Nautilis - Sketches (2002)

De zoveelste voltreffer van het Planet Mu label. Ze weten bij iedere tak van electronische muziek altijd de krenten uit de pap te halen lijkt 't wel. Tijd voor een flinke dosis rustige, sfeervolle idm met invloeden van Boards of Canada dus.

Rochesta opent de cd prachtig met een fan-tas-tisch mooi en subtiel pianodeuntje à la Joe Hisaishi of iets uit American Beauty, opgevuld met een lekker los ritme. Idm op z'n allerbest. Ishmix doet deze opener nog eens dunnetjes over, waarna Living Possum op de BoC-tour verder gaat. Iets conventioneler ritme dus, maar wel met een heerlijk authentieke, warme melodie. Wees gewaarschuwd, de cd staat er vol mee .

Vecx gaat een totaal andere kant op. Een ijle wave met ditmaal een zuigend en knisperend ritme dat domineert, het tekent de diversiteit van dit album. 777 en 888 pakken het idee van de eerste tracks weer op. Briljante melodieën dus (de een piano, de ander basgitaar oid?), het het vlotte ritme van 888 als hoogtepunt. Hóe vet is het moment na die break rond de 1e minuut!?

Epatre is er weer eentje op z'n BoC's. Ditmaal komen de weggedrukte, wazige fluistersamples ook beter uit de verf. Meer leuk gehaspel met stemmetjes in Marufo, al doet 't sterk aan Autechre's Cecc denken. Na het iets te doffe The Breaks... geeft Plunder het eerste en enige dipje aan. Is me net iets te grauw, al komt er aan het eind voorzichtig een traag melodietje om de hoek kijken.

492 Cups... is weer zo'n heerlijk lome voltreffer. Vooral wanneer er tegen het eind op de achtergrond heel voorzichtig een sax bij komt.. Rrrraaauww wat een sfeer! Het iets te drukke begin van Dyslexik vloekt hier een beetje mee, maar ook dit nummer eindigt mooi.. al is het net wat te ingetogen misschien. Gelukkig sluit Ruffion.rmx het album in kenmerkende stijl af.

't Is duidelijk waar Nautilis de mosterd haalt, maar als dat op deze manier gebeurd heb ik daar absoluut geen problemen mee. Prachtige cd, die op de een of andere manier altijd de associatie met het N64-spelletje Pilotwings bij me oproept. Beetje ronddobberen op de wolken, beneden je een prachtig uitzicht van wat knusse bergdorpjes.. ja, that's it . 4,5*

Ik vind het ook een mooi dingetje! Soms lijkt het inderdaad nogal veel op BoC, maar nooit storend. Wat me vooral opvalt aan dit album is dat het precies op de juiste momenten de afwisseling opzoekt. De meer uptempo / ritmische tracks komen steeds precies op tijd en zo is het hetzelfde met de meer chillende sfeertracks.

The Breaks Vol. 2 is trouwens slecht voor je subwoofer, damn wat een portie lage frequentie zit er in deze track (soms een beetje storend).

Goodfella heeft me ooit angst aangejaagd door te zeggen dat dit wat weghad van BoC, gelukkig zie ik hier amper wat van terug in dit album. Zeer lekkere, chille IDM, iets te bedrukt om op een n5MD te passen waarschijnlijk, maar daarom niet minder goed.

"Rochesta" is een mooie opener, zeer mooi pianodeuntje (al zie ik hier geen Hisaishi in), lekker knisperende ritmes en een geweldige sfeer die door deze track druist. "Ishmix" is inderdaad een iets matiger tussendoortje, "Living Possum" staat weer een trapje hoger. Hier inderdaad wel melodieën die aan BoC doen denken, ritmisch ook datzelfde iets te pover gedoe, maar qua sfeer wel een pak beter. Melodieën steken veel beter in elkaar, vloeit almeer vlotter. Maar dan toch iets liever een "Vecx". Ijskoude track, uitermate sfeervol, krakende en iele ritmes, een magnifieke wave en een geweldige opbouw maken van deze track een onvervalste topper. "777" vind ik net wat minder weer. Melodie is matig, te hectisch gedoe waar niks echt bovenuit torent en waardoor het eerder een papje wordt. Ook "888" weet niet helemaal te overtuigen, al zijn de ritmes hier wel een pak steviger. Slecht is het zeker niet, maar na zo'n "Vecx niet helemaal bevredigend. "Epatre" krikt het niveau weer wat de hoogte in. Paar prachtig schrapende sampletjes over lekkere chille, rustgevende melodieën. Wel zeer jammer van die voice sample, nut ontgaat me volledig, gelukkig blijft deze redelijk vaag, dus al te hard storen doet het niet.

"Marufo" begint matig maar weet wel helemaal open te breken. Aardig trackje, voice samples zijn grappig, alleen is deze track niet echt heel speciaal. "The Breaks" is lekker, maar ook hier mist dat beetje identiteit om de track een klasse beter te maken. Maar nog steeds zeer aardig vind ik. "Plunder" is weer een hoogvlieger. Dat duistere past net wel bij de ijzige sferen die ook elders op het album te vinden zijn. Weer lekker geknisperende rtimes en rillende melodieën. "492 Cups To China" beschikt over enkele fenomenale melodieën, jammer genoeg zijn de ritmische samples pover hier. Doet me teveel denken aan groezelige bars, waar de stank van alcohol en vuile sigaretten de overhand hebben. Die sax op het einde geeft de doorslag, geen geslaagd nummer. "Dyslexik" begint geweldig. Prachtige wave, echt vette "piep" sample. Geeft dit nummer net dat extra wat de rest soms lijkt te missen. Jammer dat het einde weer iets te mellow wordt. "Ruffion.rmx" sluit het album mooi af, maar ook hier zijn de ritmes net te conventioneel om me echt volledig te bekoren.

Album dat vol zit met scheuten geweldige muziek, maar dat vertaalt zich net te weinig in geweldige nummers. Altijd is er wel iets dat in de weg zit van echt topperpotentieel, afgezien van Plunder en in de eerste plaats Vecx. Maar wel 3.5* voor dit werkje. Aangename kennismaking met Nautilis.