Noveller - A Pink Sunset for No One (2017)
mijn stem
8 stemmen
0
geplaatst: 26 november 2016, 10:37 uur
De eerste single Trails and Trials is uit en gaat verder waar het vorige album stopte. Al lijkt er nu iets meer dromerige elektronica in verwerkt naast de drone gitaar die hier af en toe donker uithaalt. Het klinkt iets complexer dan de nummers van het vorige album.
0
geplaatst: 8 februari 2017, 16:39 uur
Naar mijn mening gebeurd er niets spannends en klinkt het allemaal vrij vlak en schetsmatig. Waar ze normaal een rollercoaster van emoties aanspreekt door slim te spelen met hard-zacht dynamiek en verschillende tonen en sferen blijft het hier een beetje lichtvoetig. Niet slecht, gewoon saai.
0
geplaatst: 9 februari 2017, 08:20 uur
Voor mij een kennismaking met Noveller. Dat heeft het voordeel van met een fris oor kunnen luisteren, al moet ik zeggen dat de plaat mij bijna geruisloos voorbij ging. Pas toen ik een keer de tijd nam om serieus met volle aandacht te luisteren, begon er iets van aanknopingspunten te ontstaan.
Voorop gesteld ben ik niet tot nauwelijks van de instrumentale platen. Het boeit me niet voldoende doorgaans. In die zin ben ik een echt liedjes mens. Er moet een "meezing" moment zijn, dat hoeft niet persé letterlijk te worden genomen overigens. Innerlijk werkt ook prima.
Eenmaal luisterend viel mij op dat het heel makkelijk is om beelden te zien bij een aantal nummers. Grote, dramatische landschapsbeelden aan het begin van een film bijvoorbeeld. Verder hoorde ik veel wat mij aan twee instrumentale platen uit de jaren 70 deed denken, die ik vroeger wel veel heb gespeeld: 'Tubular Bells' en 'In Search Of Ancient Gods' van Absolute Elsewhere. Elementen uit die platen komen hier gewoon voorbij in het geluid of de manier van spelen. Erg? Nee, helemaal niet. Ik heb de laatste plaat zelfs weer eens uit de kast gehaald. Misschien wel voor het eerst deze eeuw.
Verder valt mij op hoe inventief met geluid van Sarah Lipstate is. Telkens weer een ander geluidje dat door het totaal beeld heen komt. Inventief en gewoon goed gedaan.
Conclusie: het blijft een instrumentale plaat, maar ik kan hier goed naar luisteren. De sfeer werkt voor mij.
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
Voorop gesteld ben ik niet tot nauwelijks van de instrumentale platen. Het boeit me niet voldoende doorgaans. In die zin ben ik een echt liedjes mens. Er moet een "meezing" moment zijn, dat hoeft niet persé letterlijk te worden genomen overigens. Innerlijk werkt ook prima.
Eenmaal luisterend viel mij op dat het heel makkelijk is om beelden te zien bij een aantal nummers. Grote, dramatische landschapsbeelden aan het begin van een film bijvoorbeeld. Verder hoorde ik veel wat mij aan twee instrumentale platen uit de jaren 70 deed denken, die ik vroeger wel veel heb gespeeld: 'Tubular Bells' en 'In Search Of Ancient Gods' van Absolute Elsewhere. Elementen uit die platen komen hier gewoon voorbij in het geluid of de manier van spelen. Erg? Nee, helemaal niet. Ik heb de laatste plaat zelfs weer eens uit de kast gehaald. Misschien wel voor het eerst deze eeuw.
Verder valt mij op hoe inventief met geluid van Sarah Lipstate is. Telkens weer een ander geluidje dat door het totaal beeld heen komt. Inventief en gewoon goed gedaan.
Conclusie: het blijft een instrumentale plaat, maar ik kan hier goed naar luisteren. De sfeer werkt voor mij.
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
* denotes required fields.
* denotes required fields.