Danzig - 6:66 Satan's Child (1999)

Zwaar onderschatte plaat! Door het gebruik van samples en dergelijke wel wat moderner aandoende, maar zeker niet zo'n fiasco als Blackaciddevil. Heeft overigens ook nog een trackje op de soundtrack van de 3de Crow film (Belly Of The Beast). (maar eventjes terzijde - die film was wel behoorlijk zwak!)

Ik heb geen enkele plaat van Danzig, maar ken van dit album Belly of the Beast en Thirteen, dat Danzig ook heeft gegeven aan Johnny Cash om daarna zelf op te nemen. Kortom een aantal nummers vind ik zeer de moeite waard, maar ik raak altijd in de war van zijn stem. Op How the Gods Kill klinkt die weer geweldig om dan 2 albums later als een stuk schuurpapier te klinken. Neemt niet weg dat ik de twee genoemde nummers op dit album zeer de moeite waard vind

Op zijn eerste vier platen is Danzig wat mij (en vele anderen) betreft op zijn best. Die platen zijn ook redelijk consistent qua stijl en kwaliteit. Op zijn vijfde plaat ging hij echter totaal de mist in. Ik ken niets van wat hij daarna nog uitgebracht heeft, maar ik heb begrepen dat het nooit meer echt goed is gekomen. De eerste albums zijn het echter zeker waard om eens te beluisteren.

Veel minder teleurstellend dan Blackalicious.
Niet echt mijn ding dit, is nog steeds te industrial.
Maar in ieder geval geen onvoldoende

In de vorm van Five Finger Crawl en Belly Of The Beast staat er een aantal aardige tracks op. En eigenlijk valt het ook allemaal niet tegen mits je het album maar in stukjes van twee of drie nummers beluistert. De sound is overigens best vet en modern. Het album in zijn totaal luisteren doet mijn score tot onder de voldoende zakken. Op den duur wordt het allemaal wat saai en vervelend.

Dertien jaar later is mijn gevoel bij dit album niet veranderd. Het is best aardig om af en toe aan te hebben, maar dat is het dan wel.

Destijds was het na het knotsgekke Blackacidevil weer een nieuwe poging om een goede koers te vinden toen het powerkwartet door het vertrek van Eerie Von, John Christ en Chuck Biscuits uit elkaar was gevallen. Van het gouden combo dat de tot de verbeelding sprekende eerste vier platen opnam, was alleen Danzig zelf nog over.

De naamgever kiest voor een heavier, meer gothic getinte koers. Dat pakt niet altijd even grandioos uit, maar het quasi-kwaadaardige sfeertje is wat sterker aanwezig.
Het grootste euvel lijkt de moegestreden zang van Danzig zelf te zijn. Die klinkt hier als een hese bantha. De larynx, jarenlang kapot geschreeuwd op de podia met Misfits, Samhain en Danzig, wreekt zich kennelijk zo erg dat het in de studio omzeild wordt door veelvuldig met sinister bedoelde fluisterzang te werken. Dat werkt natuurlijk niet als je muzikale fundament ernstig verzwaard is.

Het is te prijzen dat de man af en toe de koers verlegd. Het pakt niet altijd even goed uit. Wat overblijft is een album dat leuk is als je de eerste vier even zat bent.