Ian Fisher - Koffer (2016)

Dit is een leuke plaat van deze mij tot nog toe onbekende singer-songwriter. Lichtvoetige teksten wisselen wat zwaardere nummers af in een goede balans. Het enige waar ik echt geen vinger achter krijg, is waar een prima nummer later nog een keer in een demoversie te horen is. ....Apart?

3,5*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ian Fisher - Koffer - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ian Fisher werd geboren op het platteland van Missouri en groeide hier ook op. De afgelopen jaren is de Amerikaan echter vooral in Europa te vinden.

Zo verbleef hij lange tijd in Berlijn, waar hij zijn vorige plaat, het uitstekend ontvangen en ook op deze BLOG geprezen Nero, opnam.

Ian Fisher heeft Berlijn inmiddels verruild voor Wenen, maar ik ga er van uit dat hij binnenkort wel weer ergens anders op zal duiken. Koffer is dan ook een goed gekozen titel voor de nieuwe plaat van de Amerikaan, die nog steeds wordt omarmd door het Nederlandse Snowstar Records.

De titel van de nieuwe plaat van de Amerikaan is echter geïnspireerd door zijn Berlijnse jaren, want in de titeltrack vertolkt Ian Fisher op geheel eigen wijze het van Marlene Dietrich bekende Ich hab’ noch einen Koffer in Berlin. Het is als je het mij vraagt de enige wat zwakkere track op de nieuwe plaat van Ian Fisher (mede door zijn onverstaanbare Duits) en het is ook nog eens een track die in twee versies terugkomt.

Waar de Amerikaan op Nero (dat overigens nog geen jaar oud is) koos voor uiterst ingetogen songs, ligt het tempo op Koffer soms wat hoger. In de tweede track, een ode aan Elvis, trekt Ian Fisher zelfs stevig van leer op de elektrische gitaar, die vervolgens terugkeert in de titeltrack, maar in de meeste tracks domineert de akoestische gitaar.

Het past allemaal prachtig bij de stem van Ian Fisher, die ook op zijn nieuwe plaat weer indruk maakt als verhalenverteller en flarden van de jonge Bob Dylan, Johnny Cash en Neil Young laat horen. Het zijn verhalen die teruggaan naar zijn Amerikaanse roots, maar die ook zeker zijn verrijkt door de belevenissen in Europa.

Zeker in de zich langzaam voortslepende songs, waarin de akoestische gitaar soms gezelschap krijgt van een piano, een pedal steel en een vrouwenstem, is goed te horen dat Ian Fisher niet alleen mooie verhalen kan vertellen, maar ook prachtig kan zingen. Het zijn daarom vooral de ingetogen songs die Koffer naar een hoger plan tillen, maar ik heb persoonlijk ook wel respect voor de songs waarin Ian Fisher iets anders probeert en zich zo onderscheidt van de meeste van zijn soortgenoten en ook een aantal van de uptempo songs zijn na een paar keer horen memorabel.

Het is momenteel zo druk in het land van de singer-songwriters in het rootssegment dat je een in Europa verdwaalde Amerikaan snel over het hoofd ziet of op de stapel laat liggen, maar Koffer doet zeker niet onder voor de meeste andere singer-songwriter platen die dit jaar zijn verschenen.

De keren dat buiten de lijntjes wordt gekleurd zullen voor de purist smetjes zijn, maar ze voorzien Koffer wat mij betreft van glans, al moet Ian Fisher vanaf nu wel worden verboden zich aan songs in het Duits te wagen. Erwin Zijleman

Koffer is een plaat met twee gezichten. Aan de ene kant speelt Ian FIsher een hardere rock kant uit, zoals hij dat live ook kan met zijn band van Duitsers met cowboy outfits, seeing is believing, en anderzijds speelt hij een meer traditioneel singer-songwriter muziek, zoals ook op zijn vorige plaat 'Nero' te vinden is.

Dat pakt heel verschillend uit en maakt Koffer ietwat onevenwichtig, maar het laat wel zien waar Ian Fisher kan staan qua muziek. Het lijkt erop dat hij de songs die voorradig zijn opneemt en uitbrengt en niet opspaart tot dat er meer van hetzelfde is. Van beide kanten staan een aantal prima songs op Koffer, dus daar ligt het echt niet aan.

Centraal staat hoe dan ook de stevige stem van Fisher die uitermate plezierig is om naar te luisteren. Zelfs als hij heel ingetogen in het Duits zingt over zijn Koffer in Berlijn. Van erwinz leer ik dat het een cover is. Dat wist ik niet. Mij lijkt het dat het ook een goede metafoor is voor het muzikanten bestaan. Zeker als de woonplaats ook nog eens (heel) ver weg van huis is.

Met 'Nero' kwam Ian Fisher mijn leven in. Hij heeft daarvoor al veel uitgebracht, maar dat bereikte mij nooit. Met Koffer wordt de relatie op een prettige wijze uitgebouwd.

Zijn tour door Nederland is net voorbij, maar als de kans zich voordoet, is mijn advies te gaan kijken in 2017. Live is Ian Fisher misschien nog wel overtuigender dan op de plaat. Op mij maakte hij indruk in ieder geval.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine