Jethro Tull - J-Tull Dot Com (1999)

Een vrij middelmatig album. Solide rock muziek maar er spatten geen vonken meer van af of over. Anderson's stem is difinitief naar de knoppen, althans kan bij lange na niet meer wat hij er vroeger mee kon. Ook de muziek verrast me niet meer (dat is mischien ook wel onmogelijk gezien de lengte van de carriere van Tull). Leukste/beste nummer Hot mango flush.

Ik moet je jammer genoeg gelijk geven. De stem van Ian Anderson is niet meer wat het was. Live heeft hij er nog geen last van. Soms zitten er mooie solo's in, voor zowel piano, fluit als gitaar, maar de liedjes op zich kunnen me niet echt bekoren.
met dit album heb je soms het gevoel dat je in het oerwoud zit
Vooral bij Hot mango flush en Mango suprise

Stem nog wat verlaagd. Enorm zwak album dit....

In tegenstelling tot mijn mede Tull-liefhebbers, vind ik dit een heerlijke plaat.

Er zijn weer sporen van folkrock te bekennen, gemengd met de nieuwe world-music invloeden.

Een heel andere line-up dat de seventies-Tull. Deze line-up is meer songgericht.

Goede duidelijke teksten over muziek die soms wat aandoet als neo-prog, door het synthgebruik en heldere edoch spectaculaire gitaarspel van Barre.

Als bonustrack een nummer van de soloplaat van Anderson, welke een beetje voortborduurt op de sound van Tull.com.

Beetje standaard symfonische rock, maar wel degelijke songs, goede teksten en een warme productie...

Ik luister met gemak en veel plezier deze plaat in één ruk uit... Synthgeluidjes zijn lekker, het gitaarspel (riffs en solo's) van Barre zijn goed, en Ian zingt inderdaad niet meer zo goed, maar meer dan goed genoeg en zijn fluitspel is weer volop aanwezig...

Waanzinnige tracks op deze plaat zijn: Spiral, Dot Come, Awol, El Nino, Bend Like a Willow

Een steviger album dan de voorganger. Met vettere riffs, meer groove en wat betere nummers herpakt de band zich redelijk. Verder blijft de kritiek helaas hetzelfde. Te weinig inspiratie, futloze zang, enz. Jethro Tull is een dinosaurus aan het einde van zijn krachten geworden, die in de toekomst alleen nog zal terugblikken.

69/100

Deze plaat heeft meer body en overtuiging dan bijvoorbeeld Roots and Branches en Catfish Rising.

Hier lijkt Ian wat terug te grijpen op de sound van Crest of a Knave. Wat steviger gitaar- en drumwerk kenmerken de songs.

De composities zelf zijn niet zo heel boeiend. Het is voornamelijk veilige poprock, gelardeerd met lelijke synthklanken en weinig ruimte voor gitaarsolo's.

Toch staan er wat aardige songs op.
In elk geval wisten de heren wel, dat het onder de naam Jethro Tull niet meer ging lukken, en ging iedereen zich focussen op hun solocarrière's. Daar zitten ook de leukere, minder melige platen.

Daar gaan we weer: hierboven veel gemopper, ik zal proberen te benoemen waar en waarom er wel degelijk het nodige te genieten valt. Al loop ook ik op een gegeven moment bijna vast.

In december 1998 introduceerde Jethro Tull website J-Tull.com geïntroduceerd, in augustus 1999 volgde album J-Tull Dot Com, opgenomen in zijn Home Studio, die niet meer Farmyard Studios heet. Mogelijk omdat hij er had gemoderniseerd.
Een boze Ian Anderson ontdekte dat in de VS en Canada de door hemzelf geschilderde hoes daar alleen mocht als de pielemuis van de figuur, gebaseerd op de Egyptische ramgodheid Amun, zou zijn verwijderd. Droogjes reageerde hij, zo lees ik in de bandbio van Scott Allen Nollen uit 2002: "Never mind: the full three and a half inches of glory will be there for all to see on T-shirts, the tour programme and website."

Midtempo en met scheurende gitaren van Martin Barre en fijn-ouderwetse Hammond van Andy/Andrew Giddings wordt afgetrapt met Spiral, op Dot Com vallen de fraaie gastvocalen van zangeres Najma Akhtar op. Met het uptempo Awol is het nog sterker, mede dankzij de sterke bijdragen van Giddings. En steeds is daar weer de dwarsfluit van Ian Anderson, al blijft het jammer dat hij al vanaf midden jaren '80 de nodige dynamiek en bereik in zijn stem verloor; dit nummer is met alle proginvloeden echter een juweeltje.

Nothing @ All is een toetsenminiatuur van nog geen minuut, Wicked Windows heeft een afwisselend arrangement.
Met het trage, stevige Hunt by Numbers kan ik minder en het lichtere en vlotte Hot Mango Flush had beter instrumentaal kunnen blijven: Anderson probeert er spraakzang uit en dat werkt niet; het instrumentale aspect is echter sterk. Langzaam en stevig is eveneens El Niño, waarna het spannender wordt met Black Mamba, waarin enige Indiase invloeden doorschemeren.
Een overbodig pseudo-instrumentaal tussendoortje zijn de 76 seconden van Mango Surprise. Ze halen het tempo uit de plaat. Dat wordt onmiddellijk goedgemaakt met Bends Like a Willow, waar progrock en folk op fraai-Tulliaanse wijze samenvloeien. Aardig is Far Alaska waar bassist Jonathan Noyce hard moet werken met blues- en jazzlijnen (hier mis ik de stem van de jonge Anderson!), The Dog-Ear Years is kalmer en A Gift of Roses sluit geurend af.

Na een minuut stilte openbaart zich na een gesproken introductie van Anderson een voorproefje van het titelnummer van zijn aankomende soloalbum The Secret Language of Birds, dat in maart 2000 zou verschijnen. Niet alles is goed, maar selecteer track 1 - 5, 9, 11 en 14 en je hebt een sterke afspeellijst.