Ill Al Skratch - Creep wit' Me (1994)

kneiiterrrrrvette plaat, ik kwam erop via youtube (Chill with that), helemaal mijn hiphop, lekkere stoffige vinylplaten..Dope dope

4,5*

Where My Homiez is toch wel een lekker stukje jaren '90 nostalgie

Eigenlijk achteraf een beetje een corny plaat, maar wel okay voor sommige buien. Nooit hoogstaand en uiteraard veel r&b-invloeden, maar bevat wel een paar leuke nummers. Een van die gasten heeft eigenlijk een heel vervelende stem om een heel album naar te luisteren.

Wat een heerlijk album zeg! Creep wit Me, Get Dough zijn voor mij absolute classics.

Iemand misschien enig idee waar ik deze zou kunnen bestellen?

Ik heb het album net binnen!! Flawless as fuck En weer voor een schijntje

Maar Where My Homiez (dub version) staat foutief vermeld op alle artwork als track 6 want hij komt gewoon als track 11 voorbij. Ook logischer om de 2 instrumentals van het album als laatste te doen. Heb het al doorgegevn.

Fantastische productie van The LG Experience & LoRider! Erg jammer dat de Easy Mo Bee remix van Chill With That er niet op staat. Naja krijg de 12" toch ergens deze week binnen

Check ook de LG Experience remix van Don't Shut Down On A Player. Straight up classic!! en nog beter dan elk nummer dat hierop staat!

Pz

In de rubriek Afgestoft recenseert Hiphopleeft oude albums die het niet verdienen in de vergetelheid te raken. Voor liefhebbers van het geluid van de echte Golden Age zou het doodzonde zijn om nooit met Ill Al Skratch in aanraking te zijn gekomen.

Bij het horen of lezen van de naam Ill Al Skratch zal bij weinig hiphopliefhebbers automatisch een belletje gaan rinkelen. Het is dan ook verre van vreemd dat Nas in Where Are They Now?, zijn lofzang van zijn conceptalbum Hip Hop Is Dead op vergeten hiphophelden van weleer, nog een shout-out tot het duo uit Brooklyn richtte.

Wie Creep Wit’ Me opzet zal zich gelijk afvragen waarom hij of zij nog nooit van deze plaat heeft gehoord. De sound van Big Ill en All Skratch, zoals de leden van het duo afzonderlijk heten, houdt een beetje het midden tussen het gritty straatgebulder van Onyx en de feestvreugdelijke hardcore van Naughty by Nature. Elk nummer ligt in zowel muzikaal als vocaal opzicht bijzonder goed in het gehoor en men heeft duidelijk te maken met dansvloervriendelijke hardcore hiphop van de bovenste plank, zoals deze in 1994, het jaar van makelij, wel vaker de New Yorkse radiozenders wist te zegenen.

Daar ligt jammer genoeg ook meteen de reden voor het feit dat Creep Wit’ Me geen tijdloze klassieker is geworden. Hoe goed het eindproduct dan ook is uitgevoerd, de intenties waren overduidelijk van een sterk contemporaine aard. Ill Al Skratch, gewapend met zonnebrillen, felgekleurde leren jacks en timberlands (bij wijze van (een treffende) illustratie van het tijdsbeeld), wil enkel het feest van vijftien jaar terug levende houden met aanstekelijke, ruige flows en lege teksten, die enkel bestaan uit wat streetwise borstgeklop en regelmatig te letterlijk herhaald worden. Daarnaast schuwen beide heren de samenwerking met r&b-held Brian McKnight niet om de honeys te bekoren op I’ll Take Her en leunt de relaxte single Where My Homiez?, tevens hun grootste hit, ongegeneerd heerlijk op de grooves van Playing Your Game en I’m Gonna Love You Just a Little More Babe van Barry White.

Ondanks de vooral decoratieve functie van de raps is het een genot om een plaat als deze weer af te stoffen, want de nostalgische verlangens die de uitmuntende producties oproepen liegen er niet om. De beats zijn voornamelijk geproduceerd door een beatbakker die schandalig over het hoofd is gezien gedurende de najaren van de Golden Age: The LG Experience. Het oeuvre van deze Patrick Harvey, het jongere broertje van de legendarische Easy Mo Bee, beperkt zich spijtig genoeg tot het leeuwendeel van Ill Al Skratch’ eerste wapenfeit en wat officiële remixes van klassiekers als One Love van Nas, Put It On van Big L (beiden minstens zo sterk als het origineel) en nog een handjevol bewerkingen van singles die het napluizen meer dan waard zijn.

Wie hoopte een baanbrekend en intellectueel juweeltje te vinden kan Creep Wit’ Me beter in het stof laten liggen, maar wie zin heeft om te genieten van het heerlijke, warme geluid van de hoogtijdagen van het genre - toen een commercieel geluid wel nog iedereen kon bekoren en nummers nog jams werden genoemd - doet er goed aan zich op dit album te storten. Big Ill en Al Skratch hebben de toegankelijkheid in pacht; als je bereid bent het op te geven voor de hood en je eigen wiet meeneemt mag je meedoen.

3.5/5.0

Hiphopleeft

Classic Shit

Duidelijk de hardste track van dit album, heeel dope!

De originele beat van Chill With That geproduceerd door LG (Het broertje van Easy Mo Bee)
staat hier op,maar de versie "met" clip is van Easy Mo Bee!
En pfffff wat is die beat lekker!!

^ Jazeker! zie mn eerdere comment

Had het over het hoofd gezien,
LG zelf werd ook aardig over het hoofd gezien,niet het respect gekregen wat hij verdiende vind ik...

Inderdaad. Hij heeft nog wel wat officiële remixes gedaan, voor o.a. Nas en Big L. Heeft zelfs ff met 2Pac samengewerkt

Btw miss nog de remix van Don't Shut Down On A Player gecheckt?

Ochtend....
Ik check hem nu,vette remix

Ik heb het album zojuist weer eens opgezet en ik vind het toch echt een matig album. De sterke kant ligt voor mij zelfs bij de r&b invloeden. Het album lijkt ook veelvuldig in herhaling te vallen.