Nazareth - Hair of the Dog (1975)

Wat een vet artwork, ik ken alleen het nummer Hair of the Dog van de Guns 'n Roses cover op Spagetti Incedent. Kent iemand deze plaat en wat is het voor een muziek, lijkt me iets Black Sabbath achtigs.

Nee hoor, niets Black Sabbath-achtigs, eerder muziek zoals Slade, hard/annex glamrock. Love Hurts was note bene hun grootste hit, een song die eerder werd opgenomen door The Everly Brothers en Gram Parsons. Ik denk dat dit iets te lichte kost is voor Eddie

Hmm, ik vrees het ook, hoewel ik slade best kan waarderen, ook zijn er wel glamrock bands die ik kan waarderen (motley Crue), Maar ik ben inderdaad bang dat ik dit niet mooi ga vinden.

luistert en weet dan waar axl rose de mosterd vandaan haalt!

Ik heb hem neergeladen en beluisterd en ik moet zeggen dat ik het wel vet vind, Logisch als oud G'nR fan. Inderdaad een mooi voorbeeld vanwaar Axl zich van mosterd voorzag, maar éh goede mosterd smaakt niet vies.

Dé cd (of toen nog elpee ) waar ik in mijn hardrock periode vaak naar luisterde. Nu heb ik vooral nostalgische gevoelens als ik hem hoor maar hij blijft erg goed.

Het album met Love Hurts, waarschijnlijk het meeste verkrachte nummer in de muziekgeschiedenis. Elke kweler die later in Las Vegas zal / zou eindigen, meent dit nummer te moeten coveren.

Heel erg jammere teloorgang van wat eens een mooie ballad was.

Love Hurts vind ik persoonlijk een van de zwakste nummers van dit album, de versie van Gram Parsons en Emmylou Harris van dit nummer is onovertroffen. Maar voor de rest vind ik dit een zeer aardig album.

Jammer dat 'Love Hurts' zo'n grote hit werd, dat heeft veel mensen op het verkeerde been gezet. Uiteindelijk was dat ook een grapje van de groep die niet eens op LP had zullen verschijnen. Ik ben de feiten een beetje kwijt maar dacht dat het nummer eerst op de 2e persing of Amerikaanse persing van 'Rampant' is verschenen. Afijn, het gaat uiteindelijk om de rest van de LP. Volgens mij is dit Nazareth op hun best.

vinden jullie ook niet dat love hurts verdacht veel lijkt op domino van clouseau?

Love Hurts was naar t schijnt een nummer dat Nazareth in live optredens inpaste om het publiek tussen de hevige nummers in wat tot rust te laten komen.
Het wordt wel met veel passie gebracht.
Maar op dit album staan op z'n minst al 3-4 nummers die meer verdienden om een hit te worden zoals Please don't Judas me, fantastisch nummer en sfeertje. Wat agressie-opwekkend, zoals de rest van het album eigenlijk.
Ongelooflijk rauwe stem die gewoon perfect bij de muziek past.
Minstens een even goede stem dan Axl Rose, maar die wist er misschien wat meer geld uit te halen.
Raar dat die groep zo snel ten onder is gegaan. Ik las ergens dat ze eind jaren 80 nog geen cafézaaltje meer gevuld kregen.

Ik was jong toen " love hurts" een hit was. Ik vond en vind de plaat nog steeds prachtig. Ik was ook bekend waar de titel voorstond en wat het vertaald naar het Nederland betekende. Hoe veel het kon doen ontdekte ik weer later. Hoe het ook zij de plaat bood enige troost en bevestigde een gevoel toen ik dat kennelijk bevestigd wilde hebben. Ondertussen is de plaat ruim dertig jaar oud en heb ik deze in gedachten alsof die gisteren is uitgekomen, en dan praat ik in de volle breedte van haar release. Sfeer, omstandigheden, het jaren 70 gevoel dat er aan gekoppeld is waar je je niet van bewust bent, maar waar je nu met melancholie naar terug kijkt.

Om ook de gewèldige versie van Roy Orbison niet te vergeten....
Love Hurts in de versie van Nazareth... op iedere T-dansant destijds grijsgedraaid.... waar is de tijd?

Vreemd dat deze zo'n laag gemiddelde heeft. Het is nogtans een lekkere hardrockplaat die je zo eens goed luid kunt zetten in je kamer en vervolgens je buren (en je moeder!) op de zenuwen werken.
Ik ken deze band dankzij mijn vader. Ze lijken me zeer ondergewaardeerd, en ook onbekend. Als mijn pa die LP niet had kende ik Nazareth nu waarschijnlijk nog niet.

Dit is de hardste CD/album van Nazareth !
Het eerste nummer Hair Of The Dog zet al gelijk de toon. Changin'Times is voor mij een classic met een eind dat luchtgitaar liefhebbers zal inspireren (of echte !).
Beggars Day beats you up !
Whiskey Drinkin'Woman geeft mij als whiskey liefhebber een extra dimmensie al begrijp ik niet de spelling.
Whiskey met ey is Iers en met alleen y is Schots. Nazareth is Schots dus ....??? , maar goed de muziek is OK

Love Hurts hoort hier niet op !. Ik heb gelukkig de originele CD zonder dit nummer. Ook de LP heb ik en daar staat dit nummer niet op. Love Hurts werd geschreven in de periode dat Rampant werd opgenomen en niet goed genoeg bevonden. Later werd dit nummer toch als single uitgebracht en het werd NIKS ! bij een tweede poging werd het dus wel een grote hit en was Nazareth bekend bij een breder publiek. Jammer dus !

Een band die nog steeds op tournee is. In het oldies circuit weliswaar, maar toch. Dat hebben zij te danken aan hun onverslijtbare single "love hurts". Wat mij betreft een van de mooiste tracks die er uitgebracht kan worden om een nieuw album te promoten.

Best een lekker hardrock album van deze Schotse band. Ik vind enkel de laatste twee nummers wat minder dan de rest. Whiskey Drinkin' Woman is in mijn oren een niemandalletje, het klinkt als een standaard 'kroegnummer' en bevat mij iets teveel herhaling. Please Don't Judas Me begint lekker duister, maar ook dit nummer bevat mij iets te veel herhaling tegen het einde toe, waardoor ik het nummer snel zat ben.

De andere nummers op het album bevatten hardrock met lekkere riffs en rauwe zang, wat het heerlijk maakt om met de nummers mee te zingen/luchtgitaren. De ballad Love Hurts is een welkome afwisseling tussen die nummers. Ik vind het best een lekker nummer wat met veel passie is gezongen, al kan ik begrijpen dat mensen het nogal afgezaagd vinden. Mijn favoriete nummers hierop zijn het titelnummer (waarin vooral de koebel geweldig is), Changin' Times (de gitaarversnelling op het einde!) en Beggar's Day.

Naar mijn mening is dit niet echt een bijzonder album, maar wel lekker om naar te luisteren. Als je van jaren '70 hardrock houdt is het zeker het proberen waard.

Hardrock uit de '70's die zoals bijv. Thin Lizzy wat ondergewaardeerd wordt. Hair of the Dog is een mooie plaat met leuke riffs en rauwe zang (beetje weg van Brian Johnson en Axl Rose).

Vreemd, mijn lp van destijds kent de volgende nummers:


1. Hair of the Dog" 4:11
2. "Miss Misery" 4:40
3. "Guilty" (International editions) Randy Newman 3:38
4. "Changin' Times" 6:03
5. "a) Beggars Day b) Rose In The Heather" a) Nils Lofgren 6:31
6. "Whiskey Drinkin' Woman" 5:29
7. "Please Don't Judas Me" 9:48



Vindt deze wel erg laag gewaardeerd.

4*


Zonder love hurts dus

Tegengekomen tijdens mijn speurtocht in de hardrock geschiedenis en knalt hier nu al een tijdje door de koptelefoon, dit is terecht een '70s classic lijkt me

Sorry maar Axl Rose is een k*t zanger. Altijd al geweest. Hij kan nog niet in de schaduw staan van Dan McCafferty. Moet maar een keer gezegd worden.

Dit is inderdaad een prima plaat van Nazareth, ze waren toen zowat op hun best!

Deze stond allen op de Amerikaanse versie....


Hair of the Dog (album) - Wikipedia - en.wikipedia.org

De beste van Nazareth tot nu toe.

Nou, niet alleen tot dan toe. Beter werd het niet meer, in latere jaren zeker niet.

Dit mag je inderdaad als een 'career defining record' van deze Schotse band beschouwen. Op basis van de hoesontwerpen uit de jaren zeventig en de krijsende zang van Dan McCafferty (die inderdaad model lijkt te hebben gestaan voor Axl Rose) beschouwde ik Nazareth in mijn tienerjaren als een 'gevaarlijke' band. Echt heavy, hoewel dat met terugwerkende kracht, met de kennis van nu, nogal meevalt (of tegenvalt, hangt er vanaf vanuit welk perspectief je het bekijkt).
Hun eerste twee albums neigen zelfs meer naar softrock en per saldo is deze plaat waarschijnlijk het meest heavy product geweest dat ze ooit hebben afgeleverd. Al ken ik lang niet al hun albums, maar dat beeld heb ik er wel bij. Waarschijnlijk ook hun beste en tevens hun meest succesvolle, waarbij met name de opener annex titel nummer en de epische afsluiter de sterkste troeven vormden.

En natuurlijk Love hurts, hoewel dat nummer aanvankelijk niet eens op het album stond, maar in 1974 als losse single werd opgenomen. Ze speelden het destijds al geruime tijd live, zo lees ik op Wikipedia, om het publiek een rustpunt te gunnen in de reeks uptempo nummers die ze brachten. Het was in 1976 - inderdaad, twee jaar na dato, nadat het met de eerste release niets werd - een enorme hit in veel landen: nummer acht in de VS en nummer 1 in diverse andere landen, waaronder Nederland. In Noorwegen stond het nummer zelfs ruim zestig (!) weken in de hitlijsten.

Ik vind het allesbehalve een verkrachting van het nogal zoetgevooisde origineel van de Everly Brothers en de - overigens eveneens uitstekende - versie van Roy Orbison. Het nummer krijgt in de versie van Nazareth een dramatische wending, die veel beter past bij de klaagzang die de tekst eigenlijk is. Het sloeg enorm aan destijds, kan me herinneren dat ik meteen verkocht was toen ik het voor het eerst op de radio hoorde.

Love hurts was, zoals gezegd, een losse single, die een onverwacht grote hit werd. En daarom verscheen hij wel op de Amerikaanse LP, maar alleen op die versie. Ik heb zelf een Duitse Vertigo-persing van de originele LP, met Randy Newman's Guilty in plaats van Love hurts. Het ontbreekt ook op de eerste versie, de Engelse LP op het Mooncrest-label. Ik vind dan ook dat Love hurts hier als een bionustrack moet worden aangemerkt. Ik heb een correctie doorgegeven, ook voor het label.

Manny Charlton ( r.i.p. 5 juli jl) heeft best wel wat leuke pittige riffs op deze plaat gezet. De hese stem van McCafferty lijkt op die van Brian Johnson en geeft de plaat een echte hard rock vibe.

Manny Charlton produceerde het album ook. Dat zware geluid van Darrell Sweet doet de plaat ook goed en Dan McCafferty klinkt veelal als een woesteling. Toch eens even een lans breken voor 'Guilty' en wel omdat het de vaart eruit haalt en ook een enorm vaak gecoverd nummer is. Nazareth was de vijfde: Guilty... - secondhandsongs.com

'Miss Misery' en 'Beggars Day' / 'Rose in the Heather' zijn mijn favorieten en 'Please Don't Judas Me' grijpt me wel daar waar 'The Ballad of Hollis Brown' van 'Loud 'n' Proud' dat niet echt doet; die loopt ook in de negen minuten. 'Whiskey Drinkin' Woman' vind ik ook niet verkeerd. Misschien jammer dat die versnelling in 'Changin' Times' uiteindelijk naar een fade-out leidt. Titelnummer ook dik in orde.