Sun Ra - Space Is the Place (1973)

Ja, ik ben de eerste die hier een comment plaatst.

Een aangename en ontzettend gave mix van funk, spacerock en spiritual jazz. Volgens mij is dit mijn eerste kennismaking met Sun Ra, en waarom weet ik niet, waarschijnlijk omdat er zo enorm veel muziek is om te ontdekken. Maar als ik dit zo hoor, is Sun Ra wel echt mijn ding, zeg maar.

Intens en hysterisch, maar tegelijkertijd hypnotiserend en relaxed. Dit is muziek die echt dwars door je heen gaat, Geweldig.

Het idee achter de titelsong is dat de zwarte medemens zo onderdrukt en gediscrimineerd werd (en helaas nog steeds wordt) er eigenlijk op aarde geen plek voor ze is, en ze beter een eigen planeet kunnen gaan zoeken. Ik denk eerder dat ze gewoon alle racisten de ruimte in moeten schieten, maar goed.

The British Empire heeft wat dat betreft de dapperste poging ondernomen door alle criminelen dan wel niet de ruimte in te schieten maar wel zo ver mogelijk weg te brengen. Het is niet de oplossing gebleken, getuige de nauwe banden die er nog steeds bestaan tussen het Verenigd Koninkrijk en de strafkolonie van weleer.

Dit is overigens geen representatief album voor Sun Ra, maar ja, welk album is dat wel? Sun Ra is zoiets als een parallel universum in de jazz; Altijd intrigerend, niet altijd even goed. Je moet dus wel echt zoeken naar de parels, maar die zijn er zeer zeker in het uitgebreide oeuvre van de man. Lanquidity bijvoorbeeld, heerlijk modal jazz album.

Zoals ook bij die andere vreemde jazz-eenden: Roland Kirk, Yusef Lateef en Pharoah Sanders. Maar spitten en schatgraven vind ik leuk.

Fijn dat je Sanders noemt, Mssr Renard, het lange titelnummer doet mij aardig aan zijn werk van rond 1970 denken, een soort van dol, spiritueel orkest, compleet met bij tijd en wijle uitzinnige vocalen. Zeker 1 van de sterkste composities die ik al heb gehoord van Sun Ra. Hoog repetitief karakter, maar genoeg subtiliteit en accentwijzigingen allerhande om het fris en spannend te houden!

De overige 4 tracks herbergen dat heilige vuur wat minder in zich, lijkt het. Op tracks 2 en 3 spelen de blazers (trompet, fluit, saxofoon) een hoofdrol, het toetsenwerk van Zijne Opperzon klinkt dan weer opvallend lichtvoetig. Bovendien klinken de blazerssecties georkestreerd, wat het geheel iets dwingends verleent.

Sea of Sound heeft zijn naam vervolgens niet gestolen - heerlijk van links naar rechts schietende bak freejazz! Hier hou ik wel van, het lekker nerveuze drumspel is hier overigens debet aan en Sun Ra zorgt nog voor een flinke dosis space funk in het tweede deel.

De korte afsluiter bevat weer vocalen en een zekere mate van herhaling, maar is feller, driftiger van toon dan de opener. Springerig en hoekig, nerveus als de neten.

Het universum is enorm, aldus Sun Ra. Ik exploreer het met mondjesmaat, gaandeweg. Ik vertoef er graag.

4 sterren