Eloy - Floating (1974)

Lekkere psychedelische/symfonische rock uit Duitsland. De zanger zingt engels met duitse tongval - dat is misschien wel even wennen maar ik vind dat het wel goed samen gaat met de muziek.

Dit album is *bijna* een instrumentaal album - er wordt heel weinig gezongen.

Mooiste nummer vind ik "The light from Deep Darkness", er zit een mooie opbouw in, veel afwisseling en ondanks dat het bijna een kwartier duurt verveelt het geen seconde.... mooi ten en met het einde.

"Floating" en "Madhouse" zijn bijde sterk ritmische nummers ("Floating" is 'n instrumentaal), "Castle in the air" is een beetje "zweverig" (positief zweverig) en "Plastic girl" is een redelijk gewoon nummer.

In vergelijking met later werk is dit album wat "ruwer", gitaarwerk is wat overheersender, scherper, totdat ze "Metromania" en "Performance" uitbrachten, ongeveer 10 jaar later. De tussenliggende albums zijn iets meer synthesizer georienteerd en de gitaar is minder scherp.

De muziek Eloy kun je niet beschrijven, dat moet je ervaren. je moet het over je heen laten komen.

Grandioos meesterwerk.
Heel vaak over het hoofd gezien door zo'n beetje iedereen.
Deze plaat rockt, is psychedelisch en herbergt alle elementen van een klasse jaren zeventig symfo plaat.
Nadruk ligt nog op de orgel, percussie en gitaar.

Frank klinkt hier en daar als Ian Anderson van Tull maar de muziek dan weer niet.

The Light From Deep Darkness is verplicht kost voor elke serieuze symfoliefhebber.

Volledig eens met de vorige twee sprekers. Uitmuntende psych/symfo mix!

The Light From Deep Darkness

Cool Lyn, dat je Eloy leuk vindt, heb je Jane ook al ontdekt?

...of Nektar?

Nektar

Nektar ook geniaal. Omega heeft ook een paar heel fijne platen gemaakt tussen '72 en '77.

Ik moet nog veel ontdekken, vriend.

Lang niet gedraaid, maar wat een prachtplaat! 2e song is inderdaad een geweldige symfo-kraker!

Ja, prachtig album, voor velen onbekend en door anderen vergeten. Een van mijn favoriete Duitse band. Ik had wel liever gehad dat ze in het Duits hadden gezongen dan in het kromme Engels, maar ach, dat gezeur moet ook maar eens afgelopen zijn. Alles went. De muziek is absolute klasse en dit album een vroeg hoogtepunt

Leunt dit aan bij de krautrock of heeft het er helemaal niets mee te maken? Duitse muziek van de jaren '70 is wel absoluut mijn ding dus heeft deze, samen met alle reactie, me toch wel erg benieuwd gemaakt

Luister dan ook eens naar Novalis, een Duitse symfo-band, die in tegenstelling tot Eloy wel in hun moerstaal zingen. Vooral de platen uit de jaren zeventig behoren - samen met die van Eloy - tot het beste dat de Duitse Krautrock heeft voortgebracht. "Da staunt der Fachmann."

Niet alle rock uit Duitsland is ook meteen krautrock... dit heeft bijvoorbeeld ook kein Flaus met bands als Amon Düül (II), Can of Neu! te maken. Het is veeleer gewoon hardrock met een flinke progressieve/psychedelische inslag. Feitelijk in 1974 al wat achter de feiten aanlopend, maar anno 2011 niettemin nog steeds een heerlijke luistertrip.

Wat, zingt Eloy niet in het Duits?!?

Floating heeft net als zijn voorganger een hoog jamsessie gehalte. De gitaren en orgels doen me denken aan hun engelse collega's van Uriah Heep en Deep Purple. Eloy mist alleen wel een zanger van formaat. Gelukkig wordt hem niet te veel tijd toebedeeld, want zijn toevoegingen zijn gelijk de minste momenten van het album. Verder rockt het regelmatig lekker, maar ik heb wel een voorkeur voor meer structuur.

Toch wel op gelijke voet als 70,s Pink floyd en Genesis. Zeer onderschat in die tijd. Nooit de verkoopcijfers gehaald als hun engelse collega,s In duitsland alleen al meer dan 2 miljoen platen verkocht destijds.Het duitse Eloy, Pschydelische progessive symforock. Zeker in hun eerste lp.s waanzinnig experimenteel. heel weinig zang op dit album, met nog zo,n lekker ouderwetse organ.The Light From Deep Darkness is verplicht kost voor elke serieuze symfoliefhebber.

Heb dit album maar weer eens aangeschaft, meteen een 0.5 bij gedaan. Geweldig album.