Sona Jobarteh - Fasiya (2011)

Er staat op Youtube een heel mooi live-concert van Sona Jobarteh en haar band. Toch is de cd Fasiya nog oneindig veel beter. De sfeer is relaxed, bijna weemoedig en doet bij vlagen denken aan "Maya" van Habib Koité. Het geluid dat Sona uit haar Kora krijgt is betoverend mooi en haar stem... tja, daar ben ik nog niet helemaal uit. Ook mooi, natuurlijk, maar tegelijkertijd ontwapenend in alle eenvoud. Ze heeft geen groot bereik en klinkt nogal nasaal, maar het spreekt me toch enorm aan. Ik las op haar website dat ze een tweede cd aan het opnemen is en ik sta zeker vooraan in de rij om 'm te gaan kopen.

Sluit me aan bij AdrieMeijer een prachtig stukje betoverend mooi stukje muziek. En die stem van Sona het heeft iets duister, licht hees en met heerlijk zwoel geluid, dat alle registers te boven gaat.
En als weinige vrouwen weet ze met haar Kora een dosis energie mee te geven en de nummers mooie meerwaarde te geven. Ze maakt muziek van een zeer hoge kwaliteit en mag zich schare bij de allergrootste. Rokia Traore heeft er een concurrent bij.
Pracht cd. Een waar Afrikaans meesterwerk.

Bijzonder dat dit haar enige album is (op Musicmeter althans). Je zou toch verwachten dat een plaat die zo goed klinkt toch wel een vervolg zal hebben. De vergelijking met Rokia Traoré snijdt wel hout trouwens.

Ik hoop dit fraaie album binnenkort aan te kunnen schaffen. En ik meen op haar website gelezen te hebben dat een nieuw album aanstaande is.

Zet je verwarming maar even uit, want de Afrikaanse klanken van Sona en haar Kora - een West-Afrikaans instrument, die met maar liefst 21 snaren het midden houdt tussen een harp en een luit - zijn prachtig, heel warm ook en o zo sierlijk. Een van de weinige zangeressen wiens stem ik fijn vind om te horen. Maar om haar te zien zingen en spelen is eveneens een feest, want zij is een mooie verschijning in haar West-Afrikaanse kledij.

En ja... dat tweede album is dan eindelijk aanstaande. Ergens in de late herfst/begin winter.

Zeggen ze.

Het voordeel van YouTube is dat het een oneindige hoeveelheid filmpjes bevat, waar ik dankbaar gebruik van maak tijdens mijn lessen aan kinderen die nog maar net in Nederland zijn en allereerst onze taal moeten leren. Het nadeel van YouTube is de zijbalk met ‘aanbevolen filmpjes’. Zo krijgen mijn leerlingen onbedoeld een kijkje in mijn privéleven, want ze zien meteen wat mijn voorkeuren zijn.
Tijdens een van mijn lessen veerde een Afrikaans meisje ineens op en vroeg: “Waarom staat daar een filmpje van Sona Jobarteh? “ Ik legde uit dat ik dat een mooi concert vond en vroeg meteen of zij die muziek ook kende. En het verbluffende antwoord was: “Jazeker, Sona is mijn tante! Ze woont in Londen en ik ga morgen haar telefoonnummer aan jou geven!” Ze beweerde zelfs dat een van de liedjes op de cd over háár ging, ze maakte mij attent op een regel waar haar naam in voor zou komen. Ik weet nu niet meer welk liedje dat was, maar het was wel een bijzonder moment.

Door het enthousiasme en het mooie verhaal van Adrie mijn stem ook maar weer verhoogd.