De EP staat nog niet op Deezer maar wel alle nummers dus heb ik deze geheel kunnen beluisteren. Dat klonk in elk geval goed en interessant genoeg om ook het optreden te bezoeken gisteren in de Paradiso. Dat was minder goed.
De eerste nummers zijn onwennig en Hazel's microfoontechniek is nog niet geweldig en die nasale stem valt nu erg op. Pas bij de laatst 3 nummers komt de band los en lijkt de gitarist minder
geeky, de bassist kijkt minder dominant (maar zit tegelijkertijd te zacht in de mix), de drummer eindelijk niet meer met volume boven de rest uit klinkt. Hazel English, is klein en mager, lijkt nog erg onwennig en zingt veel met haar ogen dicht, ook haar kleding is iets aan de formele kant, was het maar verfrommelde kant.

Veel subtiliteit van de nummers gaat in de matige live mix verloren t.o.v. de versies op deze EP.
De tijd zal leren of dit nog iets moois wordt. Beter:
It's Not Real en
Never Going Home IndiePop