Tim Bowness - Lost in the Ghost Light (2017)

HugovdBos schreef:
De Engelse muzikant Tim Bowness werkte in het verleden al samen met artiesten als Robert Fripp en Phil Manzanera, maar pas echt memorabel werd hij als helft van het duo Steven Wilson/Tim Bowness van de band No-Man. De samenwerking resulteerde in aangrijpende werken als het in 2001 verschenen Returning Jesus. De twee muzikante vulde de gestructureerde muziek van elkaar aan in harmonieus samenspel en aangrijpende instrumentale partijen. Zijn muziekvriend Steven Wilson produceerde al eerder solomateriaal van Bowness en nam ook het proces van zijn nieuwe plaat Lost in the Ghost Light voor zijn rekening. Het is een plaat waar naast Bowness een complete band aan topmuzikanten bij elkaar gebracht is, bestaande uit Stephen Bennett (Henry Fool), Colin Edwin (Porcupine Tree), Bruce Soord (The Pineapple Thief), Hux Nettermalm (Paatos) and Andrew Booker (Sanguine Hum). Daarnaast dragen ook nog enkele gastmuzikanten als Ian Anderson (Jethro Tull) en Kit Watkins (Happy The Man / Camel) een steentje bij aan de muziek van het album. Het conceptalbum volgt een rockster die in zijn nadagen terugkijkt op zijn leven. De kritische blik en de harde woorden tegen zichzelf brengen angsten, spijt en woede aan de oppervlakte.

De muzikale stijl van het album wordt met opener Worlds of Yesterday direct duidelijk. De melodieuze klanken worden van subtiliteit en diepzinnigheid voorzien, waardoor de emoties steeds weer aan de oppervlakte komen. Zowel de harmonieuze samenzang als de solo zangstukken kennen een laag aan droefenis, waarin een terugblik op een succesvolle muziekcarrière ook de keerzijde van beroemdheid aan de oppervlakte brengt. Muzikaal gezien voert het album je al snel mee naar de symfonieën van de jaren 70, waar Ian Anderson zijn fluitspel in vermengt. Opvolger Moonshot Manchild is wat dat betreft van een nog hoger niveau, altijd rustgevend, maar met de klanken van de novatron en 12-string gitaar een intensief en complex nummer. Verhaaltechnisch is het allemaal niet vernieuwend, maar muzikaal gezien vermengt hij verschillende stijlen uit de prog tijdperken met elkaar. Van de Moody Blues, Pink Floyd, Genesis, Camel naar Steven Wilson en The Pineapple Thief. De telkens terugkerende emoties van de hoofdpersoon worden voorzien van een diepe impact van muzikale lagen, gevormd door toetspartijen, synths, gitaren, strijkers en percussie. De band mag dan bestaan uit verscheidene muzikanten, het samenspel is uitmuntend en wordt in een nummer als You’ll Be The Silence voorzien van een sterke onderliggende schoonheid. Aangeslagen kijkt de hoofdpersoon terug op het snel passerende leven, waarin familie aan aandacht tekort kwam, maar zijn liefde voor de muziek telkens weer terugkeerde. Wanneer de toon wat zwaarder wordt, zoals in de titeltrack, neemt de onderhuidse spanning wat toe. You Wanted to Be Seen bouwt gestaag op naar dit zwaardere werk, het drumspel houdt het geheel aan de oppervlakte, maar de gitaren roepen om hulp in het leven van de hoofdpersoon. Op productioneel vlak voelt elke artiest zich gelijkwaardig, de klanken van de instrumenten vormen namelijk met elkaar de bijzonder diepe gelaagdheid van het geheel, ontwikkeld tot een krachtig en meeslepend geluid.

Lost in the Ghost Light is een welkome en wonderschone verrassing in het tijdperk van de wederopstanding van het conceptalbum. Geen verhalen van buitenaardse invasies en de ondergang van de mensheid, maar juist de eenvoud van het leven van een muzikant maken het verhaal tot een zeer geslaagd werk. Als luisteraar kun je, je identificeren met de hoofdpersoon en het gemis voelen in de keerzijde van het artiestenbestaan. Het is geen vernieuwend verhaal, maar de muzikale ondersteuning maakt dat de emoties op de juiste momenten naar de oppervlakte komen. De lijst aan veelgeprezen muzikanten kan nog weleens tot een onderlinge strijd leiden, maar juist de eenheid maakt de melodieën en harmonieën van het geheel aangrijpend en meeslepend. Hoe elke klank op zijn plek valt in de rustige en droevige stukken en de gitaren en toetspartijen de spanning van de donkere dagen laten herleven, Tim Bowness maakt met zijn Lost in the Ghost Light een onuitwisbare indruk binnen het proglandschap.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.