Emil Brandqvist Trio - Falling Crystals (2016)

Heerlijke mix van jazz, neoklassiek en folk.
Soms wat atmosferische nummers en soms kan de band wat meer los, wat resulteert in een spannende en veelzijdige plaat.

Mssr Renard blijkt een meer dan behoorlijke bode voor behaaglijke, bezwerende muziek. Zo ook deze plaat van het Emil Brandqvist Trio. De mooie hoes deed overigens de rest van het werk. Het contrast tussen warme en koude kleuren vindt ook zijn weg naar de muziek. Deze plaat heeft bovendien eenzelfde prettige eenvoud die mij doet denken aan Jan Johansson. Die associatie dringt zich al helemaal op als de piano los mag, zoals in Through the Forest. Mijn voorkeur op deze plaat ligt echter bij de rustige, bezwerende nummers die de impressie van een winteravond teweegbrengen; bijvoorbeeld de inzettende vorst die de strijkers op The Sea Begins to Freeze met zich mee brengen. Of wellicht is het toch de stormachtigheid van A Day in Memories die mij het best bijblijft. Nee, toch niet: de fragiliteit van Across the Waters is ronduit beeldschoon. Enfin, elk nummer is zo wel enigszins evocatief. Sentimenteel is de muziek daarentegen ook, maar misschien is enige sentimentaliteit wel eigen aan mijn persoonlijkheid en komt dat gegeven mij hier prettig tegemoet gesneld. Kortom: een uitstekende plaat!

Dat is nog eens mooi uiteengezet en verwoord door collega Barney. Hulde!

De rest van het oeuvre van Emil Brandqvist ontloopt de schoonheid van deze plaat niet.

Tijdens het in een blokhut in de natuur teruggetrokken vertoeven, is deze muziek een meer dan welkome soundtrack.

Dan ga ik deze tip eens proberen.