Danzig - 5 Blackacidevil (1996)

Argghh.
Een van de slechtste platen die ik ken.
Niet door heen te komen gewoon.

Deze wordt vaak gezien als het Danzig-album "waar het fout ging", en ik vrees dat ik me daar bij aan moet sluiten. De bluesrock van de voorgaande platen is volledig verdwenen, om plaats te maken voor een soort kille, ongeïnspireerde industrial. Ook de vocalen van Danzig, die ik op de eerste albums erg kon waarderen, zijn hier veranderd in een soort lelijke schreeuw die maar slecht boven de mix uitkomt. De nummers lijken allemaal op elkaar bevatten zelden momenten die het luisteren waard zijn of die überhaupt blijven hangen. Nee, wat Danzig betreft hou ik het wel bij zijn eerste vier albums, en laat ik deze draak links liggen. 1,5*

Danzig goes industrial, maar eigenlijk had hij dat moeten laten. Hele moeilijke plaat om uit te zitten, en ik draai hem haast nooit. Ik heb trouwens een heel andere inlay.

Come to Silver vind ik wel een goed nummer alhoewel ik het liever in de accoustische versie hoor

Industriele herrie/bagger/troep.

Ooit was Danzig lekkere retro-rock.

driewerf bah, dit

Ik ook, een rooie...



Maakt ie anno 2011 wel weer goed vinnik

Come to silver is nog te pruimen maar de rest is echt verschrikkelijk. Hier gaat ie volledig de bocht uit. Wil hij hier een (a-commercieel) statement maken??

Blackacidevil vind ik op zijn slechts een vermoeiend album. Tegelijkertijd vind ik het ook wel weer charmant wat meneer hier op de mat legt. Toegegeven, de eerste paar nummers zijn een eenvormige industriële brij waarin het moeilijk is om iets te ontdekken waar lijn in zit. Als dan middels Sacrifice Danzigs stem voor het eerst naturel doorkomt en er weer voorzichtig wat rockinstrumentarium naar voren komt, drijft er iets van het oude Danzig gevoel naar boven en wordt het toch wel weer amusant. Serpentia en Hint Of Her Blood volgen in dat voetspoor. Come To Silver was het 'hitje' dat wel eens op Headbanger's Ball te zien was.

Danzigs originele begeleidingsband viel weg en nieuwe wegen werden ingeslagen. Op zich dapper, maar het is mij een raadsel welke visie de kleine generaal hier voor ogen had. De zenuwachtige Prodigy riedels voelen totaal misplaatst. Maar goed, niettemin voel ik mij op een vreemde manier wel weer aangetrokken tot dit werkje. Ook hierbij geldt: ik zet het alleen aan als ik even genoeg heb van de eerste vier Danzigplaten.