Overkill - The Grinding Wheel (2017)

Die hoesontwerper heeft geen kaas gegeten van mechanica blijkbaar, want drie tandwielen die zo in elkaar grijpen zitten muurvast. Gelukkig geldt dit niet voor Overkill zelf want dat blijft als een goed geoliede machine nieuwe albums produceren.

Dat Nuclear Blast lijkt behoorlijk bezig in Duitsland een monopoliepositie te verwerven als het om metal gaat. Albums, festivals.
Overkill was altijd wel een goede band. Benieuwd naar deze a.s. boreling. Komt vast ook op elpee.

CD heeft hier inmiddels 1 rondje gedraaid, toch enigszins een verrassing. Het beukt nog hard, maar toch zit er een stuk meer melodie in de nummers dan in de vorige CD's. Ook is de stem van Bobby een stuk gevarieerder.

Eerste snelle opvallers zijn het titelnummer alla The Years of Decay en het Iron Maiden achtige intro van The Long Rad

Trouwens is Emerald een cover van de welbekende Thin Lizzy

The long road opent als Countdown to Extinction maar het vervolg is wat pittiger dan die in de Megadeth song.

Wat een heerlijke plaat. Van het toch al fantastische aanbod van de afgelopen tijd (Sepultura en Kreator om maar een paar te noemen) blijft deze het beste bij me hangen. Voorlopig 4,5*

muzikaal dik in orde, de zang is gevarieerder dan ik een paar jaar terug op Alcatraz mocht ervaren. Dat was mijn kennismaking met deze band en ik dacht dat de zanger een stemprobleem had. Blijkbaar niet. Het mag van mij op dit album nog wat gevarieerder zijn, de rasp begint me na een tijdje te irriteren.

G*dverd*mme wat een plaat!!! Dit is ff een verademing, waar veel van mijn favoriete bands het met hun laatste plaat af laten weten (Hammerfall, Kreator, Steel Panther) was ik al bang dat het aan mij lag en dat ik misschien wel te oud aan het worden was, of simpelweg alles al gehoord zou hebben.
Maar nee hoor Overkill komt gewoon ff met een plaat op de proppen die zich moeiteloos kan meten met een plaat als Years of Decay. Zelden hoor ik de laatste tijd nog een band die zo fris en echt klinkt, technisch is allemaal niet zo bijzonder, daar moest Overkill het dan ook nooit van hebben. Het klinkt echter allemaal zo venijnig en agressief dat ik bijna spontaan door de kamer begin te rennen (gelukkig geen draadloze hoofdtelefoon ). En wat een heerlijke productie, geen volle dichtgetimmerde loodzware productie, waar te veel bands last van hebben tegenwoordig. Ik noem dit zelf altijd een 90's productie, een heldere productie waarbij alle instrumenten hoorbaar zijn op het juiste niveau, zonder dat er een muur van geluid ontstaat, overkill heeft twee gitaristen dan hoef ik er geen zes te horen. Ik ben bang dat dit wel eens mijn nummer 1 van 2017 kan gaan worden!!! 5*

Net niet mijn nummer 1 van dit jaar, maar nog altijd is het geregeld genieten geblazen met deze plaat!

Luisterend naar alle gekochte albums uit 2017 ben ik op dit moment bij Grinding Wheel aangekomen.

Overkill staat op mijn harde schijf gebrand als een band die altijd hetzelfde doet. Onterecht, want als ik dit album beluister klinkt het behalve vertrouwd ook zeer fris. Je kan niet teren op oude prestaties als je er met dit soort allesverwoestende bruutheid in vliegt. Die energie moet telkens opnieuw gegenereerd worden.

Ik doe er een halve ster bij en plaats het een pakje hoger in mijn eindejaarslijstje.

Ik vind het drumwerk soms wat raar ingemixt maar de verantwoordelijke slager is inmiddels opgestapt. Het album staat echter als een huis. Zo goed zelfs dat nummer 19 verschijnt begin '19.
De nieuwe drummer kwam al in 2017 over van Flotsam and jetsam.