Hoorde gisteren op het blues uur van Arrow, de versie van While My Guitar Gently Weeps.
Was ook de eerste keer dat ik van Quinn Sullivan hoorde, het smaakt naar meer.
Kijk niet gek op als hij morgen wordt aangekondigd voor het Holland International Blues Festival in Grolloo. Zou me eigenlijk verbazen als hij niet komt.
Jammer dat blijkbaar deze jongen nog onder de radar vliegt bij een hoop mensen. Dit is een zeer volwassen blues album al voor een dergelijk jonge artiest als je het mij vraagt. Eentje om de komende (tientallen) jaren in de gaten te houden.