Bobby Previte - Claude's Late Morning (1988)

Ik ben een behoorlijk liefhebber van Bobby Previte. Een drummer uit rockgroepen die later als bandleider in uiteenlopende jazz samenstellingen aan de slag ging (haha). Hij is werkelijk waar wars van conventies en doet op iedere plaat weer iets anders (zelfs in 2017 brengt hij zowat iedere maand een plaat uit!). Zijn eerdere platen waren typische free-jazz werken, maar wat hij op Claude's Late Morning doet slaat alles. Een ongelooflijk breed scala aan instrumenten (Bill Frisell duikt op met zijn gitaar, maar we horen vooral verschillende typen drums, tuba's, trombones, harp, accordeon, orgel, steel guitar etc.) wordt gepureerd en er komt iets bijzonders uit. Soms een diep emotioneel moment, soms geëxperimenteer in de ruimte. Ik ben er gek op. En dat in 1988. Niet direct een jaar dat ik associeer met fantastische jazz - ondanks dat er in de jaren daaromheen hele toffe dingen zijn gemaakt in het genre.

Hoogtepunten zijn de drie opeenvolgende tracks Claude's Late Morning, First Song for Kate
en de slagwerkexercitie Ballet.

Sorry, maar dit is écht niet mijn ding. Stilistisch zijn er een aantal zeer vreemde keuzes gemaakt; qua arrangementen, maar ook qua instrumentatie. Dat orgel in 'Sometimes You Need an Airport' bijvoorbeeld klinkt zeer gedateerd en ronduit storend. Verder zou ik verwachten dat een album van een drummer ook qua percussie en ritmiek wat te bieden zou hebben. Bobby Previte drumt echter (wellicht door zijn rock verleden?) zonder enige vorm van variatie en verfijning, quasi als een drumcomputer. Excuses voor de negatieve noot...