Visible Cloaks - Reassemblage (2017)

Mooi album! Voor liefhebbers van Fennesz, Oneohtrix Point Never, Tim Hecker, noem maar op.

Wow dit album wordt beter met iedere luisterbeurt, geweldig

Ja wel heel erg OPN ook met de sequenties van melodieën, granular effects en die synthetische vocalen. Wordt een beetje een gimmick. Hoe moet ik het zeggen... vind het moeilijk om deze plaat echt helemaal serieus te nemen omdat het zo hard probeert iets te zijn. Neemt niet weg dat hier hele aangename stukjes muziek op staan, maar het is geen compleet album. Ik zie het zo: er worden veel vragen gesteld, maar er ontbreekt een beetje een 'conclusie'.

Niet met je eens Sander - ik hoor de gelijkenis ook maar vind dit zelf stukken coherenter dan OPN.

Waarom is het een gimmick? Los van verdere context klinkt dat voor mij hetzelfde als zeggen dat elke rockplaat met gitaren na 1968 ook een gimmick is. Naar mijn idee worden de geluiden hier erg smaakvol en afgewogen ingezet.

Hoogtepunt vind ik nog wel Valve (Revisited): benieuwd naar andere muziek waar klank en zang zo mooi en harmonisch verweven zijn als daar! Sowieso vind ik de vier bonustracks eigenlijk het beste deel van het album.

Ik vind het zeker ook hele aangename en mooie muziek, maar ik vind dat het in dit album ontbreekt aan een soort narrative. Smaakvol en kundig, zeker. Het is lastig om hier te discussieren over coherentie (voor mij heeft OPN een hele eigen manier gevonden om stukken muziek te verbinden/aaneen te schakelen), dat is een vrij persoonlijke beleving. Maar voor mij klinkt dit album als experimenteel "omwille van het experiment", in die zin is het voor mij gimmicky, met die esthetische elementen die ik noemde: granular effecten, vaporwave achtige geluiden, opbouwende composities met abrupt einde - een beetje open deuren. Met die paar elementen lukt het al heel snel om iets 'hedendaags' electronic/experimental te laten klinken. Vind dit album van Kaitlyn Aurelia Smith vergelijkbaar in geluidenpalet maar juist niet gimmicky omdat er een eigen verloop en verhaal in zit: Kaitlyn Aurelia Smith - EARS (2016).

Interessant om te lezen - ik heb diezelfde ervaring die je beschrijft precies andersom met OPN en deze plaat. Visible Cloaks' muziek is voor mij zelfs zwaar ontroerend en emotioneel - vrijwel het ultiem tegengestelde van experimenteel om het experiment in mijn beleving. Zeker 'Valve (Revisited)', maar ook 'Moon' is zo ongeëvenaard harmonieus, dat gaat heel ver voorbij experimenteren.

EARS moet ik evengoed nog maar eens achteraan