Eugene Wilde - Eugene Wilde (1984)

Prima composities op dit album, dat veel dance bevat voor een R&B-album. Niet alles is geweldig. Zo is ´Rainbow´ uitgesproken zwak, met lyrics zo slecht dat je je er aan stoort.
De ballad ´Gonna Get you Home Tonight´is mijn favoriet; een nummer in de stijl van Marvin Gaye´s Sexual Healing.

Om te beginnen: een erg leuke keuze, SQ. Wat je zelf hierboven zegt gaat ook voor mij op: dit is een album met enkele prima composities, zeker weten.

De vrees die ik van tevoren een beetje had bij een soul album uit dit jaartal (een nogal vette productie + ditto (synthesizer)arrangementen) blijkt onterecht. Dat 80's dance-achtige werkt hier toch goed op de een of andere manier. Ik zou bijna zeggen dat het balanceert tussen kitsch en cult... Maar uiteindelijk klinkt het gewoon lekker. En zeer dansbaar ook.

't Is raar, met ''traditonele'' soul arrangementen zou dit ook een heel andere plaat worden, dit heeft toch een heel andere ''groove''. Ja, een speciaal plaatje, zeker als je al die ''ouwe'' soul gewend bent...

Het eerste nummer ''Lately'' is vooralsnog mijn favoriet, een goeie, funky swinger van het type ''bij Michael Jackson linksaf richting soul ''

''Rainbow'' is wel best erg inderdaad haha

Aardig is dat je als pluspunten vrij precies datgene noemt op grond waarvan ik het album had geselecteerd.

Aan mijn stem (schommelt tusen 3,5 en 4) kan je zien dat het niet direct een van mijn favorieten alltime is. Niet alles is namelijk voor mij even goed.
Maar dus toch gekozen als soulalbum vd week. Mooi is namelijk de variatie in repertoire waarbij zowel 'de soul in de funk/disco' is te horen waar ik zo'n liefheber van ben, als de traditionele soul zelf.
Zoals ik het opvat is soul zelfs aanwezig op het strakke 'Let her feel it', een nummer dat hij aanvankelijk uitbracht onder artiestnaam 'Simplicious'.

Het 'gladde/kitsch/chique' imago (clean geluid, hoesfoto.. ') is overigens wel helemaal in de stijl van tijdgenoten ( Alexander O Neil, James Ingram) net zoals dat tegenwoordig juist allemaal een beetje ongepolijst moet zijn ( Anthony Hamilton, Dwele).

Mwoah sq, niet alleen in de stijl, het is wel erg opzichtig gekopieerd. Dan bevalt de opener mij toch veel beter, een lekker swingend nummer. Samen met de afsluiter mijn favoriete tracks.

De naam Terence Trent d'Arby schoot mij bij beluistering van dit album veelvuldig te binnen, die heeft volgens mij zorgvuldig geluisterd naar Eugene Wilde. Alleen voegde d'Arby wat ongepolijste ingrediënten toe, smaakjes die ik hier een beetje mis.

Uiteraard al met al wel een lekker album, maar ik zal het niet veel meer draaien denk ik: 3*