1000 Original Hits 1959 (2001)

Een paar dagen geleden beluisterde ik uit dezelfde reeks "1000 Original Hits" de cd met hits uit het jaar 1952, en dan merk je dat de hits wat "moderner" en minder kneuterig beginnen te worden, al vind ik dat "kneuterige" vaak ook wel zijn charme hebben. In 1959 werd ik 11 jaar, dus wellicht heb ik het een en ander van wat op dit album staat, destijds wel eens op de radio gehoord. Eigenlijk zo'n beetje alles op deze verzamelaar vind ik aangenaam om te horen, zowel de tamelijk bekende hits van bijvoorbeeld The Everly Brothers, Fats Domino, The Shirelles, Tony Bennett en Bobby Darin, als de iets minder bekende hits (ik ga er voor het gemak van uit dat ze alle daadwerkelijk een hitnotering hebben gehad), en ik heb weer eens ouderwets genoten (komt natuurlijk ook door mijn leeftijd), ook omdat er zo goed als geen skipmomenten waren voor mij. Maar wel verrassingen, zoals het uitstekende Ruby Baby van Ronnie Hawkins, waarvan ik vermoed dat het een lp-track was en géén single, de twee prachtige nummers van Dinah Shore en het speelse pianonummer Side Saddle van Russ Conway.

Discogs vermeldt wel uitgaven op single, maar ik heb inderdaad niet de indruk dat deze versie een hit is geweest. Het is wel door vele artiesten gecoverd en de bekendste uitvoering is waarschijnlijk de hitversie van Dion geweest, al is het origineel van The Drifters ook vrij bekend. Ik kende het nummer al jaren van Donald Fagen, die het opnam voor zijn eerste soloplaat The Nightfly, voordat ik er achter kwam dat het een cover was.

Leuk dat je dit soort uitgaven met stokoude muziek eens tegen het licht houdt. Ik heb in deze serie goedkope boxsetjes van de jaren zeventig, tachtig en negentig, maar ik ken hier ook wel een aantal leuke nummers van. Soms kom je dit soort setjes goedkoop tegen bij de kringloop. Ik zal het eens in de gaten houden.

Dank je voor je bevindingen; zelf had ik ook gezocht op Discogs maar blijkbaar niet goed genoeg.
De eerste versie die ik (lang geleden) hoorde van Ruby Baby was die van Dion, die grote indruk op mij maakte. Ik ben ook helemaal weg van de briljante cover van Donald Fagen, al realiseerde ik mij aanvankelijk niet dat het om hetzelfde liedje ging! En het origineel van The Drifters is natuurlijk ook helemaal top. Daar komt voor mij dus nu Ronnie Hawkins bij. Vier maal raak, zo leuk kan popmuziek dus zijn.

Uit de genoemde reeks "1000 Original Hits" heb ik helaas alleen de delen 1952 t/m 1959; ook de uitgaven van latere hitjaren lijken mij goed samengesteld, al heb ik weinig tot niets met de latere jaren 80 en de jaren 90. De reeks "Million Sellers" van Disky heb ik wel volledig in de kast staan, althans deel 1 t/m 20, dus de jaren 50, 60 en 70. Daar grijp ik nog regelmatig naar terug. Maar ik leef, wat de popmuziek betreft, dan ook voornamelijk in het verleden. De huidige ontwikkelingen volg ik slechts gedeeltelijk.

Dat laatste geldt ook voor mij, maar we lopen zo te zien allebei al heel wat jaartjes mee. Je bent van '48, begrijp ik; ik van '63. Dat scheelt dus een generatie en dat merk je ook in onze muzikale voorkeuren. Want de meeste mensen blijven toch het meest gehecht aan de muziek waar ze mee opgroeienden.
Zelf kocht en koop ik vooral (jaar-)verzamelaars die teruggaan tot eind jaren zestig, begin jaren zeventig, plus de decennnia daarna. Van die Million Sellers-reeks heb ik bijvoorbeeld alleen de jaren zeventig en tachtig. De 'eighties' kan ik ook nog heel goed hebben, al loopt het niveau zowel songmatig als geluids- en productietechnisch wel terug aan het eind het decennium.

De jaren negentig vond ik muzikaal gezien maar 'mwah', en hetzelfde geldt eigenlijk voor de decennia daarna. Elk decennium heeft zijn lichtpuntjes, maar het lijkt wel of ze steeds dunner gezaaid worden. Of misschien zoek ik gewoon niet goed - op een gegeven moment loop je als jongere oudere ook niet meer achter elke trend aan.

Ik merk bij mezelf wel dat ik - mede door goedkope CD's in kringloopwinkels e.d. - ook meer teruggrijp op de vroege jaren zestig en - vooral qua jazz, rock 'n' roll en 'standards' - op de jaren vijftig. Daar zit ook veel oubollig spul tussen, maar ook veel fraais. Waarbij het me opvalt dat ik regelmatig nummers terug hoor die ik van andere artiesten ken die het later hebben opgenomen. Ruby baby is daar zo'n voorbeeld van, waar ik pas jaren later achter kwam. Mijn recentste ontdekking op dit gebied was Nat 'King' Cole's versie van Pretend uit de jaren vijftig, een nummer dat begin jaren tachtig een (Nederlandse) nummer 1 hit was voor Alvin Stardust.

Mooi verhaal gaucho - ook ik ben zo goed als afgehaakt met het luisteren naar de hits van de dag in het begin van de jaren 90 (al hoorde ik wel het een en ander omdat de radio op het werk "verplicht" was afgestemd op populare zenders). In de jaren 80 luisterde ik echter nog regelmatig, al werd de kwaliteit van de hits geleidelijk minder toen het decennium vorderde. En dan wat "Pretend" betreft: die versie van Alvin Stardust vind ik heel erg leuk. Ken je ook de versie van Carl Mann (1959) ? Echte rock 'n' roll, dus dat moet je wel liggen.

https://www.youtube.com/watch?v=I0bE_00ee5M

Nee, die versie kende ik niet totdat ik gisteren die Wiki-link hier plaatste. Ik had hem al opgezocht, en dat was dus meteen een nieuwe ontdekking. Ik ging er tot voor kort van uit dat Alvin Stardust - inderdaad, een heel leuk tijdloos nummer - zijn uptempo versie had gebaseerd op de langzame uitvoering van Nat 'King' Cole. Maar het is dus wel duidelijk dat het een min of meer nagespeelde versie van Carl Mann is geworden. Zo ontdek ik nog regelmatig wat nieuws, ook als het gaat om stokoude muziek.