Op deze plaat klinkt Jane wat meer als Spooky Tooth en Humble Pie. Dus britser en bluesier. Minder spacerock dan op voorgaande platen.
Dat komt door de rauwe zang van bassist Charly Maucher en het feit dat op deze plaat nagenoeg geen toetsen worden gebruikt, maar wel gebruik gemaakt wordt twin-leadgitaren (Klaus Hess en Wolfgang Krantz). Alleen op het korte Way to Paradise is een piano te horen.
Dus voor wie van lange bluesrockjams houdt is dit een uitstekende plaat. Voor wie meer prog/spacerock wilt, zou deze kunnen overslaan. En voor wie het niets kan schelen, is dit gewoon een heel fijne plaat.