The Flying Burrito Brothers - Flying Again (1975)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Country
Label: Columbia
-
Easy to Get On (3:18)
-
Wind and Rain (4:28)
-
Why Baby Why (4:24)
-
Dim Lights Thick Smoke (And Loud, Loud Music) (2:16)
-
You Left the Water Running (2:23)
-
Building Fires (4:18)
-
Sweet Desert Childhood (3:44)
-
Bon Soir Blues (4:11)
-
River Road (2:59)
-
Hot Burrito#3 (2:07)
0
geplaatst: 27 november 2008, 23:01 uur
Bagger. Had misschien een wat gezichtsloze, aardig gespeelde countryplaat kunnen zijn, maar wat het bagger maakt is dat de naam Flying Burrito Brothers, voorheen garant staand voor kwaliteits-countryrock, erop geplakt is d.m.v. een manager die toevallig de rechten bezat op de naam.
Gram Parsons was dood, Chris Hillman zat via Manassas in de Souther-Hillman-Furay Band, Bernie Leadon een Eagle, Rick Roberts en Michael Clarke maakten furore in Firefall. Dus werden bassist Chris Etheridge en steelgitarist Sneaky Pete Kleinow uit de mottenballen gehaald en bij de nu werkloze ex-late-period-Byrd Gene Parsons (toeval, die naam?), diens maat Gib Gilbeau en ex-Canned Heat lid Joel Scott Hill (een heel erge zanger) gezet, en zo kwam deze plaat tot stand, trachtend in te haken op wat in de Burrito-hoogtijdagen nog niet zo commercieel interessant was maar nu -1975- wel.
Onder valse pretenties en met dollartekens in de ogen gemaakt, met een naam die ooit garant stond voor kwaliteit.
Chris Etheridge zag zijn fout snel in en zo was Kleinow nog de enige link met de Hillman/Gram Parsons line-ups. In Etheridge's plaats kwam Gene Parsons' collega uit de late Byrds Skip Battin, de eerste van een eindeloze reeks personeelswisselingen: de nep-Burritos gingen nog zeker 2 decennia door, op gegeven moment waren er zelfs 2 bands die onder die naam opereerden. Zonde dat de goede naam van die band zo bezoedeld werd.
Er bestaan ladingen Flying Burrito Brothers albums. Er zijn er maar heel weinig die er toe doen. Gouden regel is: als Chris Hillman er niet aan mee doet, laat het dan links liggen. Geldt ook voor Gram Parsons natuurlijk, maar die was al eerder vertrokken en de Parsonsloze 3e LP plus Last Of The Red Hot Burritos zijn nog zeker de moeite waard.
Voor Flying Again echter: 1*
Gram Parsons was dood, Chris Hillman zat via Manassas in de Souther-Hillman-Furay Band, Bernie Leadon een Eagle, Rick Roberts en Michael Clarke maakten furore in Firefall. Dus werden bassist Chris Etheridge en steelgitarist Sneaky Pete Kleinow uit de mottenballen gehaald en bij de nu werkloze ex-late-period-Byrd Gene Parsons (toeval, die naam?), diens maat Gib Gilbeau en ex-Canned Heat lid Joel Scott Hill (een heel erge zanger) gezet, en zo kwam deze plaat tot stand, trachtend in te haken op wat in de Burrito-hoogtijdagen nog niet zo commercieel interessant was maar nu -1975- wel.
Onder valse pretenties en met dollartekens in de ogen gemaakt, met een naam die ooit garant stond voor kwaliteit.
Chris Etheridge zag zijn fout snel in en zo was Kleinow nog de enige link met de Hillman/Gram Parsons line-ups. In Etheridge's plaats kwam Gene Parsons' collega uit de late Byrds Skip Battin, de eerste van een eindeloze reeks personeelswisselingen: de nep-Burritos gingen nog zeker 2 decennia door, op gegeven moment waren er zelfs 2 bands die onder die naam opereerden. Zonde dat de goede naam van die band zo bezoedeld werd.
Er bestaan ladingen Flying Burrito Brothers albums. Er zijn er maar heel weinig die er toe doen. Gouden regel is: als Chris Hillman er niet aan mee doet, laat het dan links liggen. Geldt ook voor Gram Parsons natuurlijk, maar die was al eerder vertrokken en de Parsonsloze 3e LP plus Last Of The Red Hot Burritos zijn nog zeker de moeite waard.
Voor Flying Again echter: 1*
* denotes required fields.
* denotes required fields.