Geddy Lee - My Favorite Headache (2000)

Geddy Lee nu ruim 30 jaar de zanger basgitarist en de toetsenist van de legendarische prog.rockgroep Rush, gaat hier solo.
Maar ik mis wel het ongelofelijke gedrum van Neil, en de geweldige gitaarsolo's van Alex, uit de jaren 70 en early 80.
het titelnummer is het enige wat ik goed kan aanhoren, lekkere basloopjes en afwisselend.
ik heb het album nog niet vaak beluisterd, ik hou het even op 3*

Het stemgeluid klinkt vertrouwd, maar voor de rest heeft het weinig met Rush te maken. Het verschil zit hem nog niet eens zoveel in de sound, maar vooral in de kwaliteit. Moving To Bohemia heeft een leuk refrein, voor de rest kabbelt het album maar wat voort, zonder ergens opzienbarend te worden.

Daar hebben we Rush toch voor...

Prima solo plaat van Geddy. Hier een kleine voorbode van wat Rush op Vapor Trails zou gaan doen. Had ook prima een Rush plaat uit de jaren 2000 kunnen zijn. Hier wordt aangegeven dat men de geweldige drum- en gitaarpartijen van Peart en Lifeson mist, maar om heel eerlijk te zijn: ik mis ze hier niet op.

Ik ben het met Metal-D78 eens. De drum en gitaar partijen van Peart en Lifeson zijn natuurlijk om te genieten, maar dit album kan prima zonder. Persoonlijk vind ik het een meer dan prima solo plaat waar Geddy Lee in mijn ogen trots op mag zijn. Aantal nummers zijn goed, maar niet bijzonder. Maar de nummers: My Favorite Headache, Runaway Train, Still en Grace To Grace vind ik zelfs wel erg sterk. Heel prettig album, luister er met veel plezier naar.

Begeleiding hier: Ben Mink en Matt Cameron (Pearl Jam / Soundgarden), ook geen misselijke jongens toch...

Geen misselijke jongens, zeker niet, maar duidelijk geen Peart en Lifeson. Die zijn toch van een andere league blijkt met dit album. Zeker te genieten op zijn tijd, enkele sterke nummers ook met wat mij betreft een referentieopening op het titelnummer. Had zo op Vapour Trails kunnen concurreren met One little victory.

Dit album is zo goed als een gemiddeld Rush album., maar haalt zeker niet het niveau van een A Farewell to Kings.

Het lijkt inderdaad erg op Rush (vanaf pak m beet eind jaren 80), vooral door de ultiem karakteristieke stem van Geddy natuurlijk, maar ook door de aanpak mbt de songwriting.

Het grootste verschil: daar waar ik de platen van Rush in bovengenoemde periode allemaal met een zeer goed of hoger zou beoordelen, blijft deze solo plaat van Geddy voor mij steken op een voldoende/goed (of 3 sterren in MuMe termen).

Geddy Lee is de zanger / bassist / toetsenist van mijn favoriete groep Rush, samen met gitarist Alex Lifeson en drummer Neil Peart (RIP). In 2000 brengt hij zijn soloalbum uit samen met drummer Matt Cameron (o.a. Soundgarden, Temple of the Dog, Pearl Jam) en goede vriend / gitarist Ben Mink (o.a. FM), immers, Rush ligt lange tijd stil door de mokerslagen die Neil Peart in 1997 en 1998 meemaakt in zijn privé-leven.

Solo hoeft Geddy natuurlijk geen rekening te houden met de gitaarmuur van Lifeson of het bijzonder intense en technische drummen van Peart en dat laat zich horen, ik denk niet dat een aantal nummers hierop zouden passen bij Rush, het is bedaarder en het is iets groovier. Dat mag, dat kan, artistieke vrijheid is een ding om te koesteren en wie ben ik?

In zijn boek My Effin' Life vermeldt Geddy nummer zes The Angels' Share als een song waarop hij bijzonder trots is, daar kan ik inkomen. Ik voeg daarbij het titelnummer, Working at Perfekt (met “c” toch?) en Moving to Bohemia. Slipping laat Geddy Lee horen met best gevoelige teksten waarin hij zich voor zijn echtgenote verontschuldigt voor de talrijke afwezigheden in hun familiaal leven.

Het album heeft zijn charmes en herkenningspunten maar ik blijf me afvragen hoeveel niet-Rush fans de soloalbums van Alex Lifeson (album Victor) en deze My Favorite Headache hebben gekocht. Beide heren blijven onlosmakelijk verbonden met deze Canadese topgroep. Een gemis bij dit album is het ontbreken van de teksten in mijn versie. We hebben nog altijd dat wonderlijke wereldwijde web. Enige tijd later meldt Neil Peart zich opnieuw klaar voor Rush, een opluchting voor hen, voor de talrijke fans en voor mij persoonlijk.

Toemaatje: My Favorite Headache Documentary