Hemina - Venus (2016)

De nieuwste van Hemina is zeker hun beste, maar het blijft een lange zit. Het is vooral intensieve muziek en tamelijk ontoegankelijk. Qua vocals gaat het alle kanten op, van Pain of Salvation achtige emotioneel geladen tracks tot grunten en meerststemmige zang. Bovenal klinkt de CD gewoon erg vol en daarmee snel vermoeiend voor mijn oren. Er komen naast veel gitaar- en keyboardsolo's ook nog saxofoon en panfluit partijen voorbij. De band kan zeker spelen, maar dit project had beter door een externe producer in toom gehouden mogen worden tot maximaal 50 minuten materiaal en veel minder Dream Theater achtige uitspattingen.