The Bats - The Deep Set (2017)
mijn stem
10 stemmen
Nieuw-Zeeland
Rock
Label: Flying Nun
-
Rooftops (4:26)
-
Looking for Sunshine (2:45)
-
Rock and Pillars (4:27)
-
Walking Man (3:25)
-
No Trace (2:50)
-
Diamonds (2:53)
-
Antlers (4:16)
-
Busy (2:43)
-
Steeley Gaze (4:55)
-
Durkestan (3:07)
-
Shut Your Eyes (2:34)
-
Not So Good (2:13)
1
geplaatst: 10 februari 2017, 15:27 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Bats - The Deep Set (+ The Clean - Getaway) - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Iets meer dan twee jaar geleden schreef ik op deze BLOG over The Green House van de uit Nieuw-Zeeland afkomstige muzikant Robert Scott.
Deze Robert Scott voerde in het verleden twee legendarische bands uit dit land aan, The Clean en The Bats, maar maakte ook solo flink wat indruk met het werkelijk geweldige The Green House.
De soloplaat van Robert Scott trok in Nederland helaas maar heel weinig aandacht, maar vorige week lag er, voor mij uit het niets, opeens weer een nieuwe plaat van The Bats op de mat en deze is wel gewoon uit in Nederland.
The Deep Set is de opvolger van het zes jaar oude Free All The Monsters en klinkt alsof de tijd jaren heeft stil gestaan. The Bats was altijd al goed voor zonnig klinkende of zelfs compleet onweerstaanbare gitaarpop en de band uit Christchurch is het kunstje niet verleerd.
Laat The Deep Set uit de speakers komen en de lente is begonnen. Denk aan de perfecte gitaarpop van The Go-Betweens, verrijkt met het meest aansprekende van R.E.M., het hypnotiserende van Yo La Tengo, het ongrijpbare van Split Enz, het lichtvoetige van Crowded House en een beetje van het donkere van The Smiths.
De ritmesectie voert het tempo lekker op, de gitarist van de band strooit vrijwel continu met briljante, zonnige of heerlijk jengelende gitaarloopjes, de harmonieën en toegevoegde vrouwenstemmen zijn af en toe suikerzoet, terwijl Robert Scott de aangename klanken van The Bats voorziet van een beetje melancholie.
Het is een recept dat al mee gaat sinds de eerste platen van de band uit de jaren 80, maar het is ook een recept dat nog steeds werkt. Net als de soloplaat van Robert Scott bevat The Deep Sets van The Bats veel herkenbare elementen, maar The Bats klinken ook anders dan bands van de andere kant van de wereld.
Het is niet eens heel makkelijk om te omschrijven wat er zo bijzonder is aan de popliedjes van The Bats, maar probeer ze maar eens te weerstaan. Het lukt mij niet, met geen mogelijkheid zelfs. De gitaarlijnen halen niet alleen de zon tevoorschijn, maar geven ook je humeur een boost om bang van te worden. Het klinkt allemaal eenvoudig en soms bijna vanzelfsprekend, maar de songs van The Bats zitten geweldig in elkaar en worden eigenlijk alleen maar beter. Wereldplaat dus. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: The Bats - The Deep Set (+ The Clean - Getaway) - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Iets meer dan twee jaar geleden schreef ik op deze BLOG over The Green House van de uit Nieuw-Zeeland afkomstige muzikant Robert Scott.
Deze Robert Scott voerde in het verleden twee legendarische bands uit dit land aan, The Clean en The Bats, maar maakte ook solo flink wat indruk met het werkelijk geweldige The Green House.
De soloplaat van Robert Scott trok in Nederland helaas maar heel weinig aandacht, maar vorige week lag er, voor mij uit het niets, opeens weer een nieuwe plaat van The Bats op de mat en deze is wel gewoon uit in Nederland.
The Deep Set is de opvolger van het zes jaar oude Free All The Monsters en klinkt alsof de tijd jaren heeft stil gestaan. The Bats was altijd al goed voor zonnig klinkende of zelfs compleet onweerstaanbare gitaarpop en de band uit Christchurch is het kunstje niet verleerd.
Laat The Deep Set uit de speakers komen en de lente is begonnen. Denk aan de perfecte gitaarpop van The Go-Betweens, verrijkt met het meest aansprekende van R.E.M., het hypnotiserende van Yo La Tengo, het ongrijpbare van Split Enz, het lichtvoetige van Crowded House en een beetje van het donkere van The Smiths.
De ritmesectie voert het tempo lekker op, de gitarist van de band strooit vrijwel continu met briljante, zonnige of heerlijk jengelende gitaarloopjes, de harmonieën en toegevoegde vrouwenstemmen zijn af en toe suikerzoet, terwijl Robert Scott de aangename klanken van The Bats voorziet van een beetje melancholie.
Het is een recept dat al mee gaat sinds de eerste platen van de band uit de jaren 80, maar het is ook een recept dat nog steeds werkt. Net als de soloplaat van Robert Scott bevat The Deep Sets van The Bats veel herkenbare elementen, maar The Bats klinken ook anders dan bands van de andere kant van de wereld.
Het is niet eens heel makkelijk om te omschrijven wat er zo bijzonder is aan de popliedjes van The Bats, maar probeer ze maar eens te weerstaan. Het lukt mij niet, met geen mogelijkheid zelfs. De gitaarlijnen halen niet alleen de zon tevoorschijn, maar geven ook je humeur een boost om bang van te worden. Het klinkt allemaal eenvoudig en soms bijna vanzelfsprekend, maar de songs van The Bats zitten geweldig in elkaar en worden eigenlijk alleen maar beter. Wereldplaat dus. Erwin Zijleman
1
geplaatst: 11 juli 2017, 13:02 uur
Heerlijk album inderdaad! Ik wist niks van hun comeback, maar dit klinkt nog even magisch als 30 jaar geleden!
0
geplaatst: 2 januari 2018, 20:28 uur
Mijn eerste kennismaking met The Bats vond plaats vlak voor de kerst. Wat klinkt dit album lekker. Recensie gaat zeker volgen.
0
BrotherJohn
geplaatst: 8 mei 2020, 13:19 uur
Gemengde gevoelens... sommige nummers, zoals No Trace, Busy en Steeley Gaze zijn zeer aanstekelijk. Maar over het algemeen mis ik de scherpe randjes, rauwe hoekjes en rammelende snaren die het 30-jaar oudere Daddy's Highway zo kenmerkt. De productie had ook niet zo glad gehoeven. Het album begint eigenlijk zeer tam, pas vanaf het vierde / vijfde nummer komt de swung er een beetje in. De wereldplaat die onze meester recensent Erwin erin hoort, hoor ik er niet in. The Bats anno 2017 klinken een beetje als Real Estate aan de andere kant van de Stille Oceaan, maar dan luister ik liever naar The Bats.
* denotes required fields.
* denotes required fields.