Son Volt - Notes of Blue (2017)

Voor wie een country/blues-plaat verwacht: dat is Notes of Blue niet geworden. Son Volt doet - in elk geval hier (ik ken de rest van het oeuvre niet) aan Bruce Springsteenachtige rock met een laagje rootsinvloeden, en af en toe wat stemmiger werk. Alleraardigst werk, maar weinig spectaculair.

De twee nummers die op Spotify staan zojuist beluisterd, en als die maatgevend zijn voor het gehele album, dan is dit album waarschijnlijk wel aan mij besteed. Lekkere scheurgitaar. Aan Bruce Springsteen moest ik in het geheel niet denken - gelukkig maar, want de stem van Jay Farrar vind ik vele malen prettiger dan die van The Boss. De bluesinvloed waarvan sprake zou zijn hoor ik hier ook niet zo snel terug, maar ik wacht even tot het hele album beschikbaar is.

Ik ervaar het precies zo. Ik hoor nog geen blues, maar dat geeft verder niks. Het klinkt voor mij behoorlijk veel belovend tot zover.

Beschikbaar voor tijdelijke voorbeluistering via deze link:
Stream Son Volt's New Album, 'Notes Of Blue' : NPR

Zeker verrassend deze sound van Son Volt, maar toch ook weer niet. Ja, er valt wat elektrische blues te horen: op met name Cherokee St. en Sinking Down. Terwijl afsluiter Threads and Steel losjes aan Link Wrays Rumble doet denken. Door fiddle zijn er nog wat gezellige folky touches te bespeuren en zo is dit album net even veelzijdiger dan anders. Veelzijdigheid die Farrar ook al probeerde op met name albums Wideswing Tremelo en Honky Tonk, maar hier pakt het iets beter uit. Voornamelijk ook omdat er nog steeds van die lekkere ballads tussen zitten en de verrassende rockers dan beter over komen.

Minpuntje is dat de sound wat meer open is en dat de regenachtige, bedompen sfeer van de eerste 2 albums wel is verdwenen. Ook hoor ik op vocalen, drums en gitaar soms rare effecten en compressie, hopelijk ligt dat aan de NPR stream, ben er niet zo fan van. Het is afwachten wat dit album met me gaat doen als ik het vaker gehoord heb.

Die afsluiter verwijst ook heel duidelijk naar Johnny Cash.

ja, hoor ik er ook wel in inderdaad. Of beter gezegd, niet Cash zelf, wel Luther Perkins. Maar kniesoor...

Ik doelde eigenlijk op die man die de hoek om komt.

Heel mooie en kwalitatief hoogstaande Roots plaat die ook nog een hoop afwisseling herbergt.Van het duistere Midnight,het prachtige Cherokee St. of de spannende ballad the Storm,elk nummer treft wel op één of andere manier doel.
Daarnaast beschikt Jay Farrar ook nog over een,voor mij in ieder geval fraaie stem die het luisterplezier er alleen maar groter op maakt.Een ander voordeel van Notes of blue is dat de nummers en dus de hele cd niet te lang duren en zo de verveling (wat soms nog wel eens gebeurt in dit genre) absoluut nergens toe slaat,
Erg sterk album en een van m'n eerste hoogtepunten van 2017.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Son Volt - Notes Of Blue - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In 1987 vormden de jeugdvrienden Jay Farrar en Jeff Tweedy in Belleville, Illinois, de band Uncle Tupelo.

In hun jongere jaren waren de twee muzikanten vooral bezig met het maken van punk, maar inmiddels was ook de interesse voor de countrymuziek gewekt.

De combinatie van beide liefdes zorgde ervoor dat Uncle Tupelo in 1990 aan de wieg stond van een gloednieuw genre, de alt-country.

No Depression, het in 1990 verschenen debuut van de band, is inmiddels één van de onbetwiste klassiekers in het genre en een plaat die geen enkele liefhebber van de alternatieve country mag missen.

Uncle Tupelo zou in drie jaar tijd nog drie platen maken (waarop de band overigens steeds dichter tegen de countryrock uit de jaren 70 aan kroop), maar viel in 1994 uit elkaar. Jeugdvrienden Jeff Tweedy en Jay Farrar gingen vervolgens hun eigen weg en formeerden beiden een nieuwe band.

Wilco, de band van Jeff Tweedy is ruim 20 jaar later een hele grote band met een aantal prachtige en zeer avontuurlijk platen op haar naam. Jay Farrar’s Son Volt heeft een veel minder imposant oeuvre op haar naam staan, maar maakte toch ook een aantal platen die er toe doen.

Het zijn platen waarop de band rond Jay Farrar de alt-country van Uncle Tupelo grotendeels trouw bleef en dat doet Son Volt nog steeds. Ook op Notes Of Blue hoor je echo’s uit de hoogtijdagen van Neil Young, The Flying Burrito Brothers en Gram Parsons, maar Jay Farrar slaat dit keer ook andere wegen in.

Jay Farrar liet zich dit keer naar eigen zeggen vooral inspireren door de folk van Nick Drake en door de blues van oude helden als Mississippi Fred McDowell en Skip James. Invloeden van Nick Drake duiken wat mij betreft slechts sporadisch op, maar de invloeden uit de blues zijn zeer nadrukkelijk aanwezig op de nieuwe plaat van Son Volt.

Jay Farrar pakt flink uit met heerlijk rauwe bluesy riffs en weet deze op bijzondere wijze te integreren in de alt-country van Son Volt. Het contrasteert prachtig met de door countryrock geïnspireerde songs en de enkele song waarin Jay Farrar in de voetsporen van Nick Drake treedt. Wat Springsteen achtige bravoure geeft de plaat een energie boost.

Son Volt wist zich lang niet altijd te onderscheiden van de concurrentie in het genre en kreeg hierdoor lang niet zoveel aandacht als het Wilco van Jeff Tweedy, maar op Notes Of Blue steekt de band rond Jay Farrar in een uitstekende vorm.

De songs op de plaat zijn stuk voor stuk van grote schoonheid, de instrumentatie is uitermate trefzeker (met een hoofdrol voor het heerlijke gitaarwerk) en Jay Farrar was en is een prima zanger.

Ik vond Son Volt op haar vorige platen lang niet altijd indrukwekkend en een stuk minder dan Uncle Tupelo en Wilco, maar met Notes Of Blue overtuigt Jay Farrar me echt volledig. Prachtplaat van een band die door menigeen wat te vroeg is afgeschreven. Erwin Zijleman

Behalve dat ik niks met Wilco heb, ben ik het helemaal met je laatste alinea eens.

Wat ken je Hendrik68? Als altcountry liefhebber zou je de albums AM (ietwat rechtlijnig, wel goed), Being There en Sky Blue Sky toch moeten kunnen waarderen, eigenlijk. Dat je met de rest van Wilco niets heb kan ik goed snappen, want dat is toch meer pop en experimentele rock.

Ach en over Uncle Tupelo en Son Volt kun je lang en breed lullen: feit is dat Son Volt nu veelzijdiger en vooral meer open klinkt dan ooit en ik denk om Tupelo te kunnen waarderen je toch wel een grote affiniteit met punk en 90's rock nodig hebt, ik verzin ook maar wat. Je zal mij in ieder geval nooit een kwaad woord horen zeggen over Trace en No Depression, maar dat ben ik.

Er zit nog steeds dat rare tintje aan de productie die me op met name hardere momenten niet bevalt (compressie, vervorming), het lag dus niet aan de NPR stream. Jammer, want ik vind het wel goed songmateriaal.Met name op Lost Souls stoort het me ietsje.

Trace kan ik trouwens bijna woord voor woord meezingen, geen idee of dat bij dit album wel zal gebeuren.

Wat Wilco betreft heb je een punt: Eerste album dat ik van hen hoorde was Yankee Hotel Foxtrot. Die werd zo hoog gewaardeerd, terwijl ik het een vrij naargeestig plaatje vond en vind. Dus dacht ik: dat is niks voor mij. Ik heb t/m Schmilco alles wel gehoord, maar vind er niks aan. Heb te veel het gevoel dat ze iets willen voordoen wat ze niet zijn. De albums ervoor ken ik inderdaad niet.

Zelf beschouw ik, ook door het productiewerk van wizkid & technical genius, Jim O' Rourke, als de Sgt. Peppers van de 21ste eeuw, minstens gelijkwaardig aan de albums van de heren Radiohead.

Bovendien ken ik weinig bands die live zo kunnen overtuigen als het combo rond Jeff Tweedy, maar smaken kunnen natuurlijk verschillen.

'Kijk naar de wereld, zie hoe hard die is' - NRC