Homeless - Blow the Horn (2016)
mijn stem
3 stemmen
Nederland
Blues / Roots
Label: Bluescompany
-
Going Down Slow (4:48)
-
Stones in My Passway (4:22)
-
One (3:23)
-
Don't Blame Me (4:16)
-
Restless (3:24)
-
Sweet Melody (4:20)
-
In the Deepest (4:38)
-
Nobody There (4:22)
-
Broken Faces (4:04)
-
Miss You Mama (3:35)
0
geplaatst: 11 december 2016, 10:03 uur
Gelukkig heb ik ook in het hoge noorden tipgevers (Henk, bedankt!). Intussen heeft Blow the Horn overigens al geheel terecht een recensie gekregen bij onze zuiderburen van Rootstime.
Homeless is een duo bestaande uit zanger en gitarist Max Leukfeldt en mondharmonicaspeler Jan van der Leest. Beiden zijn woonachtig in Friesland. De heren spelen al heel lang samen. In het verleden in diverse blues- en rockbands.
Ongeveer twee jaar terug besloten ze om een duo te gaan vormen, die voornamelijk blues gerelateerde muziek speelt. Live spelen ze naast de eigen liedjes van Max ook werk van Robert Johnson, Chris Jones & Steve Baker en Eric Bibb.
Met dit album proberen ze nu, bescheiden als ze zijn, enige naamsbekendheid buiten Friesland te krijgen. Die bescheidenheid blijkt ook uit het feit dat de eerste drie nummers op de schijf covers zijn. Opener Goin’ Down Slow van James Burke Oden ken ik het beste in de afwijkende versie van Champion Jack Dupree afkomstig van Blues From the Gutter, mijn favoriete bluesalbum.
Direct hoor je dat te maken hebt met een goed ingespeeld duo. Ze trekken het nummer volledig naar zich toe. Hetzelfde geldt overigens voor de covers van Stones in My Passway van Robert Johnson en One van U2. Laatstgenoemde song maakt in deze sobere versie meer indruk op mij dan het origineel.
De covers passen door hun bijzonder persoonlijke interpretaties naadloos tussen hun eigen songs.
De liedjes van Max doen niet onder voor de covers. Volgens Max zeggen ze iets over hoe hij dingen beleeft, meemaakt of hoe hij ergens tegenaan kijkt. Twee songs die extra veel voor hem betekenen zijn Miss You Mama, wat over zijn moeder gaat en Sweet Melody, wat betrekking heeft op zijn relatie.
De groepsnaam verwijst naar de liedjes van Max, niet echt blues niet echt folk, niet echt te plaatsen en dus een beetje zwervend. Bovendien verwijst het naar zijn gevoel, zich soms niet echt thuis te voelen op deze wereld, teveel gedoe en onrust waar hij af en toe neerslachtig van wordt. De muziek doet regelmatig desolaat aan. In afsluiter Miss You Mama wordt de piano bespeeld door Sytze Wiersma.
De indringende zang in combinatie met het bijzonder fraaie mondharmonicaspel weten de luisteraar bijzonder snel te overtuigen. Dat Blow the Horn gaat zorgen dat de naamsbekendheid van dit duo buiten Friesland een stuk groter gaat worden, staat als een paal boven water.
Homeless is een duo bestaande uit zanger en gitarist Max Leukfeldt en mondharmonicaspeler Jan van der Leest. Beiden zijn woonachtig in Friesland. De heren spelen al heel lang samen. In het verleden in diverse blues- en rockbands.
Ongeveer twee jaar terug besloten ze om een duo te gaan vormen, die voornamelijk blues gerelateerde muziek speelt. Live spelen ze naast de eigen liedjes van Max ook werk van Robert Johnson, Chris Jones & Steve Baker en Eric Bibb.
Met dit album proberen ze nu, bescheiden als ze zijn, enige naamsbekendheid buiten Friesland te krijgen. Die bescheidenheid blijkt ook uit het feit dat de eerste drie nummers op de schijf covers zijn. Opener Goin’ Down Slow van James Burke Oden ken ik het beste in de afwijkende versie van Champion Jack Dupree afkomstig van Blues From the Gutter, mijn favoriete bluesalbum.
Direct hoor je dat te maken hebt met een goed ingespeeld duo. Ze trekken het nummer volledig naar zich toe. Hetzelfde geldt overigens voor de covers van Stones in My Passway van Robert Johnson en One van U2. Laatstgenoemde song maakt in deze sobere versie meer indruk op mij dan het origineel.
De covers passen door hun bijzonder persoonlijke interpretaties naadloos tussen hun eigen songs.
De liedjes van Max doen niet onder voor de covers. Volgens Max zeggen ze iets over hoe hij dingen beleeft, meemaakt of hoe hij ergens tegenaan kijkt. Twee songs die extra veel voor hem betekenen zijn Miss You Mama, wat over zijn moeder gaat en Sweet Melody, wat betrekking heeft op zijn relatie.
De groepsnaam verwijst naar de liedjes van Max, niet echt blues niet echt folk, niet echt te plaatsen en dus een beetje zwervend. Bovendien verwijst het naar zijn gevoel, zich soms niet echt thuis te voelen op deze wereld, teveel gedoe en onrust waar hij af en toe neerslachtig van wordt. De muziek doet regelmatig desolaat aan. In afsluiter Miss You Mama wordt de piano bespeeld door Sytze Wiersma.
De indringende zang in combinatie met het bijzonder fraaie mondharmonicaspel weten de luisteraar bijzonder snel te overtuigen. Dat Blow the Horn gaat zorgen dat de naamsbekendheid van dit duo buiten Friesland een stuk groter gaat worden, staat als een paal boven water.
0
geplaatst: 11 december 2016, 20:02 uur
Hier krijg ik absoluut geen bluesgevoel bij - maar dat heb ik wel vaker met hedendaagse muziek die als "blues" wordt gekenmerkt. In instrumentaal opzicht klinkt het me niet ongepolijst genoeg, hoewel mooi gespeeld, daar niet van natuurlijk. En de onnatuurlijke, geforceerde zang wekt ook nog eens mijn afkeer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.