ECM staat niet echt voor muziek die je je bij je strot grijpt of je uit je stoel doet opstaan. Zou eerder zeggen, het tegendeel - je ontwikkelt de behoefte om je verder in je fauteuil te nestelen. Sommigen vinden ECM té salonfähig, maar da's in dit geval echt overdreven.
De op de hoes vermelde musici zijn eigenlijk al een giveaway: hier wordt ontzettend vaardig, en fraai gemusiceerd; het is echt een lust voor het oor. Wolfgang Muthspiel, gitarist, is de leider van het kwintet, maar de andere musici krijgen volop ruimte op te schitteren. Met name het pianospel van Brad Mehldau is heel fijn en to the point, geen overbodige franje. Wolfgang's Waltz, de zesde track, wordt door Mehldau ook in een triobezetting uitgevoerd en krijgt dan een iets andere klankkleur. Ook de trompet van Ambrose Akinmusire klinkt af en toe betoverend. Misschien is het niet zo vernieuwend, maar als muziek zo fraai en soepel wordt uitgevoerd, waarom zou je dan die vernieuwingseis eens niet van tafel vegen?