Gjallarhorn - Sjofn (2001)

Een prachtig album van deze Fins-Zweedse folkgroep. De groep komt uit een streek in Finland waar nog Zweeds gesproken wordt. De Finse groep hoort wel in het rijtje Hedningarna en Värttina. Toch is de muziek wel heel anders. Zangeres/violist Jenny Wilhelm is een belangrijk middelpunt. Met haar prachtige stem trekt ze de aandacht automatisch naar haar toe. Hoewel de thema's veel komen uit de mythologie uit Finland/Zweden is de muziek redelijk divers. Je hoort duidelijk invloeden uit Afrika en het oosten. Dat komt ook door de ongelofelijke hoeveelheid instrumenten die gebruikt worden, veelal inheemse instrumenten uit Scandinavië , maar ook veel ritme instrumenten uit Afrika. Verder is de didgeridoo prominent aanwezig en zorgt voor een drone achtige basis.
Al met al is het een muzikaal zeer rijk album en kwalitatief zeer hoogstaand. Bezwerend, meditatief, verrassend.
Jammer dat de groep hier in Nederland en op music meter niet populairder is.

Inderdaad jammer, maar leuk dat er dan toch iemand eens iets schrijft bij zo'n album met maar zeven stemmen. In de tijd dat het uitkwam kocht ik geregeld muziek die in de platenwinkels bij 'wereld' te vinden is. En misschien ligt het aan mij, maar in die tijd leek die muziek ook populairder.

Sjofn heb ik wellicht ontdekt door een recensie in de krant. Eens kijken of ik die nog kan vinden en de cd klaarleggen om te beluisteren.

Ik ken Gjallarhorn wel. Ik heb ze zelfs eens live gezien in het Chassé theater in Breda. Dat was een goed concert ondanks dat iemand op de voorste rij in slaap viel en keihard lag te snurken. Dat had de band zelf ook nog nooit meegemaakt zeiden ze. Ik heb trouwens ook nog een poster met handtekening van Jennie gekregen na afloop. Die hangt hier nog in mijn muziekkamer. Dat concert was denk ik op 15 oktober 2002 omdat het de Sjofn / Grimmborg tour was, zie ik op de poster.