Steve Hackett - Feedback '86 (2000)

Kan iemand iets over dit album vertellen?
Slechts 1 stem en een zwakke beoordeling.

Een album met gastvocalisten Chris Thompson en Bonnie Tyler. Niet slecht maar ook weer niet briljant. Ik plaats het een beetje in de liedjescategorie van Mike Oldfield. Prizefighters is een oud GTR nummer.

Deze CD ben ik helaas kwijtgeraakt, maar er staan best een paar aardige nummers op. 'Cassandra', met Brian May op gitaar, is geweldig (ook al doet het iets teveel denken aan 'Layla' van Derek & The Dominos). 'Slot Machine' (ook met May) is daarentegen duidelijk een leftover. Mooiste nummer is het akoestische 'Notre Dame Des Fleurs'. Ik heb Hackett een paar jaar terug nog live gezien (prachtig), maar op dit moment heb ik alleen "Voyage Of The Acolyte" in mijn collectie. Daar moet ik toch wat aan doen.

Geen hoogvlieger. Van dik hout zaagt men planken zullen we maar zeggen. Ik kan hier niet echt met heel veel plezier naar luisteren. Ook deze gekocht om de Steve Hackett collectie te completeren maar misschien moet je dat soms gewoon niet willen ....

In de jaren '80 zochten de proggiganten (o.a. Yes, Genesis, Oldfield, Asia, GTR) het in de compacte liedjes teneinde in de mode proberen te blijven. Dit heb ik zelfs nooit op de radio gehoord en kwam pas ergens in de jaren '90 via Sym-Info achter het bestaan er van. Op zich blijft het wel Hackettkwaliteit natuurlijk maar het bevat verder weinig bijzonders wat een goede plaat tot een succes danwel memorabel maakt. Dit was trouwens op de plank blijven liggen en in 2000 pas op CD uitgebracht.

... en als zulke bands dat gaan proberen dan krijg je op een enkele uizondering na vaak dus een hele slappe hap zoals bij deze Hackett uitgave.

Het was dan ook min of meer nog een nawee van het GTR avontuur waar Steve net was uitgestapt. Een aantal tracks waren voor het geannuleerde tweede album bedoeld. Over slappe hap gesproken.


In mijn collectie ontbreken dan ook bewust de platen die ik absoluut niet te pruimen vind zoals het befaamde 'Till We Have Faces'. Dan hoor ik dit album net nog liever ook al blijft het bij een enkele keer. Behalve Brian May maken ook de bijdragen van Pete Trawavas, Ian Mosley en Nick Magnus de plaat interessanter dan ie in feite is.

Ik had wel dit album zien staan bij alles van Steve Hackett, maar het lage gemiddelde was nog niet echt aanlokkelijk om het eens aan te schaffen.

De aanwezigheid van Chris Thompson is voor mij wel een boeiende, als er dan toch een man kan zingen bij symfonische rock is hij het wel.


Wat bedoel je met betrekking tot de nummers, vooral stevigheid?
En is dit album vergelijkbaar met GTR?

Zeker vergelijkbaar met GTR alleen veel meer Hackett en wat minder glad/gelikt. Hierop dus ook enkele nummers die voor het volgende, nooit opgenomen GTR album waren geschreven. Hackett heeft het project echter voortijdig opgegeven om zich weer aan zijn akoestische composities te wijden. In de progmedia wordt het album helemaal niet zo slecht beoordeeld overigens. Best het aanhoren waard.

Tja en van dik hout? Geen idee, het blijven vnl. up- en midtemponummers met enkele ballads, een akoestisch intermezzo en een aardige progachtige afsluiter die er feestelijk rockend een punt achter zet. Al met al toch niet onaardig.

Nou vooruit, jij je zin

Ik heb het album besteld (die verschrikkelijke "buy in 1 click" button bij Amazon!), ik vind het toch wel een goeie tip. Ik heb het GTR album toch ook een goede beoordeling gegeven.
Dus waarom zou het inderdaad niet meevallen.

Ik las elders nog "hé hé eindelijk" reacties. Het duurde zeker even voor deze muziek van de plank werd gehaald.

Na het GTR debacle zag Hackett er waarschijnlijk geen heil meer in en heeft de tapes laten verstoffen tot hij het in 2000 aandurfde ze toch maar eens uit te brengen. Voor een Thompson liefhebber blijft het in ieder geval een leuk stukje curiosum.

Chris, ja,ja, ook mijn zanger, die soloplaat met If you remember me met zijn schuurpapieren stemmetje, heerlijk, bleef in mijn gedachten...moet deze toch eens beluisteren..

Ik lijd aan dezelfde ziekte: soms moet je het gewoon niet willen, maar ik wil het wel altijd. Als ik een album van een favoriete artiest soms bewust links laat liggen, blijft het knagen dat ik misschien iets mis en ga ik er toch naar op zoek. In deze tijden van YouTube-kanelen en iTunes is het gelukkig gemakkelijk om albums te leren kennen.

Over dit album: het hoort bij de mindere albums 'Cured', 'Highly Strung', 'Till We Have Faces' en het GTR-album (periode 1981-1986), maar valt al bij al mee. Niet het slechtste van de vijf, maar zo ver verwijderd van de kwaliteit van zijn eerste vier soloalbums.

De nummers 4 en 8 verschenen reeds op vorige albums.

Toch een vraagje voor wie het weet: zijn de nummers in 2000 opnieuw opgenomen of zijn het de opnames van 1986?

Geen idee.

Maar ga nou maar naar Tribute luisteren !!

Nee hoor, chronologisch volhouden!

Een natte jaren 80-droom, ik luister hier graag naar.