Odawas - Raven and the White Night (2007)

Dat is alvast een mooie hoes.

Odawas? Odawie?
Het zei me helemaal niks, het hoesje viel me wel op en dat vroeg om een verkenning. Momenteel doet myspace op dat gebied goede zaken en het nummer dat ik daar hoorde vond ik boeiend genoeg om het hele album maar eens uit te gaan proberen.

Opener The Maddening of Raven is een donkere geluidscollage. Onheilspellende tonen, dik aangezet en soms aardig dramatisch overkomend en flarden gesproken geluidsfragmenten. Je kunt je openers toegankelijker maken.......... het schrok mij niet af. Het pompeuze vroeg om meer.
Meer komt er bij het volgende nummer When God Was A Wicked Kid dat folky start op akoestische gitaar. Al snel krijgt het een dromerige sfeer toebedeeld. IJzig en winters, dat is het eerste beeld dat ik er bij krijg. Ja een Sigur Ros-achtig sfeertje ook al is het er niet echt mee te vergelijken.
Getting To Another Plane opent ook onheilspellend en dreigend, terwijl de instrumentatie dat helemaal niet is. Hier waart de geest van Jeff Buckley rond, waarschijnlijk door de hoge ijle zang. Ondanks het gebruik van orgel en strijkers kan ik ook hier nergens zeggen dat ik het warm vind overkomen, het blijft allemaal koel en kil en zorgt daardoor voor een aparte luisterervaring. Ik vind het wel wat hebben.
Alleluia is op myspace te horen en doet ook aan Jeff Buckley denken. Jeff had zijn Leonard Cohen-cover Hallelujah, Odawas heeft het schitterende Alleluia. Een sfeervol, zweverig nummer. Alsof je terug de tijd wordt ingeslingerd naar jaren waar winters nog echte winters waren, waar je kleumend en tot op het bot verkleumd je huis moest zien te bereiken, lopend welteverstaan want per fiets of auto is niet meer haalbaar. En ondanks dat enorm genieten van koning Winter en zijn prachtige landschap.
Love Is... (The Only Weapon With Which I Got To Fight) heeft wederom weer geluidsfragmenten en slingert alle kanten op: vervreemdend en daardoor weet het mij op het puntje van mijn stoel te houden. Een beetje vreemd kan dus echt heel lekker zijn blijkt wel weer.
De titel Circus Song belooft luchtiger zaken, maar u begrijpt dat dat er niet in zit. Dit is redelijk pittige kost waar je even voor moet gaan zitten. Dit is vertoeven in een andere wereld. Hier moet je tijd voor nemen om die wereld te doorgronden. Als je dat eenmaal goed doet ervaar je een hoop moois, daar is dit nummer zeker bewijs van.
Beware dreigt weer van alle kanten, maar dreiging lokt mensen nu eenmaal, we zoeken graag het spannende op. Dat doet Odawas hier ook. Op zich is het wederom geen ingewikkeld nummer, maar toch moet het zich langzaam onder je huid weten te kruipen. De zang blijft een opvallende en sterke troef op het hele album en in dit nummer komt dat heel goed naar voren.
Barnacles And Rustic Debris begint zweverig en engelachtig maar slaat na bijna 2 minuten om in rauwe agressieve tonen. Een rauwe gitaar scheurt de boel open. Drums donderen door je huiskamer om langzaam aan weer terug te zakken naar het niets.
Alhoewel.... niets? Niet helemaal, want er volgt nog één nummer n.l. The Ice. Ik heb al regelmatig winterse en ijzige vergelijkingen getrokken dus dan ook maar je afsluiter deze titel meegeven.
Als alle sneeuw is neergedwarreld en alles en iedereen binnen zit blijft er een sprookjesachtig landschap over. Bomen zonder bladeren, geen dier of mens te zien, één grote witte vlakte en het suizen van de kille wind is alles wat er over blijft........................

Precies. Hier ook. Alleen dan jaren later…

En door die jaren heb ik geen idee meer hoe dit klinkt. Totaal in de vergetelheid geraakt bij mij.

En ik liep er vandaag als bij toeval tegenaan, het nummer Alleluia.