Johnnie Taylor - One Step Beyond (1970)

Gewoon even door het Stax label gebladerd hier, en ik vond deze hoes er wel grappig uitzien, heb het even gedownload en het is nog een heerlijk album ook:D.
Het eerste nummer is een beetje langdradig maar voor de rest staan er alleen maar goede nummers op.

I Am Somebody is geweldig.

Ben er muzikaal nog niet uit na twee luisterbeurten maar de teksten zijn hier en daar werkelijk

Ik vrees dat ik met één stem het gemiddelde direct zou halveren, vind dit werkelijk dertien in een dozijn. En al gloort hier en daar muzikaal wat hoop op beter, dan wordt dat toch in de kiem gesmoord door de teksten, die af en toe tenenkrommend zijn.

The doctor says Johnnie you got no heartattack, you got a looooooove attack.

of

Yesterday my life was bright and sunny
Today I feel like a bee that's lost all it's honey



Ook Taylors vocalen, hoewel niet slecht natuurlijk, doen me weinig. Misschien volgende week nog eens luisteren, als ik de kritieken lees op bijvoorbeeld Allmusic hebben we hier toch met een parel van een album te maken.

Ik schuif mijn stem nog even voor me uit

Na 1 luisterbeurt kan ik me wel vinden in wat lebowski zegt. Ik vond het een opgave om de hele plaat uit te zitten, ook al duurt het maar 40 minuten. "Saai" is meermaals door m'n hoofd gekomen. Hopelijk brengen extra dagen daar nog verandering in...

Uitstekend album wat mij betreft. De meeste nummers kende ik al dus dit klinkt sowieso vertrouwd. Soul en blues zoals het hoort, niet te ingewikkeld maar puur vakmanschap én met de nodige bezieling gebracht. De tekst interesseert me dan geen reet.

Bij het horen van de naam Stax krijgen heel wat soulliefhebbers hoge verwachtingen. Nu zit ik pas sinds kort in de soulscene en weet ik nog niet goed welke labels wel en welke labels niet bij mij passen. Maar als Johnnie Taylor een goed voorbeeld is van een 'echte Stax zanger' dan ga ik zeker meer van het label checken. Johnnie heeft een zeer krachtige en warme stem, waar ik gewoon erg graag naar luister. En net als zinulzki maakt dan voor mij de tekst niet eens meer uit. Naast Johnnie's geweldige zang kent het album ook fijne instrumentatie en prima achtergrondzang.

Als het over dit album gaat dan kan ik me helemaal vinden in het commentaar dat zinulzki (en daarop volgende R&P) al gaf(gaven). Het is gewoon een lekker album van een uitstekende zanger met een pakkende stem. Muzikaal is het ook meer als dit in orde. Tekstueel misschien wat minder, maar storend is dat nooit. 3,5 ster.

Wat hij zingt maakt me niet zoveel uit, mijn probleem is dat ik er geen woord van geloof. Johnnie Taylor probeert een beetje de getormenteerde ziel uit te hangen, maar faalt in mijn ogen grandioos. Zijn 'rauwe' stemgeluid klinkt erg geforceerd en muzikaal blijft het ook erg oppervlakkig. Over de backing vocals zwijg ik wijselijk.
Ik ga zeker niet zeggen dat dit een slecht album is; 'I Am Somebody' en 'Jody's Got Your Girl And Gone' hadden zelfs bijna toppers kunnen zijn, maar het klinkt toch erg leeg. Alsof de man zijn levensverhaal uit de doeken wou doen, maar eigenlijk niets te vertellen heeft. De wil is er wel, maar de weg blijkt een doodlopend steegje te zijn.

Wat mij meteen opvalt bij dit album is het volle geluid. Is dat echt zo op de plaat gezet of hoorde ik een remaster? Alleen aan het gegeven dat de drums bij sommige nummers erg uit het midden liggen hoor je dat het oude stereo is.

Instumentaal klinkt het ook best sterk, maar mogelijk dat daar dus nog aan gesleuteld is. Bij een melodieus sterk nummer als Will You Love Me Forever pakt dat goed uit. Het opzwepende I am Somebody vind ik, net als de meesten de top-track van het album. Het slotnummer heeft ook een lekkere drive, maar bij tweede beluistering bleek dat toch vanwege de sterke gelijkenis met Satisfaction van de Rolling Stones (mn de blaaspartij). Ook de meeste ballads zijn niet echt geweldig en dan ga je je inderdaad (zie lebowski) aan de teksten ergeren.
Samenvattend: enkele leuke nummers, verder geen album om te hebben.