Wovenhand - Woven Hand (2002)

Goede cd, maar haalt het nivo van 16 horsepower niet, maar blijft zeker de moeite waard.

The Good Hand.

Indd haalt het niet bij 16horsepower. Hij weet echt niet te imponeren met dit enigzins inspiratieloze album.

Ik vind de cover van 'Ain't No Sunshine' niet echt geslaagd. Voor de rest wel weer een fijn album.

In tegenstelling tot meeste reacties vind ik dit wel een uitstekend album. Wellicht in combi met zijn live optreden dat ik bijwoonde. Deze man gaat volledig op in zijn muziek. Gaat zitten, draait zijn ogen weg en hup...weg is hij voor zeker een 1.5 uur. Lijkt applaus in ontvangst nemen zelfs genant te vinden. Overigens is Mosaik (2008) wel van een sterkere kwaliteit, maar ook dat is subjectief natuurlijk...

zeer sterke cd van eugene, en zeker even goed als 16 horsepower

Prachtige plaat. het werk van 16horsepower ken ik niet zo goed maar dit bevalt me helemaal.
Donker, experimenteel en steengoed!

Alleen al voor het openingsnummer een 4.5.

the mind is willing, but the flesh is weak.

gelijk als mijn gehoor mijn verstand aantast bij het aanhoren van dit album...
prachtig, oprecht.

Simpelweg een juweeltje dit album! Unieke muziek!
Dit kan ik echt 100 keer achter elkaar horen zonder dat het zal vervelen. Het is er daarom ook 1 die regelmatig langs komt in mijn digitale / analoge album schuffel. Het enige, overigens zeer kleine, min puntje is "Ain't No Sunshine". Het misstaat niet tussen de rest van de nummers, maar ik snap de keuze voor deze cover niet. Hierom een 4,5 in plaats van een 5. Maar op zeker een blijver in mijn top 10!

Ik snap de keuze van Ain't no Sunshine evenmin, maar ik snap wel dat het een geniale cover is die mijlenver boven het origineel staat.

Dit vind ik de meest beklijvende Woven Hand met Story and Pictures als absolute favoriet (wát een goddelijk nummer).

Minpuntje: die folky riedel doorheen Arrowhead, niet mijn meug.

hier staan ook een paar sublieme tracks op namelijk het fantastische my russia en your russia , ook arrowhead en last fist zijn geweldig goed .

Ik vind Woven Hand sinds dit album wel steeds verder groeien, platen worden m.i. steeds iets beter...

Meer variatie dan op het 16 Horsepower, maar de kwaliteit ligt net iets lager.
Zal binnenkort zien hoe de live ervaring is.

De eersteling van Woven Hand en misschien ook wel de meest 'toegankelijkste', om als eerste mee kennis te maken.
Er werd in eerdere berichten wel eens aangegeven, bij dit of een ander album, dat Woven Hand meer eendimensionaal klinkt, omdat het de invulling van andere bandleden mist, die bij 16 Horsepower meer aanwezig geweest zou zijn. Enerzijds klopt dit, een muzikant die solo gaat, zal per definitie meer zijn stuk naar voren brengen. Aan de andere kant vind ik dat Woven Hand zich verder ontwikkeld vanaf dit album en steeds meer invloeden in zijn muziek verwerkt.
Gisteren live mogen bewonderen in Roepaen en daar hoorde ik eigenlijk weinig tot niets meer terug van dit album. Op de setlist staat dan ook geen enkel nummer hiervan. Maar wel griekse volksmuziek, shamaan achtige zang met opzwepende drums en wat dies meer zij. De 'melodie', zang en gitaarspel stonden meer in dienst van het geluid dat werd neergezet, als dat er een nummer werd gespeeld. Hoe dan ook, wat ik tot nu toe gehoord heb, is Woven Hand zeer consistent in het maken van pakkende muziek, waar ik steeds meer waardering voor krijg. Dit album is daar geen uitzondering op.

Veel kritiek op de cover van 'Ain't No Sunshine' . Ik vind het juist een teken van de briljantie van David Eugene Edwards. Geniaal goede uitvoering.

Hier ook verder veel mooie nummers op, de Russia's, The Good Hand, en nouja, ga maar door. Bij Woven Hand is 't vooral de sfeer die 't 'm doet, en die sfeer zit hier - zoals altijd bij ome David - weer perfect in elkaar.

Enkel het begin van Arrow Head kan ik niets mee, verder louter pluspunten..

Blue Pail Fever is echt wel een super nummer!!!!! prachtig album ... had hem een aantal jaren aan de kant liggen, nu opnieuw ontdekt ... dat is schitterend aan muziek

Grappig hoe de titel van een nummer vaak in een ander nummer te horen is. Edwards klinkt relaxed i.t.t. zijn werk in 16HP.

Uitstekende (door)start van Eugene. Album van WH dat dezelfde kwaliteit heeft als 16HP regelmatig ten toon spreidde. Toppers Glass Eye en Arrow Head.

Hierna werd het een stuk minder met Woven Hand. Dit album had nog wel een 16 HP album kunnen zijn, de andere verschillen er teveel mee, wat de kwaliteit ook niet ten goede komt wat mij betreft.

Goed album toch. 'Destijds' beluisterde ik het met de mineur van 'het opheffen van...'. Ik mis op zich best wel eens de 3,75 optie op deze site maar ja dat zet je dan ook extra aan het denken .

De muziek van Sixteen Horsepower was gedurende tien jaren steeds harder geworden, studio en live. Begonnen met (semi-)akoestische alternative country / Americana werd die stijl geleidelijk vergezeld door luide elektrische gitaren, tot en met covers van Joy Division en The Gun Club toe.

Toen de groep opeens stopte, vervolgde David Eugene Edwards zijn carrière als Woven Hand, hier op de hoes en de begeleidende sticker nog als twee woorden geschreven. Opvallend vond ik dat hij terugkeerde naar akoestische instrumenten, waarbij in plaats van country veel folk doorsijpelde in de muziek. Anders dan de eerste berichten hierboven, beleefde ik dit zeker niet als minder dan 16Hp.
Gebleven is de introspectieve, wat sombere sfeer, waarin naast folk meer ingetogen contemplatie zit dan Edwards voorheen toonde. Hij stopt dat in sterke muziek met wederom Bijbels geïnspireerde teksten.

Prachtig is opener The Good Hand en met de regels "I am nothing without his ghost within, and all your wooden eyes cannot see the good hand upon me" keren meteen Bijbelse verwijzingen terug. Na de rusteloze muziek van de laatste albums Sixteen Horsepower voelde dit als het kalme groen van de lente die de hoes uitstraalt. Als een nieuwe start waarin rust en vertrouwen domineren.
Toch blijft Edwards de zoeker, bevrager en denker. Plus de gezinsman, zoals in de regels "Hide me in your hands with the mother of my children" uit My Russia blijkt. Vanaf track 3 Blue Pail Fever wordt de muziek geleidelijk stemmiger, waarbij lange drones kunnen klinken.
Glass Eye klinkt dankzij banjo vrolijk, de tekst (zelf)kritisch: "Quick to anger, quick to speak, afraid to lose these things not mine to keep, the spirit is willing, the flesh is weak." Iets dergelijks doet hij ook in Wooden brother.

De tweede helft begint met drones in het naar zijn hand gezette Ain't No Sunshine van Bill Withers, waaraan hij veelzeggend toevoegde de regel "and this just ain't my home anytime she goes away". Story and Pictures is van een wonderschone en verstilde klasse, als een eeuwenoude hymne.
Nadien is slechts Arrowhead van lichtere aard, mede dankzij de pianolijn. De kerkmuziek van Edwards' jeugd sijpelt door in muziek en tekst: "Who is, who was, who is to come." Your Russia en Last Fist ronden Woven Hand traag en donker af.

Voor mij is dit debuut enerzijds een terugkeer naar akoestische sferen, zij het anders dan voorheen. Als Wovenhand zou David Eugene Edwards zich blijven ontwikkelen: opnieuw volgde een evolutie van kalm en akoestisch naar luid en elektrisch.