Lucinda Williams - West (2007)

Dit album klinkt degelijk en zit prima in elkaar, niks op aan te merken. Maar ik merk wel dat het daardoor ook wel wat saaiigs heeft voor mij. Ik verlies mijn aandacht na verloop van tijd, het kabbelt wat te veel door allemaal.
Hier en daar is er nog wel een wat 'ruigere' uitspatting maar daarmee weet ze het niet echt op te trekken naar mijn smaak.
Aardig en daarmee heb ik niet veel meer te zeggen.

Lucinda rules........

Prachtplaat weer!

Er zijn sommige, zeldzaam voorkomende artiesten die kunnen geen slechte platen maken. Lucinda is er zo een van.

Ik vind het titelnummer ´Car Wheels´ van de vorige ontzettend mooi, vooral ook omdat het zo sober op de plaat is gezet. Staan er op dit album ook van die nummers?

Luister vooral naar 'Unsuffer me' en de redelijk fantastische gitaarpartij van Doug Pettibone. Ik kan er niet genoeg van krijgen.

Er zitten 'alweer' 2 albums en een live-album tussen 'Car Wheels On The Gravel Road' en deze!

'Car Wheels' is een absoluut meesterwerk en de overige albums, zeker ná 'Car Wheels', leunen daar tegenaan.

Wat 'Car Wheels' als geheel zo bijzonder maakt is inderdaad de haast achterloze manier waarop de nummers worden uitgevoerd. Het klinks zo losjes, vanzelfsprekend en naturel, en dat is te danken aan het feit dat geen enkele noot of snare-trom-roffeltje te veel is.
En dan die stem van Lucinda......verpakt in een rol prikkeldraad laveert ze met het grootste gemak tussen de roestige pinnen.

Een stem om stinkend jaloers op te zijn.

Dit album krijgt nogal lauwe recensies in de kranten, maar eerlijk gezegd vind ik dit een van de betere platen van Lucinda Williams. Ze is weer lekker boos en verdrietig. Wat een ellende maakt dat mens toch mee (als je alles moet geloven). Maar dat resulteert in ieder geval wel in erg goeie nummer met veel passie. Hoogtepunt is "Come on" wat mij betreft.

zeker, ik ben het helemaal met je eens dat Come On het hoogtepunt is van deze nieuwe plaat van Lucinda Williams. Echter wijkt mijn mening over de plaat in zijn geheel toch wel af, van die van jouw. Ik kan me dan ook goed aansluiten bij de lauwe recensies, puur om de reden dat West mij gewoon weinig tot niet kan boeien. Hoe kan dat toch gebeuren gezien ik helemaal weg was van Car Wheels On A Gravelroad? Duidelijk omdat Williams op dit album gewoon ondermaats presteert vergeleken met haar betere albums, waaronder dus naar mijn mening Car Wheels On A Gravelroad. Erg jammer, omdat ik meer had verwacht van dit plaatje. Ik moet nog even over mijn stem, maar die zal ongetwijfeld niet hoog zijn... Ohja, nog een punt van kritiek. Het velen roken van sigaretten heeft Williams' stem er niet beter op gemaakt. Vooral op deze plaat merk ik dat haar stem met de jaren sterk achteruit gaat. Dat wil echter niet zeggen dat ik me er dusdanig aan kan storen. Sommige nummers passen gewoon perfect bij Williams' schore stem, waaronder natuurlijk Come On. Geweldig nummer.

Heb Lucinda Williams leren kennen via deze plaat, staan toch enkel sterke nummers op en ik vind ze een intrigerende stem hebben maar in het midden verslapte mijn aandacht toch ook wat. Ik maak op uit jullie commentaren dat ik waarschijnlijk bij Car Wheels On A Gravelroad moet zijn om me verder te verdiepen in deze dame.. Will do!

Ik ben nog geen slechte recensie tegengekomen in wat voor krant dan ook!!
Ook vind ik haar stem niet anders dan op een aantal voorgaande albums. Schor en doorleefd klonk ze al sinds 'Car Wheel', en daar schuilt juist haar kracht.

Van mij mag ze nóg meer roken en zuipen.

Toch wel weer een hele mooie plaat. Bij de eerste luisterbeurt was ik nog niet erg enthousiast, maar daar begint toch wel verandering in te komen.

Ik ben het met grovonion eens. Van deze vrouw kan je er van op aan dat wat ze uitbrengt kwalitatief goed zal zijn. Simpelweg omdat ze teveel talent heeft om met een slecht album te komen.

Wat zij heeft is een briljant gevoel voor melodie en de kwaliteit om een bepaalde rust in een nummer te creëren, zonder dat het saai wordt. Vind ik nog het best naar voren komen in het album Essence, mijn favoriet van Lucinda.

Daarnaast natuurlijk haar stem. Uit miljoenen te herkennen. Ik vind het niet haar belangrijkste wapen, dat is haar talent om mooie liedjes te schrijven. Maar die stem is mooi meegenomen natuurlijk...

Favoriete nummers op dit album: Rescue, West en Where is My Love.

Minpuntje: Wrap My Head Around That. Is al het minste nummer van het album, en duurt dan ook nog is 9 minuten.

dit is gewoon de beste cd van het jaar , en daarmee basta , de vrouwelijke neil young en dan de teksten fantastisch gewoon , en dat accent , die gitaren , amai wat zeg ik , de beste cd van de laatste 5 jaar !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Een heel album is voor mij wat teveel... dan wordt het wat saai
Maar een nummer als What If bezorgd met echt kippevel!

Wrap My Head Around That is 9 minuten heerlijk gal spugen

eerlijk gezegd vind ik dit het beste album van la williams. de albumtitel verwijst naar haar verblijf in L.A. letterlijk en figuurlijk slaat ze er een andere weg in. ze benadert er een aantal gerenommeerde musici waaronder gitarist bill frisell en drummer jim keltner. plus een producer waarmee ze voorheen ook nog niet heeft gewerkt: hall willner. vooral die laatste blijkt cruciaal bij het maken van deze plaat. niet eerder heb ik een werkstuk van haar zo gedetailleerd en zorgvuldig geproduceerd ervaren. ook daarna niet overigens. dan haar stem. wat dat betreft is dit eveneens een kantelmoment. de grit zit er al duidelijk op maar niet storend. later werd dat anders en voor mij vaak onverdraaglijk. tenslotte de teksten. die getuigen van veel meer zelfreflectie als voorheen en zijn minder zeurderig als nadien. heel paradoxaal: ik hoor strijdbare berusting. dat wringt en bevalt me juist daarom. kortom: in mijn oren is dit haar meesterproeve.

Ben het met voorgaande schrijver eens, ook ik vind dit Lucinda Williams haar beste. Prachtige liedjes, prachtig gemusiceerd en prachtige productie van Hal Willner. En dan die mooie doorleefde stem van Lucinda Williams als kers op de taart. Een van de mooiste songs van dit album vind ik haar eerbetoon aan haar overleden moeder, Mama You Sweet. En ook Fancy Funeral gaat over de begrafenis van haar moeder en nog meer over de familie die verwachtte van Lucinda Williams om een overdadige uitvaart te bekostigen.
En natuurlijk is ze in sommige songs ook weer teleurgesteld in en pissig op haar laatste liefde, zoals in het bittere Come On en het misschien nog wel bitterder Wrap My Head Around. Met ruim een uur speeltijd is het album wat lang maar zeker niet te lang, vind het elke keer weer jammer als het afgelopen is. En de afsluiter West laat je ook in berustende stilte achter.....

Na lange tijd dit album nog eens opstaan, en oh man, wat is dit heerlijk genieten. Om de één of andere reden valt nu mij pas de uitstekende instrumentatie op. Soms echt wegdromen, zoals het einde van 'What If'. Zo mooi!
Hoe meer ik erover nadenkt , hoe meer ik haar inderdaad bezie als een vrouwelijke Neil Young.

haar achtste album, de opvolger van het sterke "World Without Tears". qua sound niet zo verschillend van die voorganger, hoewel de instrumentatie iets uitgebreider is met o.a. accordeon, cello en viool, waardoor dit album net iets meer afwisseling biedt.

13 eigen songs, veelal rustig, ingetogen uitgevoerd, in een fijne co-productie met Hal Willner.
na vele jaren dit album 3 luisterbeurten gegeven en dan blijkt dit toch wel een heel fraai album te zijn, wederom gevuld met een mix van folk, blues, country en (roots) rock.

de mid-tempo opener "Are You Alright?" dat als single werd uitgebracht zet meteen de toon en wordt gevolgd door het tedere liefdesbetoon aan haar moeder "Mama You Sweet". in dat kader is ook "Fancy Funeral" gedragen door o.a. weemoedige viool klanken adembenemend mooi.

verder wederom veel hartzeer in de "break up" songs van de destijds 54-jarige Lucinda, waar prachtige, breekbare liedjes als "Everthing Has Changed", "Where Is My Love" met opnieuw een prachtige viool en "Rescue" van getuigen.

de slow blues van het bittere "Unsuffer Me" met heerlijk uitwaaierende gitaren en het bluesy rockende "Come On" met ruige gitaar uitspattingen, voorkomen eenvormigheid.

de soms wat naïeve teksten van "Learning How to Live" en "What If" (If cats walked on water, and birds had bank accounts, and we loved one another, in equal amounts) zijn haar vergeven.

na de misser "Wrap My Head Around That" volgen gelukkig nog het met een fraaie accordeon omlijste "Words" en de voor haar doen iets mindere ballad "West".

met 12 goede songs waar met alle respect menig hedendaagse singer/songwriter een puntje aan kan zuigen en 1 mindere, zou ik dit album met 4 sterren tekort doen. vandaar een 4,5.

op "West" speelden o.a. haar vaste gitarist Doug Pettibone en de sessiemuzikanten Jim Keltner (drums), jazz gitarist Bill Frisell (acoustic & electric guitar) en de van de Bob Dylan band bekende Tony Garnier (electric & double bass) mee.

Album werd geproduceerd door Hal Willner & Lucinda Williams
Recorded at The Village, West Los Angeles, California

"In memory of my mother, Lucille, and my Aunt Alexa...two of the most important women in my life"