. Vreemd genoeg zijn sommige nummers hier (Yes We Can, Games People Play, Sneaking Sally Through The Alley) wel weer bekend in uitvoeringen van andere artiesten, maar die steken maar bleekjes af tegen de superieure versies die hier op staan.

Misschien dat een overwinning van Obama straks resulteert in een mooie reissue met bonustracks?

Deze plaat, bijna geheel ondergesneeuwd in rock en ander 70jaren-geweld, is een kroonjuweel in het oeuvre van Allen Toussaint en Lee Dorsey. Aleen al dat ene trompetje in Riverboat doet bij mij nog steeds de tranen vloeien, zo ook álle blazers in Occapella... Niet voor niets herkend als meesterwerken en gecoverd door Van Dyke Parks op diens Discover America, maar dat haalt het toch niet bij de orginele uitvoeringen. Dorsey als zanger, Toussaint als componist/producer en the Meters, allemaal in topvorm!
Omdat de lp zeldzaam is en een merkwaardig moppennummer als afsluiter heeft, lijkt mij de samenvoeging met Night People, ook al zo´n onderschat juweel, een absolute aanrader voor wie het (nog) niet heeft...
Ook de cd met een andere compilatie (met oa Lonely Avenue !) is niet mis .

Eind februari dan eindelijk opnieuw uitgegeven op LP. Heerlijk!

Dan weet ik waar ik de volgende keer extra goed op ga letten tijdens het shoppen

Dit Yes We Can wordt zeer hoog gewaardeerd hier op Musicmeter. Het is een echt goede plaat, maar een klassieker vind ik het niet. Daarvoor staan er net te veel 'maar' aardig goede songs op, zoals O Me-O, My-O, When The Bill's Paid & Occapella. Would You? is een flauw einde van een mooie plaat.

Daartegenover staan veel uitstekende songs van Allen Toussaint, die de plaat ook produceerde. Ze worden fraai gezongen door Lee Dorsey en werkelijk prachtig uitgevoerd door the Meters. Wat een mooie details zijn er te horen. Het levert fijne nummers op als de titelsong (met een bis), het oh zo mooie Riverboat, het prachtig gezongen Sneakin' Sally Trough the Alley, het sterke Who's Gonna Help Brother Get Further? en het funky Gator Tail, met heerlijke bas en hoorns.

Echter: om deze plaat terug te vinden op nummer 5 in de toplijst funk gaat mij te ver. Boven klassiekers als Innervissions, Hot Buttered Soul, Curtis & The Payback? Als soulliefhebber zou ik daarentegen deze plaat niet willen missen.

"Riverboat" is een mooi nummer, ook "Yes We Can, pt.1" is echt sterk. "Gator Trail" en "Who's Gonna Help Brother Get Further?" zijn ook twee lekkere speelse nummers. Voor de rest vind ik het niet super. Lee Dorsey heeft een mooie stem, maar de composities zijn voor mij net te vaak matig. Al worden ze wel weer sterk uitgevoerd. Met veel gevoel voor detail door de muzikanten. Het album zakt zeker niet onder de ondergrens. Toch ontstaat er is geen echte klik door die matige songs, die er steeds weer zorgen dat ik er niet lekker in kom. Wellicht de volgende keer wel?