Daisy Correia - Uma Casa Portuguesa (2016)

Daisy Correia, kind van twee culturen (Nederlandse vader, Portugese moeder) ontdekte de fado reeds op jonge leeftijd. Na het bijwonen van een fadoconcert in Portugal sloot Daisy de fado in haar hart en zocht zij samenwerking met grote namen in Portugal. Daar wordt zij als inmiddels garriveerd en beroemd fadista gezien als ambassadrice voor de fado in Nederland.
Met Uma Casa Portuguesa brengt Daisy Correia een prachtige hommage aan de grote fadozangeres Amália Rodrigues, onbetwist de allergrootste fadoster aller tijden. Amália Rodriguez stond aan de wieg van de hedendaagse fado. Rodriguez vernieuwde de fado van binnenuit door de aloude tradities te doorbreken en nieuwe invloeden toe te laten. Daarmee maakte ze van fado de nationale muziek, die iets zei over de Portugese ziel. Daisy Correia zingt niet alleen fado liederen van Amália, ze vertelt ook over het leven, het werk, de angsten en de triomfen van de zangeres die als één van tien kinderen moest zien te overleven. Net als haar grote voorbeeld zoekt ook Daisy de vernieuwing, onder andere door in meerdere talen te zingen.
Hoewel Amália Rodriguez vaker muzikaal eerbetoon ten deel viel, is het muziekproject van Daisy Correia heel bijzonder, niet alleen vanwege het feit dat de productie en live-opnames plaatsvonden in Amsterdam, maar met name omdat haar fans een belangrijke stem hadden in de keuze van het repertoire. Voeg daar nog aan toe dat Daisy Correia twee fadonummers (deels) in het Nederlands zingt, dan mogen we concluderen dat de lat heel hoog wordt gelegd. Echter, dat de fado ook in het Nederlands prachtig kan klinken, bewijst het nummer Fadista, geschreven door Lenny Kuhr (die het ook eerder zong) en Herman Pieter de Boer. Deze laatste is tevens verantwoordelijk voor de Nederlandse tekst in de titelsong Uma Casa Portuguesa. Zeer verrassend geeft Daisy in beide talen een mooie uiting aan haar twee achtergronden in dit fantastische nummer.
Maar laat ik eerst teruggaan naar het begin van dit boeiende album. Het korte openiningsnummer Grito (Schreeuw) is a capella gezongen en dat is absoluut een song die je als luisteraar kippenvel bezorgt. Grito was het enige lied dat tijdens Amália’s begrafenis te horen was. De schreeuw om eindelijk verlost te zijn van alle pijn die ze haar leven lang voelde. Dat moet Amália ook gevoeld hebben toen ze de tekst van het nummer Lágrima schreef waarna ze zelfmoord wilde plegen. Andere door Daisy vertolkte fado's zijn Com Que Voz dat na het uitkomen om politieke redenen verboden werd in Portugal, Coimbra dat voor haar grote internationale doorbraak zorgde en Estranha Forma De Vida; dit zijn allemaal nummers die van grote betekenis voor de carrière van Amália Rodriguez zijn geweest. Het lied Canção Da Beira Baixa krijgt een ereplaats, omdat het uit de streek is waar haar ouders vandaan komen. Amália’s moeder zong het altijd met haar. Met een prachtige solo van haar band laat Daisy horen dat ze met topmuzikanten werkt. Zelf componeerde Daisy de muziek voor haar eigen hommage aan Amália met de tekst: Amália Na Gente (Amália in ons allen). Amália nam vele platen in diverse talen op met nummers uit die betreffende landen. Daisy stipt dit aan in Daisy's Amália Medley (DAM). Met de bonustrack O Gente Da Minha Terra besluit Daisy Correia haar live-album op indrukwekkend passende wijze.
Daisy Correia heeft met Uma Casa Portuguesa na het grote succes van haar gelijknamige theatertour een prachtig album uitgebracht en haar vertolkingen van de muziek van Amália Rodriguez zijn de mooiste fado's die ik sinds tijden heb beluisterd. Zij weet de luisteraars te ontroeren en te betoveren met haar prachtige zuivere stem en met haar emotionele tekstuele zeggingskracht. Daisy Correia is wat mij betreft cum laude geslaagd met dit bijzondere project en eerbetoon aan Amalia Rodriguez.
Op de valreep wist dit album nog een plekje te veroveren in mijn top-10 jaarlijst, genre wereldmuziek. En dat overkomt mij zelden als het een livealbum betreft. Grote klasse Daisy!
Leden van Daisy Correia’s band:
Daisy Correia, zang
Frank Keijzer, piano
Mark de Jong, percussie
Marko Bonarius, contrabas
Joeri de Graaf, akoestische gitaar
António Costa, Portugese gitaar

Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/daisy_correia.htm

In mijn recensie zijn een paar foutjes geslopen, die ik via dit bericht graag wil corrigeren.
Een aantal keren heb ik de naam Amália Rodriguez vermeld in de recensie, maar de 'z' is onjuist, het moet zijn: Amália Rodrigues.
Het nummer Com Que Voz werd oorspronkelijk na het uitbrengen inderdaad verboden, maar dat was niet om politieke redenen. Het werd na het uitkomen van de plaat verboden, omdat men vond dat er op een gedicht van Portugals grootste schrijver “Luis Camoes”  geen muziek mocht worden geschreven. Later is dit verbod gelukkig ingetrokken en konden de platen met dit nummer verkocht worden. 
Wat betreft de titel van de bonustrack: de O moet zijn Ó, dus Ó Gente Da Minha Terra; zonder accent heeft het namelijk taalkundig gelijk een andere betekenis in het Portugees.