Django Reinhardt - Djangology (1961)

De jazz van Django en de Hot Club Of France is ideaal voor de late uurtjes, je wil nog niet slapen gaan, je gaat lekker zitten lezen, sfeerlicht erbij en dan deze plaat opzetten.... wedden dat er van dat lezen niet zo veel in huis komt... je gooit dat boek opzij en je gaat hier echt voor zitten.

Prachtige jazz, tijdloos mooi en immer beklijvend.
Topperdetop!

* * * * *

Echt he Father McKenzie heerlijk ontspannend. Ik beeld me zo in dat ik in de club zit waar deze muziek wordt gespeeld met een whiskey'tje ook al lust ik dat niet.

Geen liefhebbers van deze lekkere swingende oude jazz?
Van deze sublieme gitarist? Van de al even sublieme violist?

9 stemmen, ik had toch.... en tikkeltje méér verwacht.

Ik denk dat de meeste mensen maar 1 Django cd in huis hebben. Zelf heb ik genoeg aan deze.

het heeft niet zozeer met de muziek zelf te maken, maar:

Peter Blom, ookwel bekend als Delic(producer van opgezwolle), heft een prachtig portret van Django gemaakt.
http://www.pbpaintings.com/...

Ik vermoede het eigenlijk al dat delic, weleens django samplede, maar ik heb nooit een 'bewijs' gevonden.
maar door deze tekening is mijn vermoede eigenlijk alleen nog maar meer gegroeid.

En als je dat schilderij van Django aanschaft kan Delic weer apparatuur aanschaffen om een nieuw album te gaan maken.
Je wordt dan vermeld in het boekje wat met de CD komt.
Zo zegt hij op zijn website.

Het romantische arme artiestenleven..

het schilderij van Django wordt niet verkocht. wat ik wel betreur, want het django schilderij of het paradiso schilderij had ik wel willen hebben, maar beiden zijn niet koopbaar

Collectie 'Aanbod' | PB Paintings | Schilderijen Foto's Giclées | Peter Blom - pbpaintings.com

Als je ooit een sample tegen komt ik hoor het graag .

Ik heb een uitgebreide dubbel-cd met dezelfde naam.

Heerlijke vroege jazz-muziek, pure pionierswerk wat er is verricht .

Volgens mij heb ik die ook

Eigenlijk moet hier volgens mij wel het originele album uit 1961 staan:

Django Reinhardt And The Quintet Of The Hot Club Of France* With Stephane Grappelly* - Djangology (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Met: Django Reinhardt (gitaar) Stéphane Grappelli (viool), Gianni Safred (piano), Carlo Pecori (bas) Aurelio de Carolis (drums)

Ach ja de goede oude Django... Één van mijn grote favorieten van de jazz. Toegegeven: met een leuk boxsetje met chronologisch overzicht heb je meer dan genoeg Django in huis. De muziek an sich is echter van zulke hoge kwaliteit en zijn betekenis voor de jazz-gitaar is wel zodanig belangrijk dat het tegelijkertijd bijna een plicht is voor de gemiddelde jazzliefhebber om tenminste iets in huis te hebben.

Django valt binnen de zeldzame categorie 'godsmuzikanten'. Dat durf ik als niet-gelovige toch zonder twijfel te benoemen. Andere muzikanten die in die categorie vallen zijn Art Tatum, Charlie Parker en John Coltrane. Het zijn muzikanten die bijna bovennatuurlijke dingen kunnen spelen op hun instrument. Ze spelen zulke spectaculaire stukken, met zoveel eenvoud en gemak, dat ik regelmatig een intern gelukssprongetje voel, onder de indruk waar onze mensheid toch weer toe in staat is.

Sinti, straatarm, ongeletterd en ook nog eens deels verlamd aan zijn hand wist Django uiteindelijk uit te groeien tot een icoon van de jazzgitaar. Hij zal er zelf ten tijde van zijn leven niet veel van gemerkt hebben, al zal hij één van de weinige Sinti in de jaren '30 zijn geweest die een muziekaal tripje heeft gemaakt naar de VS en daar mocht samenspelen met Ellington en Coleman Hawkins.

Zonder meer een heel bijzonder persoon dus. Deze plaat is opgenomen niet zo heel lang na de oorlog en daarmee ook niet ver voor zijn overlijden in 1949 in Italië. Hij is in absolute topvorm en de improvisaties die hij uit zijn gitaar weet te toveren zijn adembenemend en mijn inziens nog interessanter dan de Amerikaanse tijdgenoot Charlie Christian. Daarnaast wordt hij vergezeld door zijn altijd aanwezige kompaan Stéphane Grappelli: binnen de traditionele jazz toch wel de beste jazz-violist met tevens een briljante techniek. Bijzonder sympathieke man is dat trouwens ook altijd geweest. De ritmesectie is niet denderend maar voor deze muziek ruim voldoende, knullig en grappig om te horen hoe de pianist elk nummer met dezelfde intro begint. Zijn solo's zijn best aardig, de invloed van Teddy Wilson is nogal aanwezig. Buiten het technische mirakel is deze plaat gewoon bijzonder sfeervol. Je waant je waarlijk in het Frankrijk of Italië eind jaren '40. Nou denk ik eigenlijk dat dit niet de meest vrolijke tijd was in die regionen maar de muziek laat iets anders voelen.

Uitstekende instapplaat. Geen schande als het je enige is van Django maar het hoeft ook niet je laatste te zijn.