Max Richter - Three Worlds: Music from Woolf Works (2017)

voor het afsluitende tuesday vind ik de juiste woorden niet. hemels mooie meeslepende epiek misschien?

Na zijn 'Sleep' avontuur is dit muziekstuk gebaseerd op drie werken van de zeer invloedrijke schrijfster en feministe Virginia Woolf: (Mrs. Dalloway, Orlando, and The Waves). Het is oorspronkelijk geschreven voor ballet, deze score is een verkorte versie van het langere werk. Het nummer 'tuesday' is vol melancholie en je waant je op een sloep midden op de onrustige onmetelijke golven. Inderdaad episch, en verre van astract of minimalistisch.

Tuesday, wat een nummer. In "één adem" geluisterd. De suicide note van Virginia Woolfe is naar verluid door Gillian Anderson (Skully, X-Files) ingesproken.

War Anthem raakt je in het diepst van je ziel. En dan moet de rest nog komen.

Prachtig album dit, ook fijn de electronica invloeden in een aantal van de Orlando stukken.

Echt prachtig en meeslepend inderdaad. Wow!

De in Duitsland geboren componist Max Richter heeft zich de laatste twee decennia ontpopt als een musicus van groots formaat. Niet alleen groot zijn de muzikale richtingen waar zijn composities naar uitwijken, van het minimalistische tot het neoklassieke, maar ook de hoeveelheid aan materiaal dat hij elk jaar aflevert mag er wezen. Dit alles doet geen afbreuk aan de complexiteit, ontroering en het verhalende dat hij in zijn muziek verwerkt. Voor Music from Woolf Works liet hij zich inspireren door het dansstuk van Wayene McGregor uit 2015, gebaseerd op de drie boeken van de Engelse schrijfster en feministe Virginia Woolf. De muziek die Max voor dit stuk componeerde is van de oorspronkelijke 2 uur teruggebracht tot een plaat van ruim een uur. Het album kent een indeling in drie stukken, elk gerelateerd aan een boek van Woolf. De verschillende composities leggen de emoties aan de oppervlakte en brengen het verhaal tot leven. Met het strijkorkest en het onderliggende orgelspel weet Richter met de War Anthem de voelbare pijn te verwerken in de tragiek van de oorlog. Stukken met gesproken teksten leggen de basis voor het verhaal waaraan een nummer verbonden zit. Het ruim 20 minuten durende slotstuk The Waves verwijst zo naar het gelijknamige boek en legt de ultieme relatie tussen het muzikale en het verhalende. Elk instrument weet een perfecte rol te vervullen in de het vertalen van de woorden en teksten naar de diepere lagen van de muziek van Richter. Herinneringen en verwijzingen naar het verleden zorgen ervoor dat Woolf de ode krijgt die zij verdiend. Max laat je ademloos achter in de diepe ontroering van zijn kunstwerk.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier

War Anthem, daar word je stil van.

Verdorie die Max Richter weet bij mij toch altijd de juiste snaar te raken. Eerste luisterbeurt van 2020 (en nog steeds bezig een fikse inhaalslag te maken met albums die de afgelopen tijd op m’n luisterlijst terecht zijn gekomen) en ik zit ‘flabbergasted’ op de bank te luisteren naar dit heerlijke album. War Anthem, daar wordt je idd stil van. Erg mooi.