Fish - Fellini Days (2001)

Album met mijn meest favoriete Fish-cover.
Helaas staan er maar 2 echte hoogtepunten op, t.w. Long Cold Day en Clock Moves Sideways.
4* met dank aan het hoesontwerp.

Amper twee goede nummers en dan nog een 4 uitdelen?

Dit is de enige cd op Musicmeter waarop ik meezing..... prachtige koortjes zijn deels opgenomen tijdens een optreden in Leeuwarden....ik was die avond niet zo goed bij stem

Is dit album een ode aan filmregisseur Federico Fellini?

dit is geen live cd hoor.........

yep, je hoort ook constant een filmrol lopen zachtjes op de achtergrond

Alleen maar hoogtepunten deze plaat.
Op deze plaat is een grote rol ingebouwd voor John Wesley, en dat is een goed ding.

Het Bowie-achtige Clock Moves Sideways is gewwonweg subliem.

Fellini Nights is een zeer goede live-dubbelaar uit deze periode.

De band die Fish voor deze plaat heeft samengesteld, mag er zijn:

Dave Stewart, John Wesley (wat een gitarist), Steve Vantsis, John Young en Dave Haswell.

Losjes gebaseerd op de sfeer die Fellini (ken zijn films niet) neerzette.
Gaaf songgericht materiaal, dat tussen de folkrock en de poprock laveert.
Beetje Bowiesque hier en daar. Uitstekend geproduceerd en veel ruimte voor de instrumentalisten.
Niks op aan te merken (alleen Obligatory Ballad, is een skip-moment).

Oh, Derek W., wat is 3D toch een waanzinnig mooi nummer. De samenwerking met Wesley (gitaar) en John Young (piano) en Vantsis (fretloze bas) is pure magie...

"Living in wonderland, the grass is soooooo green" gezongen door Fish samen met Susie Webb en Zoe Nicholas, geeft mij kippenvel, zo mooi....

Voor mij toch 1 van de mindere albums van Fish; ook een beetje verpest door de mindere productie.

En ook al vind ik dat John Wesley sinds 2002/2003 het prima doet live bij Porcupine Tree klinkt hij hier niet zo lekker wat mi beteft. En ook live ( ik heb deze tour live gezien in 2000 in Rotterdam ) klinkt hij nu veel beter dan toen.

Hoogtepunten zijn toch wel Long Cold Day en 3D; Obligatory Ballad vind ik niet echt slecht; alleen jammer dat John Wesley hier ( vast bedoeld ) zo klinkt als hij klinkt; want mij bevalt dat niet.

Waar is de productie hier slecht?

De productie is wat mij betreft subliem. Van de eerste tot de laatste noot genieten.
De plaat is nogal mineur, maar dat drukt de pret niet.

De productie is prima volgens mij. Er is voor gekozen om zo'n filmrol te laten meelopen tijdens het hele album. soms heel duidelijk soms niet te horen. Dat is een keuze geweest en dat kan je mooi en/of apart vinden of juist helemaal niks. Maar omdat een mindere productie te noemen vind ik overdreven. Ik moet wel zeggen dat dit mijn minst gedraaide Fish studioplaat is.

3D is overigens ook mijn favoriet.

3D, Our Smile, Long Cold Day, Dancing in Fog en Clock Moves Sideways horen wat mij betreft tot het beste wat Fish en co. hebben voortgebracht.

Wat me ook zo pleziert aan deze plaat, is de cohesie. Je hoort hier echt een band spelen.

Die cohesie hoor je ook bij he debuut, ik hoor verder enkel maar (erg) positieve verhalen over de nieuwe plaat dus dat kan ook nog wel wat gaan worden. Wat die plaat betreft wacht ik nog een paar weekjes tot de box op mijn deurmat ploft.

De eerste plaat had wel cohesie, maar ook weer niet. Ik vind Brzezicki nogal een vervelende drummer. Hij timmert altijd alles vol.

Verder zijn niet alle nummers op het debuut door dezelfde muzikanten ingespeeld.

Dat valt wel mee toch? Je had liever Simon Phillips ofzo gehad.

Op State of Mind drumde overigens de drummer van Spandau Ballet.

Dave Stewart drumde Raingods with Zippos, Sunsets on Empire, Fellini Days. Uitstekend in de dienst van de song. Supergroovy en nergens te druk. Zo hoor ik het graag.

Simon Philips is ook een goede drummer die weet in de dienst van een song te spelen.

Hmmm, ik ga maar eens wat films van Fellini kijken.

Tijdens 3D heb ik me geen seconde verveeld. Eigenlijk de hele plaat niet. Clock Moves Sideways vond ik ook zeer ok. Dancing in Fog kabbelt me net wat te veel. Maar niet genoeg om de plaat van de vier sterren te halen.

4* nu. Met nog wat opties om hem in de toekomst net wat hoger of lager te beoordelen (uiteraard).

Mooie plaat van Fish. De productie is keurig aangepast op het wat sombere materiaal .Het doorlopen van de filmprojector stoort niet en geeft zelfs een beetje een sinister sfeertje . 3D is een epische opener en zet de toon voor een venijnig album met bijtende lyrics .Ik mag daar altijd graag naar luisteren. Voor de rest weer prima invulling door de muzikanten .Afsluiter Clock Moves Sideways vind ik ook van buitenaardse schoonheid. 4 sterren wederom.

Mag ik 10 jaar later nog reageren...luister eens naar het laatstte stukje van so fellini...en het staat overiegens ook in het boekje van de cd.

Een grillige plaat waar enkele van zijn allerbeste songs op staan en wat mindere songs.
De laagst gewaardeerde plaat van zijn latere werk en dat vind ik opmerkelijk.

Eigenlijk vind ik alleen Tiki 4, Obligatory Ballad en The Pilgrim's Adress niet zo erg bijzonder (toch al een derde van de plaat).

Daar staan tegenover: 3D (waanzinnige rocktrack met een hoofdrol voor John Wesley), So Fellini (lijker bijtend met mooi achtergrondzang en een knallend refrein), Our Smile (een zoete ballad maar zo lief en mooie gitaarwerk van Wesley wederom), Long Cold Day (een midtempo rocker met een strakke en dreigende riff en een knallende solo van John Wesley), Dancing in Fog (erg Bowie-esque met prachtig toetsenwerk van John Young), Clock Moves Sideways (een wat simplistisch geprogrammeerde drumbeat waar een song op gebouwd wordt die maar bouwt en bouwt toch een waarlijk prachtige climax).

Over de gehele linie heeft Fish nog nooit zoveel als Bowie geklonken dan voorheen. Met John Wesley en John Young had Fish twee interessante songwriters in de band. De toevoeging van twee extra zangeressen op zowat alle songs geeft de zang veel meer kleur dan Fish in zijn eentje kan. Ik vind het geen zwaktebod maar een goede oplossing voor zijn steeds verder slijtende stem. Zijn wat lagere, schorre stem klinkt op deze plaat ook erg warm. "They don't know the full story....", mooier kan een duet niet zijn, vind ik...

Ik weet alleen niet waar Zoe Nicolas en waar Susy Webb zingt.
Wat ik wel graag wil weten. Zijn er andere platen waarop Wesley en Young samenwerken? In elk geval samen componeren?

Ook weer een paar jaar verder (Ik kom hier ook niet zo vaak ). Het is inderdaad zo dat er wat samenzang vanuit het Leeuwarden optreden er in is gemixt. De bedoeling was om dat met meer nummers te doen maar dat bleek toch niet werken. Een live cd is het dus zeker niet enkel wat stukjes bij het zeg maar titelnr.

De reden dat ik hier overigens we kom is dat ik dit album weer met regelmaat aan het draaien ben. En dat bevalt me beter dat ik op voorhand had gedacht. Fish en John Wesley zetten een zeer fijne sfeer neer.

De meest afwijkende van alle solo-albums die Fish gemaakt heeft. Zowel qua productie, sfeer als type songs is dit echt anders. Ook is zijn stem op geen enkele andere studioplaat - hiervoor én hierna - zo hoorbaar aangetast als hier. Toch versterkt dat het geheel meer dan dat het stoort, en draagt het bij aan de donkere dreigende sfeer in nummers als Long Cold Day en Clock Moves Sideways. Opener 3D is fenomenaal, Obligatory Ballad uitermate zwak. Alle andere nummers hebben wel zo hun charme. De filmsamples tussendoor zijn vast leuk voor de liefhebber, van mij had het niet gehoeven.