Jenn Grant - Paradise (2017)

Jenn Grant is voor mij een nieuwe naam. De Canadese heeft al een aardig lijstje aan platen op haar naam staan. Dat zij zegt heel anders te werk te zijn gegaan bij het schrijven en maken van Paradise neem dan ook maar aan.

Een paar namen schoten mij te binnen bij het luisteren naar de openings- en titeltrack. Het mysterieuze van Lana del Rey en de triphop van Massive (Attack). Combineer dat met een refrein dat na een keer luisteren niet meer uit mijn hoofd wil vertrekken en er is sprake van een merkwaardige, maar zeer intrigerende song.

Het spannende aan Paradise is daarna direct over. Dit niveau bereikt Jenn Grant nergens meer. Paradise is zelfs een album dat als ik het opzet en iets anders ga doen, voorbij is zonder dat ik het in de gaten heb, Niets trekt mijn aandacht meer.

Echter, als ik echt aandacht schenk, dan valt direct op hoe goed dit album in elkaar zit. Hoe mooi het klinkt en dat de nummers zonder meer de moeite van het beluisteren waard zijn. Daar staat wel tegenover dat de momenten waarop ik echt kan luisteren schaars zijn. Helaas voor Jenn Grant zijn er albums die heel veel beter zijn en om die exclusieve aandacht smeken.

Ik hink dan ook duidelijk op twee gedachten. Als Grant hier aan het experimenteren is geslagen met haar songs, dan is dat uiterst smaakvol en bedachtzaam doorgevoerd. De elektronica zit, ik zou zeggen, organisch verweven in haar smaakvolle singer-songwriter songs, maar zo spannend als in het, wellicht enige echte experiment, 'Paradise', is het nergens meer. Toch is dat geen gemiste kans. Paradise is een smaakvol album, wat mysterieus, dat voldoende mensen die van dit genre houden aan zich moet kunnen binden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.