Boulevard - Into the Street (1990)

AOR topper! Geen woord te veel.

Spetterende muziek met een gave productie. Drums, gitaar, keyboards en bas staan coherent in de mix. De producer van deze plaat is John Punter (Japan, Roxy Music en Slade).

De troef van de band is ook de samenzang maar ook voornamelijk de loepzuivere leadzang van David Forbes.

Prijsnummer: Where Are You Know

Rainy day in London is mijn favoriet. Ik hoor wat invloeden van Richard Marx en wat Toto snippers op dit album die me zeer prettig in de oren klinken. De zanger lijkt qua stem wel op Joseph Williams.

In 2017 kwam deze band met een redelijk, hoewel bij vlagen wel wat zoetsappig, comeback album met enkele uitstekende songs. Into the Street ligt in dezelfde lijn. Blikvanger in deze band vormde en vormt David Forbes, de beste man heeft een uitstekende heldere stem daarnaast vormt saxofonist Mark Holden ook een blikvanger, zijn geluid vormt een fraaie toevoeging in de nummers. Hoewel het als geheel soms nog wel wat ruiger mag vormt Into the Street een coherent schijfje met geen enkel slecht nummer. Lead Me On en Eye to Eye steken er net wat bovenuit zonder de andere tracks tekort te doen. Een solide plaatje derhalve.

In mijn boek is dit een essentiele late-eighties AOR-plaat in de trant van Foreigner, Journey, Strangeways en waar bands als Heart enzo mee bezig waren rond deze tijd.

Een uitstekende productie, goed muzikantschap, goede zang, lekkere gitaarsolo's. Arenarock maar dan van een band die denk ik nooit in een Arena heeft mogen spelen.

Het is een erg tijdgebonden plaat en ik denk dat alleen mensen dit goed vinden die hier ook mee zijn opgegroeid. Zo een beetje elke song van deze plaat ademt Miami Vice uit of van die films waar Michael J. Fox of Eddie Murphy in meespeelden.

Daar zit zeker iets in. De huidige generatie tieners zul je hier geen plezier mee doen. Daar moet ik bij zeggen dat het grootste gedeelte van de millennials een groot deel van de muziekgeschiedenis waarschijnlijk ontgaat. Omdat; het doorspitten van de platenverzameling van je ouders, je laten informeren door de platenboer en het doorspitten van de serieuzere muziekbladen, niet meer tot de geneugten des levens behoort. O wat prijs ik mij gelukkig dat ik dit allemaal heb ondergaan of heb gedaan. Maar goed dat is een andere discussie.

Into the Street kun je zeker bij dit rijtje bands zetten. Boulevard is echter net een tandje luchtiger, dat komt mede door het gebruik van de saxofoon door Mark Holden. Een hele smaakvolle toevoeging als je het mij vraagt. Een doorbraak heeft er echter nooit ingezeten, daarvoor is het songmateriaal misschien net te vluchtig en te kazig, Desalniettemin is dit een fraai schijfje.

Ben niet met deze plaat opgegroeid, maar heb het genre (AOR, melodieuze rock) pas na 2010 echt leren kennen, opgezweept door de reeks AOR-specials van het blad Classic Rock. Je luistert wat om je heen, ik was in de gelukkige omstandigheid dat er ineens een hoop oude platen verschenen bij een lokale platenzaak afkomstig van een bibliotheek-collectie. Zo kun je eens wat proberen, binnen de kortste keren een mooie verzameling - en dan gericht op zoek naar meer via dezelfde media die nota bene uitleenelpees en andere muziekdragers 'overbodig' maakten.

Zo kwam ik op Boulevard uit, had al eens een laaiend enthousiast artikel over Into the street gelezen. Een stukje luisteren op Youtube en meteen een exemplaar besteld. Het duurde niet lang of ik was bevangen door deze coole, gestileerde klanken. Talk to me, Lead me on, Light of Day, zo helder en vloeibaar had ik rock nog niet beleefd. In 1990 waren Queensrÿche, King Diamond, Living Colour, Faith no More mijn favoriete bands - en ik betwijfel het of ik toen Boulevard op waarde had weten te schatten. (Juist als je de tijd meemaakt, denk ik, heb je meer vooroordelen. Dit had ik interessant, maar te soft gevonden - ik had dit moeten verstoppen net als die cd van Aiien.)

De bandfoto op de hoes is treffend, de sepiatinten, de wolken, beetje nostalgisch, dromerig.

Het zegt niet zoveel, persoonlijke smaak en beleving, maar voor mij behoort dit album tot het mooiste wat de wereld van de AOR heeft opgeleverd. Dat de stijl of de sound verwijst naar een bepaalde periode in de (rock)geschiedenis doet daar geen afbreuk aan. Qua Miami Vice-gehalte, hmmm, Tommy Shaw zijn plaat "Ambition" roept bij mij meer beelden op van flamingo's en gringo's - trouwens ook die plaat reken ik tot de mooiste der commerciële heavy rock.

Ik ken het album ook en was zeer benieuwd destijds, maar het viel mij licht tegen. Opener talk to me is sterk maar daarna wordt het allengs toch wat gezapiger vind ik. Rainy day in London is een popklassieker in de dop, maar de versie op het album vind ik ietwat slapjes. Al met al wel een album dat je in je verzameling moet hebben, maar een echte AOR klassieker vind ik het toch niet.

Ik ook zo ongeveer. Mijn trigger was dat ik in een coverband speelde dat oude rocksongs (Pearl Jam, Guns n Roses, Alice in Chains etc.) in de setlist had, en ik kende al die muziek niet. Ik kwam erachter dat dat grunge was en sleazerock. Grunge bleek niet wat voor mij, maar sleazerock vond ik interessant. Al gauw kwam ik via de sleazerock meer in de melodieuze rock terecht.

Toen kwam ik erachter dat bands die ik al heel lang gaaf vond (Queen, Saga, Asia etc.) eigenlijk ook raakvlakken hadden met de melodieuze rock. Dankzij streaming, maar vooral dankzij die-hard websites die zich richten op AOR en melorock ben ik menig top100's langsgelopen. Altijd zat Boulevard hoog in die lijsten.

Ik heb hem op lp gekocht samen met bijvoorbeeld Ya Ya en Strangeways en zal er geen afstand van doen. Ook al ben ik nu intussen ook alweer 5 tot 10 jaar totaal niet meer bezig met dit (sub-)genre. Maar zo zul je zien, dat ik dat dan weer ga oppikken straks, en dan is het toch mooi dat ik de lp's heb bewaard.

Ik vind deze plaat, samen met die van Ya Ya, Strangeways en ik denk Honeymoon Suite wel het beste wat er aan AOR is gemaakt. Het is was meer distinguished dan veel hairmetal en sleazerock, wat toch snel wat flauw wordt. Ik vind genoemde bands zelfs gaver dan gedoodverfde favorieten als Journey en Toto, die soms wat al te zoetjes zijn.

Ik denk te weten hoe dat komt: britse en canadeze rockbands zijn wat minder macho dan de amerikaanse bands.

Ik ben er wel opgegroeid, met dit genre, dat in de jaren tachtig een tijdlang heel populair was. Ik vind dit een heel behoorlijke plaat, stukken beter dan het debuut, omdat hier gitaren en keyboards wat meer in evenwicht zijn. Maar een van de allerbeste in het genre? Hmm, naar mijn smaak niet. Ik betwijfel zelfs of hij mijn AOR top 100 zou halen. Misschien het staartje van die lijst. Dan sla ik bands als Tyketto, Giant, Strangeways, Dare, FM en Survivor toch een stuk hoger aan.

Eens. En ook: Heart, the Outfield, Asia, Winger.

Ik ken en heb alleen het debuut van deze band. En die vind ik heel erg fijn.

Voor deze plaat geldt in feite hetzelfde als wat ik schreef over Native Sons van Strangeways. En wat blijkt: ook hier is het John Punter die verantwoordelijk voor de productie en de eindmix.

Dus ook weer hier: een goede balans, een fijne warme en direct sound, een lekker klinkende basgitaar, fijn drumgeluid, niet al te veel studiotricks, gepast gebruik van reverb en een bijna tijdloos geluid.

Als ik dat doorvoer naar andere albums van rockbands uit deze tijd zou ik deze nog moeten proberen:
Little America – Little America
en
JHeads Up – The Long Shot

Die laatste is elfs met Scott Gorham, dus dat moet dan toch wel oke zijn?

Met dien verstande dat het songmateriaal op deze plaat heel aardig is maar niet ijzersterk.

Dat mag je vinden. Maar ik vind dat niet. Ik vind het songmateriaal weg goed. Knappe songs die elk over de gehele lengte spannend en divers zijn.