Rachelle Ferrell - Rachelle Ferrell (1992)

Zangeres, pianiste en componiste Rachelle Ferrell staat vooral bekend als jazz-artieste, maar het platendebuut van Rachelle Ferrell is toch vooral een R&B-aangelegenheid. En dan bedoel ik het soort R&B in de hoek van het zogeheten 'quiet storm'-genre. Denk Natalie Cole en Anita Baker, want vooral met de eerste albums van laatstgenoemde zangeres heeft dit debuut veel gemeen.

Vooral qua sfeer en muzikale invulling dan, want waar Baker vooral omfloerst zingt, maakt Ferrell gebruik van haar enorme bereik van zes (!) octaven. Ze zingt weliswaar soepel, maar ook met onverwachte uithalen en veel modulaties. Daardoor klinkt het album vooral als een showcase voor haar fenomenale stem, met als gevolg dat het 'kijk mama, zonder handen'-gevoel op sommige momenten iets te veel overheerst.

Dat ze tegen het eind van I know you love me een ijselijk hoge noot vele seconden lang haarzuiver kan aanhouden, is imponerend, maar het past eigenlijk niet zo goed bij het nummer. En dat geldt voor meerdere songs op dit album. Want instrumentaal wordt hier door een veelzijdige band een klanktapijt neergelegd dat het zoekt in intimiteit. Die is er vaak wel, maar wordt af en toe hinderlijk onderbroken.
En toch, vanwege de fraaie instrumentatie, een productie (van George Duke) die zowel band als zangeres alle ruimte geeft, en het overwegendf sterke songmateriaal, waarin Ferrell zelf fors aan bijdroeg, waardeer ik dit album met een krappe vier sterren. Want het blijft een mooie late-night plaat.