Ron Gallo - Heavy Meta (2017)

Eerste nummer + clip ziet er goed uit. Ben benieuwd naar het vervolg.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ron Gallo - Heavy Meta - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ron Gallo is een jonge muzikant uit Philadelphia (maar tegenwoordig woonachtig in Nashville), die naar verluid al voor zijn twintigste furore maakte met zijn band Toy Soldiers.

Het is mij eerlijk gezegd ontgaan (al heb ik de platen van de band inmiddels wel beluisterd), maar met Heavy Meta (geen typo) trekt Ron Gallo nu alsnog de aandacht.

Heavy Meta is de tweede soloplaat van de Amerikaan en ik vind het een geweldige plaat.

Voor vernieuwing ben je bij Ron Gallo aan het verkeerde adres. Heavy Meta laat zich vooral beïnvloeden door de garagerock uit de jaren 60 en voegt hier vervolgens allerlei invloeden aan toe.

Deze variëren van invloeden uit de punk, hardrock en glamrock tot invloeden uit de rootsrock, American Underground, psychedelica en indie-rock. Het levert een bijna onweerstaanbare rockplaat op die het beste uit een aantal decennia op een hoop lijkt te hebben geveegd.

Heavy Meta is gemaakt door Ron Gallo’s power trio dat naast hemzelf bestaat uit bassist Joe Bisirri en drummer Dylan Sevey. De ritmesectie speelt strak en degelijk, maar stuwt Ron Gallo ook met enige regelmaat naar grote hoogten.

De Amerikaan beschikt over een stem die gemaakt is voor dit soort muziek en alle kanten op kan. Gallo kan zijn teksten rauw en geëngageerd uitspuwen, maar kan ook behoorlijk loom of ingetogen zingen of juist hysterisch krijsen.

Wat voor de stem van Ron Gallo geldt, geldt ook voor zijn gitaarspel. Heavy Meta kan flink uit de bocht vliegen met gierende gitaren, maar kan ook benevelen met psychedelische gitaarwolken of imponeren met razend knappe gitaarsolo’s.

En zo zet Ron Gallo je keer op keer op het verkeerde been en word je heen en weer geslingerd tussen de jaren 60, 70, 80 en 90. Het doet me af en toe wel wat denken aan de geweldige gitaarplaat van Car Seat Headrest die vorig jaar terecht de jaarlijstjes haalde, maar Heavy Meta roept ook associaties op met het werk van The Who, Steve Wynn, The Clash en T. Rex, om maar eens een paar namen te noemen.

Het noemen van namen is uiteindelijk zinloos, want wat het ene moment nog zeer relevant is, is het volgende moment compleet onzinnig. Wat overeind blijft is dat Ron Gallo met Heavy Meta een rockplaat heeft afgeleverd die je compleet van je sokken blaast, die grenzeloos vermaakt, maar die ook verrast en intrigeert en ook in tekstueel opzicht waardevol is.

Ron Gallo maakt muziek die tegenwoordig veel te weinig gemaakt wordt. Dat heb je niet altijd door, maar na beluistering van de bijna 40 minuten tijdloze rockmuziek van Heavy Meta weet je wat je de laatste tijd zo gemist hebt. Erwin Zijleman

Ron Gallo wil erg graag laten horen wat zijn favoriete muziek uit het verleden is en wil al die favoriete muziek als toen laten klinken en alle stijlen zoveel mogelijk in 1 album stampen. Voor de liefde voor de Ramones is hij zelfs uitgeweken naar de hoes. Zwart-wit met roze letters, net als Rocket to Russia. Hierdoor krijg je een album dat constant van de hak op de tak springt en nergens echt blijft hangen. Dan wat leuke regeltjes dan weer een plotseling totaal niet in het geheel passende gitaarsolo. Bij elk moment vraag je je af, waar heb ik dat eerder gehoord. In niks lijkt hij op zichzelf en nog voor die nare dosis psychedlica erbij komt heb ik het al gehad. Leuk geprobeerd Ron, maar het is 2017, als ik muziek van toen wil horen luister ik wel naar artiesten van toen.

Geldt dat laatste niet voor 90% van de hedendaagse muziek? Als je er zo naar kijkt is het inderdaad niet vernieuwd allemaal maar het is zeker geen onvoldoende...

Ach, 2,5. Ik had ook 3 kunnen geven misschien, maakt niet zo veel uit. Ik wilde duidelijk maken dat ik dit te gemaakt over vind komen. Nee, ik vind zeker geen 90 procent hetzelfde doen. Natuurlijk zijn er een hele hoop roots/rock artiesten geïnspireerd door de jaren 60/70, maar de meeste willen er toch echt wel een eigentijdse draai aan geven en slagen daar vaak ook in. Ik noem een Ryley Walker, die toch wel heel nadrukkelijk zijn mosterd bij Tim Buckley vandaan heeft, maar ondertussen wel midden in deze tijd staat. Dat mis ik in zijn geheel bij deze Gallo, waardoor het bij mij niet aanslaat. Maar dat is mijn mening he. Ik sta wel vaker alleen in mijn mening. Kijk eens op Altcountry hoe blij ze er daar mee zijn: Pagina niet gevonden « ALTCOUNTRY.NL

Lekker eigenwijs plaatje wel!

Wel eens met Hendrik68 dat dit weinig toevoegt en niet heel erg fris klinkt. Bovendien vind ik op eerste gehoor de songs tamelijk middelmatig en vind ik het ook nog eens te hard voor mijn oren. Een typische Amerikaanse rockplaat, een genre waar ik niet al te graag meer naar luister. The Ramones zijn nog steeds leuk, maar hier vind ik eigenlijk weinig aan. Maar ik word dan ook een dagje ouder.